Series 2: Battle Between "The Family" (COMPLETED)

CHAPTER 12

Forget what we're told Before we get too old- Snow Patrol.

If you got this message, your dad is in ICU; he got a stroke. Bigla akong nanlumo ng mabasa ang message na iyon. I don't know what to do. I can't think clearly. There is a lot on my mind.

“Maayos rin ang lahat. Natawagan ko si Sage kung anong nangyari talaga, nagka-mildstroke ang dad mo at ngayon nasa maayos naman na siya na kondisyon. So you don’t have to worry.” Paliwanag ni Maze. Nasa biyahe kami ng mga oras na iyon para umuwi sa bahay nila at kunin ang mga gamit ko dahil susunduin ako ng driver nila mommy.

Nagpaliwanag naman ako kina Tito’t Tita sa nangyari at naiintindihan naman nila naiwan naman sila sa resort. Pinapaiwan ko na nga rin sana si Maze kaso nagpumilit na samahan ako kahit sa pagsundo lang saakin.

“Hindi ko nga alam na may sakit pala si Dad at alam kong isa ako sa dahilan kung bakit natrigger yun.”

“Don’t say that. Hindi totoo iyan, alam ng daddy mo yan.” Pagkukumbinsi nito. Hindi na lang ako nagreact sa sinabi nito pero alam kong ako ang dahilan.

“Pag nasundo ako, bumalik ka na doon. Spent time with your family, ubusin mo ang natitirang vacation mo sakanila.” Pag-iiba ko ng topic rito. Alam kong may tendency na iisipin nanaman niya kapakanan ko.

"Paano ka?"

“Huwag kang mag-alala iuupdate kita lagi.”

“You sure? you don’t want me to come with you?” tanging tango lamang ang naisagot ko. I don't know what will happen next, but I know there will be changes once this is done.

*********************

“May kailangan ba kayo? May gusto ba kayong kainin, Dad?” tinignan ko naman ito na nakatitig lang saakin medyo mahina pa rin ito at halos hindi pa siya makapagsalita ng maayos. His trying to reach something kaya lumapit na ako sakanya and to find out gusto niya pala akong palapitin sakanya.

“I’m sorry.” That’s the first word that he said after what happened. Hindi ko alam bigla akong naiyak dahil doon. Narealized ko marami rin akong pagkukulang bilang anak nila. Naiisip ko dati naman sumusunod ako sakanila pero ng kaya ko ng tumayo sa sarili kong mga paa bigla ko na silang nakakalimutan. Nag-iisang anak lang nila ako kaya dapat lalo ko silang pagtuunan ng pansin lalo pa’t tumatanda na sila.

"No, dad, I’m the one who should say sorry.” Umiling naman ito at may mga gusto pa itong sabihin pero hindi niya lang maibigkas ng maayos dahil sa kalagayan niya. “Magpahinga muna kayo, huwag niyo pong pilitin ang sarili niyong magsalita. Tatawagin ko po saglit si Mommy.”

“No. Stay.”pinigilan naman ako nitong umalis kaya wala na akong nagawa. Hindi naman ako umalis hanggang sa makatulog ito. Hindi ko na rin namalayang nandito na rin si Mommy.

“Is something happened? Bakit namumugto ang mata mo?” tanong nito.

“Wala po ito. Nakapagsalita po kanina si dad, pero ilang words pa lang.” Matagal naman bago muling magsalita si Mommy.

“Your dad is selling the hotel. He told me he just can’t handle it anymore. It really hurts him, but he feels like he has no choice. He also didn’t want to pass it on to you because he knows you’re busy with your own business, and he’s worried it might push you two further apart.” May part saaking nakokonsenya pero hindi na lang ako nagsalita dahil ko naman talaga maipapangako na gusto ko talagang ihandle ang mga hotel ni Dad. Pero nasasayangan rin ako dahil iyon rin ang ipinamana ng lolo ko sakanya at halos ginugol na ni Dad buong buhay niya sa hotel kaya alam kong masakit sa loob niyang ibebenta yun. “The second option was the arrange marriage but then it’s not good idea. Alam naming sa umpisa ay tutol ka na roon at hindi kami nagkamali.”

“May nakita na po ba si Dad na buyer? Maganda ho sana kung walang mawawalang ng trabaho.” I feel guilty about their sudden decision. I know they’ve put so much care into it for so long. Dad even inherited this hotel from his grandparents, and now, sadly, he has to let it go because of me.

“Hindi natin masasabi yan dahil kadalasan sa mga naririnig kong buyer gustong baguhin lahat. Kaya isa ring nahihirapan makahanap ng magmamanage ang dad mo. Iyon rin ang dahilan kaya nagkaganito siya ngayon masyado na siyang nastress kahit alam niyang may sakit siya ay nagtratrabaho pa rin.” Napatingin na lang ako kay dad ng may awa. I know how he suffer and sucrifice for this.