Kulağımda zamanın akışına kapılmış bir uğultu ile yattığım yabancı kokulu bilmem kaçıncı yatağın üzerindeki yastıkta gözlerimi kapatma zahmetine bile düşmemiştim. Yusuf'un bahsini ettiği şeyi almamıştı işte aklım. Kim caniydi, kim kahraman birbirine girmişti bu devirde. Yanına sığınıp da kendimi güvende hissettiğim insanlar adına dava dedikleri şey uğruna, günahkar olan birkaç kişinin ölümü uğruna hem kendilerini hem de masumları öldüreceklerdi. Bir tokat atmak istedim Yusuf'a, yapmadığım için de şimdi pişmandım işte. Emine'nin ritmik nefes alışverişleri, benim hastalıklı soluğuma karışırken kulağıma ilişen tıkırtılar daha duyulur hale geldi. Dış kapıda biri vardı! Belki de uyduruyordum. Yatağımdan çıktım. İyice kokmuştu üstüm başım. Sırf ayağımdaki çoraplar kirletmesin yattığım yeri diye
