Series 2: Battle Between "The Family" (COMPLETED)

CHAPTER 14

We don't even remember why we're fighting

So both of us are mad for Nothing – Ne Yo

“Are you still upset of what I’ve said to your friend?” hangang sa matapos kaming kumain kanina hindi ko na ito kinikibo. Well part of it pero wala rin naman akong sasabihin sakanya kaya hindi ko na lang siya kinakausap.

“Hindi lang yun. Gusto kong malaman kung bakit hinintay mo ako ng ganun katagal?” Now, I’m not assuming. Alam kong may dahilan ito kaya hinintay niya ako ng ganun.

“I want you to give me a chance.” Hindi ko alam pero para bang inuutusan niya ng sinabi niya ang mga salitang yun. I don’t get him. Is this about the arrangement of marriage?

"I'm sorry, but I can't. It's not that I don't like you, but I am already in love with someone else—and I know you know him. I will just choose to forget that you said anything..” Bakit ba sinasabi ko ito sakanya.

"How about him? Did he truly love you? He didn't even make an effort to fight for you against your father, or is he simply waiting for you to let him go?" For a moment, doubt crossed my mind. Is he? No! Ano bang pumasok sa isip mo Camilla, you must not question the love he is giving to you.

“Don’t you dare talk to him like that, hindi mo siya kilala.”

“Oh really, ‘cause as far as I know his only thinking his career ni hindi nga niya alam na may problema kayong kinakaharap. Dahil ang iniisip niya ay ang sarili niya at ang kasikatan niya.” sasampalin ko na sana ito ng biglang may naunang sumuntok sakanya. Sa bilis ng mga pangyayari hindi ko alam na sinusuntok na ni Maze ng walang kamalaymalay na si Wes. Lumapit naman na ako para awatin silang dalawa. Buti na lang at nakita ng mga guard at inawat rin sila.

“Matagal na akong nagtitimpi sayong g*go ka. Sa oras na makita ulit kitang kasama ang girlfriend hindi lang yan ang aabutin mo.” This is the first time that I saw him like this. Furious all over his face medyo natakot ako dahil never kong nakita ganito si Maze. Narinig niya ba ang usapan namin ni Wes? Hindi kaya natapakan lang ang ego niya.

“That’s enough. Wes umuwi ka na.” pakiusap ko rito dahil alam kong hindi titigil ang isa kapag alam niyang hindi ito nakaganti sakanya. I fell sorry for him pero siya rin naman ang nag-umpisa. Nang makita kong nakalayo na si Wes saka ko hinarap si Maze na hanggang ngayon ay nakaawat pa rin ang mga gwardiya sakanya kaya sumenyas na lang ako na pakawalan na siya.

"What was that? At anong ginagawa mo rito?” I never thought that he would do that. He is always calm. He thinks first before acting, but I don't know what happened to him this time.

"Are you cheating on me?"

"How dare you say that to me. Kilala mo ako Maze and I would never do that." hindi ako makapaniwala na iyon ang tingin niyang ginagawa ko.

“Then why are always with him? Ah, nakalimutan ko siya pala yung gusto ng magulang mo para sayo.” I can see the jelousy and disspointment on his face. Hindi ko alam kung kailan niya nalaman. Hindi ko sinabi sakanya ito dahil ayokong isipin niyang ipagpapalit ko siya.

“I can explain, Maze.” Kinakabahan na sabi ko alam kong malabong makinig ito pero gusto kong maipaliwanag ang side ko.

“Kailan mo sasabihin saakin? kapag kasal na kayong dalawa? Ilang beses kitang tinanong kung may problema ba? hinintay kitang ikaw mismo ang magsabi saakin.” May himig ng hinanakit na pagkakasabi nito. Kaya naguilty ako dahil doon.

"I'm waiting for the perfect timing."

“F*ck that timing of yours. Hindi mo ba ako pinagkakatiwalaan? Akala mo ba hindi kita kayang ipaglaban sa magulang mo? Ganyan ba kababaw ang tingin mo saakin?” Naramdaman ko naman ang sunod-sunod na patak ng luha ko sa aking pisngi. Hindi ako makapagsalita. Hindi ko madepensahan ang sarili ko. Natatakot ako na kapag nagsalita ako pagsisihan ko ang mga salitang mabibitawan ko. “We should need a break. I really can’t think properly.” Nag-angat naman ako ng tingin dahil sa sinabi niya. Hinihintay kong bawiin niya ang mga sinabi niya pero lumapit lang ito sa para hagkan.

“Maze,” bulong ko sakanya. Gusto kong pag-usapan namin at ayusin namin ito ngayon pero naiinis ako sa sarili ko dahil pinipigilan ng utak ko ang bibig kong magsalita. Tanging hikbi lang ang kayang kong masabi.

“Please, wag mong gawin ito.” I’m still waiting. I’m hoping na bawiin niya ang mga sinabi niya.

“I’m sorry. Maiingat ka.” Pagkasabi niya nun. Hinalikan niya ako sa noo at walang linggon na umalis. Nakatingin lang ako sa kanya habang patuloy na umiiyak. Kasalanan kong lahat ng ito. Wala man lang akong ginawa para maayos ang problemang ito hinintay kong malaman pa niya sa iba.

Minutes had past alam kong hindi na siya babalik pa kaya naisipan ko ng pumasok sa bahay namin. Nakita ko si mommy na mukhang hinihintay ako.

“What happened? Bakit ka umiyak?” nag-aalang tanong nito. Hindi ko kaya pang magpaliwanag sakanya dahil hindi ko rin alam dapat kong sabihin. Pagod na rin ako. Gusto ko ng magpahinga.

“Bukas na lang po tayo mag-usap, mommy. Gusto ko na pong magpahinga.” Matamlay na sagot ko. Nakita kong gusto pa nitong magtanong pero pinili na lang niya manahimik. Alam kong nag-aalala rin siya. Hindi ko na siya hinintay pang magsalita kaya pumanhik na ako patungo sa kwarto ko. Hindi ko namalayang sumunod pala ito. Tumabi ito sa akin sa gilid ng kama ko. Wala akong mukhang maiharap sakanya kaya nakayuko lang ako habang tahimik na umiiyak.

“Kung ano man ang problema mo, pwede mo akong sabihan. I know and I’m sorry kung hindi ako naging mabuting ina sayo dahil gusto parati namin ng daddy mo ay perpekto ka d sa paningin ng iba at saamin. Kinukontrol ka namin sa gusto naming mangyari sayo. Nakalimutan na namin na anak ka namin.” Hindi ako nagsalita sa mga sinabi niya dahil naiintindihan ko naman sila kaso minsan nakakasakal rin. “"When you joined the competition without our knowledge, we were furious at first because that was the first time you had disobeyed us. But when we saw how happy you were doing what you love, we decided to let you be, because it was the first time we truly saw you happy—you showed us who you really are.And I promised myself that wherever you find happiness, we will support you. We are truly proud of you. Even if you may not see it in your father, he is happy for you as well—he only wants what is best for you.”

“Hindi ko po kayo sinisi sa gusto niyong mangyari saakin dahil alam kong iniisip niyo pong sa ikabubuti rin ho yun. Thank you po dahil hinayaan niyo po ako sa gusto kong gawin.” Hindi ko pagilan niyakap ko si mommy. Hindi ako makapaniwala na nakausap ko siya ng ganito, kahit paano naibsan ng kaunti ang nararamdaman ko.

""I believe I already know who makes you cry because he is always the reason. I am not blaming him for making you cry—perhaps he has his reasons. In fact, I have also seen a different version of you whenever you are with him." Medyo hindi ko siya maintindihan sa huli nitong sinabi. Different version? What does she mean by that? “I’m always here for and your always be our princess, always remember that. When you're ready to tell me. My door is always open for you and I’m ready to listen. Ngayon lang ako naglakas ng loob na makausap ka ng ganito dahil masyado kang mailap saamin. Goodnight our princess.” Kung pwede lang sanang pagising ko masolve lahat ng problema ko pero alam kong hindi ganun iyon kadali.