Umut!
Birkaç gün meraklı komşular gelip gitti eve. Sözde taziye ziyareti asıl olan yeni gelinin hali vaktini görmekti. Hem de ilk geceden kocasının kalbine indirmiş bir fettan olarak düşünülen gelini şöyle bir tartacaklardı. Hiçbirine pek yüz vermedim, sorduklarına da cevap vermedim, çay kahve ikram etmedim. İnşallah bir daha gelmezler diye arkalarından dua bile ettim.
Dört gün geçirdiğim yabancı duvarların arasında anneme bir telefon ettim. Bakkal Necmi'ye çırağını annemi çağırması için ettiğim rica karşılıksız kalmadı ve on dakika sonra tekrar aradığımda ahizemin ucunda annem vardı. Emin Dayı'nın başına gelenlerden bihaber annem duyduklarına çok şaşırdı. "Yalnızım artık, kocaman bu ev. İstersen yanıma da gelebilirsin."
"Ümit?"
"Ümit çıkınca gelirsiniz o zaman."
"Kabul ederler mi ki
