อเวจีสีชมพู

ดาหวัน สายใจ คือชื่อของเด็กสาวหน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้ม ตัวเล็ก ผอมบาง ผิวขาวอมชมพู เป็นเด็กเรียนเก่ง และเป็นเด็กกิจกรรมตัวยง หล่อนโดดเด่นจนได้เป็นดาวโรงเรียน ปีนี้ดาหวันอยู่มอหกแล้ว ด้านสถานะครอบครัว ดาหวันอาศัยอยู่กับแม่และน้องชาย สถานะทางบ้านไม่ถึงขั้นยากจนแต่ก็ไม่สบายนัก เพราะแม่ของหล่อนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ที่เปิดร้านขายอาหารตามสั่งอยู่ในตลาด เพราะเหตุนี้ดาหวันจึงเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง เพื่อจะนำพาชีวิตตัวเองไปสู่จุดสูงสุดที่ทุกคนต่างต้องอิจฉาให้ได้ อย่างน้อยก็ตอนนี้ที่หล่อนพัฒนาตัวเองจนสามารถเป็นดาวของโรงเรียนได้ นี่แหละจะเป็นใบเบิกทางให้ถึงจุดหมายได้ง่ายขึ้น "แม่ วันนี้ฉันจะไปทำรายงานที่บ้านยาหยีนะ อาจจะกลับดึก" ดาหวันบอกแม่ที่กำลังง่วนกับออเดอร์ลูกค้าที่เหลืออีกหลายคิว "อืม" แม่ของหล่อนแค่พยักหน้าเท่านั้น ปกติถ้าไม่มีการบ้านหรือกิจกรรมที่โรงเรียน ดาหวันก็จะอยู่ช่วยแม่จนปิดร้าน แต่วันนี้หล่อนมีนัด ที่ร้านจึงมีแค่ธันวา น้องชายวัยสิบห้าปีที่อยู่ช่วยแม่ ถึงดาหวันจะเป็นคนใฝ่สูง ทะเยอทะยาน แต่หล่อนก็ไม่เคยปิดบังเรื่องครอบครัว และยังคอยช่วยแม่ขายของตลอด เพราะหน้าตาความสวยของดาหวันช่วยดึงดูดลูกค้าหนุ่มๆได้เยอะทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นหนุ่มเฒ่า หนุ่มใหญ่วัยกลางคน หรือหนุ่มๆวัยรุ่นที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน แม้แต่ต่างโรงเรียนมาขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวัน ดาหวันจึงใช้จุดนี้เป็นจุดขาย พร้อมทั้งเล่นหูเล่นตาแพรวพราว "สวัสดีค่ะพี่เอก" ดาหวันยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเมื่อขึ้นมาบนรถที่ติดฟิล์มมืด กันคนมองเห็นจากภายนอก เอกภพหันไปยิ้มหวาน พร้อมทั้งคว้ามือนุ่มๆนั้นมาดมดอมด้วยความคิดถึง ก่อนจะใช้มือลูบศรีษะดาหวันด้วยความรักความเอ็นดู "เหนื่อยไหมคะวันนี้" เอกถามขึ้น "ตอนแรกก็เหนื่อยค่ะ แต่พอเห็นหน้าพี่เอกแล้ว ก็หายเหนื่อยเลย" ดาหวันพูดเอาอกเอาใจออดอ้อน "หนูขอหอมแก้มพี่เอกเพื่อเติมกำลังใจได้ไหมคะ" ดาหวันพูด แววตาเป็นประกาย เอกจึงขยับและยื่นแก้มให้ดาหวันหอม แต่หล่อนไม่หยุดแค่นั้น กลับใช้สองแขนโอบรอบคอชายหนุ่ม แล้วเลื่อนริมฝีปากเข้าไปหาริมฝีปากอมชมพูของเอกภพ "หนู ไม่ได้ครับ ไม่เอานะ ไม่ทำแบบนี้" เอกภพหยุดการกระทำของดาหวันก่อนที่มันจะเกินเลย เพราะเขาเองนี่แหละที่จะทนไม่ไหว เมื่อความเป็นชายกลางกายของเขามันแข็งชูชันแล้ว เขาจึงต้องหยุดมันก่อน ดาหวันหยุดชะงักและหันหน้าตรงไปยังถนนด้วยท่าทีไม่พอใจ "ตลอดเลย พี่เอกไม่รักหนูหรอคะ ไม่อยากสัมผัสหนูอย่างที่หนูอยากทำบ้าง" ดาหวันพูดโดยไม่มองหน้าชายหนุ่มข้างๆและทำน้ำเสียงกระเง้ากระงอด "พี่อยากทำ อยากทำทุกอย่างแบบที่คนรักกันเขาทำกัน อยากทำมาตั้งนานแล้ว แต่พี่อยากเคลียร์ตัวเองก่อน พี่ให้เกียรติหนูนะคะ" เอกพูดเสียงอ่อน "คิดว่ากลัวเมียที่บ้านจะว่ามากกว่า หรือกลัวหนูจะแจ้งตำรวจจับหรอคะ" ดาหวันกล่าวทีเล่นทีจริง เพราะดาหวันอายุสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่อีกไม่กี่เดือนก็จะครบสิบแปดแล้ว "พี่ไม่กลัว เพราะดาหวันไม่ทำแบบนั้นแน่นอน หนูรักพี่เหมือนที่พี่รักหนูไงคะ" เอกพูดพร้อมกับยิ้ม "ใช่ค่ะ หนูรักพี่เอกมากๆ ถึงอยู่แบบนี้ไง บอกจะเคลียร์ตัวเองตั้งนานแล้ว" หญิงสาวยังคงน้ำเสียงเหมือนน้อยใจ "พี่เร่งหาทางอยู่ค่ะ รอพี่หน่อยนะคะ" เอกภพพูดแล้วยกมือลูบหัวหญิงสาวอย่างรักใคร่ "วันนี้หนูอยากดูหนังเรื่องอะไรคะ" เอกถามต่อ "ใจจริงหนูไม่ได้อยากดูหนังค่ะ หนูคิดถึงพี่ อยากอยู่กับพี่" ดาออดอ้อน ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เมื่อได้ยินดังนั้น "แล้วหนูอยากไปไหน" "ไปไหนก็ได้ที่มีแค่เราสองคน" "ไม่เอาสิคะหนู ไม่ดื้อนะคะ ไปกินชาบูหรือปิ้งย่างดีไหม แล้วต่อด้วยดูหนัง" เอกเสนอทางเลือกเพราะเขารู้ว่า ดาหวันต้องการอะไร และพยายามจะทำอะไร เขายังไม่อยากทำผิด จึงพยายามเลี่ยงหาทางออกให้สาวน้อยตรงหน้าเพื่อจะได้ไม่ผิดหวัง "ฮึ! หนูอยากไปผับบ้าง" ดาหวันเอ่ยขึ้น ทำให้เอกภพตกใจ "หนู ไปไม่ได้ค่ะ อายุยังไม่ถึง ห้ามไป แต่ถ้าอายุถึงแล้วเดี๋ยวพี่พาไปนะคะ" เอกพูดด้วยน้ำเสียงตกใจปนเอ็นดูและอ่อนใจ เขาเลี้ยงต้อย ดูแลดาหวันมาตั้งแต่หล่อนอยู่มอสี่ ตอนนี้ก็ได้ปีกว่าๆแล้ว หากแต่เขาไม่เคยล่วงเกินหรือทำอะไรให้หญิงสาวแปดเปื้อน เพราะหล่อนช่างไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ผุดผ่อง เขาอยากรอวันเวลาที่เหมาะสม แล้วมันจะสวยงามตามที่เขาตั้งใจ "อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้ ชิ!" ดาหวันหันหน้าออกทางประตูรถก่อนที่เอกจะยื่นมือไปจับมือหล่อนมากุมไว้ และยกขึ้นสูดดมอย่างหลงไหล ซึ่งสาวน้อยก็ยินยอมไม่ได้ขัดขืนอะไร เมื่อรถยนต์มาถึงที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง ชายหนุ่มก็เปลี่ยนการแต่งกายจากชุดข้าราชการสีกากี เป็นชุดลำลอง ซึ่งไม่ว่าเอกภพจะอยู่ในชุดไหนก็ดู หล่อ เท่ห์ มีเสน่ห์เหลือเกิน จะไม่ให้ดาหวันหลงไหลเขาได้ยังไง หล่อนหลงรัก ทั้งอยากจะพลีกายให้เขาทุกครั้งที่เจอนั่นแหละ แต่เขาก็ปฏิเสธตลอด อ้างว่าให้เกียรติ นั่นนี่ หล่อนก็เลยต้องอดทนรอไปก่อน ยังไงซะความบริสุทธิ์ผุดผ่องของหล่อน ดาหวันตั้งใจว่าจะยกถวายชายหนุ่มข้างกายคนนี้คนเดียว ก็รักคลั่งไคล้เขาซะขนาดนี้ ถึงจะมีเมียแล้วก็ไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าดาหวันต้องการ คิดได้ดังนั้นก็อมยิ้มมุมปากคนเดียว "หนูยิ้มอะไรคะ ดูท่ามีความสุข" เอกภพพูดยิ้มๆ "ก็ต้องมีความสุขสิคะ ก็มากับสุดที่รักของหนูนี่นา หนูขอควงแขนคุณแฟนสุดหล่อได้ไหมคะ" ดาหวันขอ เพราะที่ผ่านมาเวลาไปเที่ยวที่สาธารณะด้วยกัน มักจะแยกกันเดิน หรือไม่ก็เดินห่างกัน ใส่แมส ใส่แว่น เพื่อไม่เป็นที่สงสัยจนเกินไป "อื้มม! ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ขอใส่แมสแปบนึงนะ" เอกอนุญาต "ได้ค่ะ แค่นี้หนูก็ดีใจมากๆแล้วค่ะ" ดาหวันมองเห็นชัยชนะอยู่ไม่ไกลแล้ว สาวน้อยในชุดเสื้อยืดคอวีรัดรูปที่รัดจนเห็นหน้าอกทรงโตชัดเจนกับกระโปรงยีนส์ทรงเอสั้นแค่คืบ อวดขาขาวๆที่ยาวเรียว เดินผ่านหนุ่มๆที่ไหนก็อดใจไม่ได้ที่จะไม่มอง สร้างความหึงหวงให้กับเอกภพเป็นอย่างมาก "ทีหลังห้ามใส่สั้น คนอื่นมอง พี่หวง" เอกพูดหน้าเครียด แต่สาวน้อยกับยิ้มร่า เพราะหล่อนชอบเวลาเขาหึง "ได้ค่ะ ต่อไปหนูจะไม่ใส่แบบนี้ถ้าพี่เอกไม่สบายใจ" "ค่อยน่ารักหน่อย ว่านอนสอนง่าย" พูดพร้อมทั้งจุบหน้าผากสาวน้อย "แกๆ นั่นมันยัยดาหวัน ดาวโรงเรียนเรานี่นา มากับใครอ่ะ" สองสาวซุบซิบคุยกัน เมื่อเห็นดาหวันเดินผ่านหน้าไป "คุ้นๆ คุ้นมาก แต่นึกไม่ออก" ทั้งสองยังคงยืนคุยกันเรื่องดาหวันแม้ทั้งเอกภพและดาหวันจะเดินผ่านไปเกือบสิบนาทีแล้ว นอกจากนั้นก็ยังมีสายตาอีกคู่ที่มองตามทั้งสองเดินผ่านไป สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจ ไม่คิดว่าจะเจอซึ่งหน้าแบบนี้