ฉันยันตัวเองลุกขึ้นมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า สิบทิศถอยตัวออกไปนั่งข้างเตียง ท่าทางเฉยชาของเขาเรียกความคุกรุ่นในใจ
ที่ผ่านมาสิบทิศสวมเครื่องป้องกันทุกครั้ง ทำไมครั้งนี้เขากลับไม่สวมมันล่ะ หรือว่าเขาไม่ได้พกมา?
ฉันคว้ากระเป๋าสตางค์ของสิบทิศที่ตกอยู่บนที่นอนขึ้นมาเปิดดู ซองสีสวยคุ้นตาปรากฏอยู่ในนั้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่พกมัน แต่เขาจงใจจะไม่สวมมันมากกว่า
“นี่มันอะไรกัน…” ฉันเงยหน้ามองสิบทิศที่ยังนั่งเงียบเปลือยท่อนบนอยู่ปลายเท้า ฉันไม่ได้สนใจจะมองแล้วว่าเขากำลังเปลือยอยู่หรือไม่ เวลานี้ความโกรธมันเดือดพล่านไปหมด “นายจงใจงั้นเหรอ? ทำแบบนี้ทำไม?!”
สิบทิศหลุบตามองกันนิ่ง ๆ แววตาเขาไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด ราวกับว่าเขาตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
“คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ หรือไง พราว”
เขายังไม่เลิกเรียกฉันด้วยชื่อนั่นอีกเหรอ?! ทำไมเขาต้องฝังใจกับอดีตขนาดนี้ด้วย? ไม่สิ… เขาจะฝังใจกับอดีตยังไง
