Meryem'den
Evimden, yuvamdan ayrılalı tam iki hafta olmuştu. Koskoca iki hafta. Bu süreçte ne abim ne de ailemden geriye kalanlar beni arayıp sormuşlardı. Ben böyle olsun ister miydim ? Neden böyle yapıyorlardı bir türlü anlamıyordum. Tek suçumun sevmek olduğu bir günah işlemiştim onlara göre. Bana göreyse bu bir lütuftu. Berk bu süreçte hiç yanımdan ayrılmamış ve bana destek olmuştu. Onun sayesinde benim için acılı geçen iki hafta biraz olsun hafiflemişti.
Sabah yataktan kalktığımda evin içinde Berki aradım fakat bulamadım. Sonra salondaki masanın üzerindeki kağıt dikkatimi çekti. Kağıdı elime aldığımda bir not olduğunu gördüm. Notta aynen şöyle yazıyordu.
" Canım seni uyandırmaya kıyamadım. Bugün bu saçmalığa bir son vermeye gidiyorum. Abin ile yüz yüze konuşmamızın vakti geldi. İnşa
