Kamyona Sığmış...
Sadece bir hafta sonra yeniden okul yoluna düşüp çıktım evden. Halil Efe, sokağın sonunda bir duvarın arkasına sığınmış beni bekliyordu. Okula gidiyor gibi giyinmemiş sadece beni beklediğini düşündüren bir hamle ile yanıma yaklaştı. Boynuna sarıldım, ağlamaya başladım. Annesi ile babası için her gün dua ettiğimi söyledim, çok üzüldüğümü ama kurtulacaklarına da inandığımı... Cevap vermedi bana Halil Efe, okula kadar yanımda yürüdü. Yediğim dayağın izlerini sormadı, pek yüzüme bakmadı ve sadece sessizce eşlik etti bana. Okul bahçesine geldiğimizde de çıkışta onu göremezsem endişe etmememi söyledi. Ama ben çıkışta onu göremeyince endişelendim, bahçelerinden içeri baktım var mıydı oralarda bir yerlerde diye... Yoktu sanki! Anneme sordum, babam duymasın diye usulca, gizlice.
