Chapter 17
1338 Words
Cathy POV
Nandito ako ngayon sa kalye habang humihingi ng barya para makabili lang ng pagkaina
Yes!! tama ang nabasa niyo naging mahirap ulit ako! minsan nga ay para akong mamamatay sa gutom, dahil nga mahirap kumuha ng pera o trabaho!
gustuhin ko mang mag trabaho pero hindi naman ako katanggap tanggap dahil nga Isa akong dakilang palaboy laboy sa daan nagsisi ako kung ba‘t ko yon ginawa.
Kung ba’t ko ginulo ang buhay ni mike, kung ba't nawala ang anak nila, kasalanan ko to lahat, lahat na nangyari sa buhay nilang mag asawa.
At dahil rin sa akin kong bakit namatay ang anak ko, Hindi ko man lang siya naalagaan,nahawakan,nayakap at isa pa hindi ko man lang nasilayan ang mga ngiti niya dahil nabulag ako sa pera noon.
Bago ako umalis sa buhay ni mike ay may dala naman akong pera, pero naubos lahat dahil sa pang ba bar ko at panglalaki ko.
Noon mahirap ako, tulad ngayon ito rin ang buhay ko dati, pero nung dumating sa buhay ko si mike ay naging mayabang ako naging mapanakit at higit pa sa lahat ay naging masaya, at I know na may Asawa na siya, pero wala lang sakin 'yon benaliwala ko ang lahat nang 'yon, dahil sa pera ang nasa isip ko nung panahon na 'yon at ito bumalik na naman ako sa buhay ko! sa lungga ko!
Napahinto ako sa kakaisip ng may na dinig akong bulong bulongan sa gilid ko.
"Siya ba!"Saad nung naka dress na pink
"Oo siya!!siya yong mapapangasawa sana ni Mr.Smith! pero hindi na tuloy dahil isa itong gold digger"Sagot naman nung isa.
Kung alam niyo lang ang lahat!
"Oo nga noh!, sa pagkakaalam ko may asawa na pala si Mr Smith, pero nung dumating 'yang babae ay naging magulo ang buhay nang mag-asawa,"sabi nung isa na naman bale tatlo kasi sila, kaya yumuko nalang ako.
"Naawa nga ako dahil balita noon ay naghiwalay sila! dahil sa babae na 'yan at ang masaklap pa nun ay nakunan daw ang Asawa ni Mr smith"dagdag nung naka pink
Nag unahang tumulo ang mga luha ko bago pa ako tumalikod ay tumawa sila!
"Tssk! noon gold digger pero ngayon isang babaeng kaawa awang tingnan naging palaboy laboy sa daan!"padinig nilang sabi
kaya wala na akong nagawa kundi tumakbo habang patuloy parin ang pagdaloy ng luha.
Oo kasalanan ko na lahat naging gold digger ako,naging mapanakit akong tao pero tao lang naman ako na nakagawa ng malaking kasalanan, pero kahit na ganun ay masakit parin sakin ang salitang binigkas nila.
Napahinto ako at napagtanto na nandito pala ako sa gitna ng daan bago pa ako makatakbo ay huli na ang lahat tumilapon ako sa matigas na bagay at ramdam ko kung pano dumaloy ang sariling dugo sa ulohan ko bago pa ako nawalan ng Malay ay may tumawag sa akin.
Someone's POV
Nagmamaneho ako ngayon pauwi ng bahay ng may biglang tumawag sa akin kaya agad kung sinagot
"Yes!"Ani ko habang naka kunot noo
"Ahn k-kase sir may bus na nahulog sa bangin at may dalawangput tatlong sugatan at limang patay" natatarantang sabi niya kaya dinig ko mula sa tawag ang hiyawan ng mga tao.
"Okay, I'm going there!"I said, So immediately I turn my car to go to hospital
Sa kalangit-anan ng pagmamadali ko ay di ko inasahang may na bunggo ako
"Sh*t!"pagmumura ko habang hinahampas ang manobela at bumaba. Pagkababa ko ay nakahandusay na doon ang babae
"Miss!"Ani ko bago siya nawalan ng Malay kaya agad ko na siyang isinakay at tumawag sa assistant ko!
"Ahh! hello sir what can I do for you?"tanong ng assesstant ko
"Prepare an operating room!"
"But why sir!you no longer have a schedule for surgery now. Sugatan lang sila lahat!"nagtatakang sabi niya
"Yeah, I know!!but can you not ask me a question just follow my command"
"Yes sir!"sagot nito bago pinatay ang tawag
Pagkarating ko ay bumungad sa akin ang napakaraming ambulansiya na naka parada at may sunod na sunod pang dumadating.
Kaya agad ko nang binuhat na pang bride style ang babae at minadali kung ipinasok sa loob at may tatlong nurse na sumalubong sa‘kin at 'yong iba nagkagulo na, takbo doon takbo dito.
"Sir kailangan po kayo sa RA¹" (Room A1)sambit nung entern.
"No! I can't!I have an operation now!just call doc Mara"
"Pero si-"hindi ko na siya pinatapos sa sabihin niya at pinagpatoluy ko na lang ang paglalakad habang buhat ko parin ang babae baka mamatay siya dahil sa akin at maubos ang dugo niya pag inuna ko ang iba.
Kinabukasan agad akong bumangon at naligo kasi ichechek ko pa ang kalagayan ng mga pasyente lalo na sa nabangga ko kagabi!
Speaking sa babae na 'yon ay wala pala siyang pamilya o kamag anak man lang. Maybe magigising siya after 3 months o 5 months dahil na coma siya ngayon at nawala rin ang memorya niya! kasalanan ko to! ang dami ko nang problema, problema pa sa paghihiganti ko sa Martina na yon at ito problema narin sa babaeng yan btw nandito na pala ako sa hospital.
"Doc! Binawian po ng buhay ang bata!" Kunot noo akong napalingon sa isang nurse dito.
"What?!"
"Namatay na po siya kani-kanina lang po"
Napatakbo ako sa kanyang sinabi at tinungo ang Room A¹ agad naman sumonod ang isa.
"Sumakit kasi ang ulo niya kagabi Doc! Tinawag kita kagabi pero sabi mo may ooperahan ka!nawalan siya ng malay tapos hindi namin namalayan na wala na pala Ito!"umiiyak na sabi ng Entern. Ang Entern na tumawag sa akin kagabi.
"Lagot ako kay ate nito! masasaktan talaga siya kapag nalaman niya ang tungkol sa kanyang anak"bulong nito.
Napahinto ako sa kanyang sinabe.
"What! So you mean, pamangkin mo siya?" Naguguluhan kong tanong.
"Upo doc!"Ani nito at maga ang mga mata.
"Kailan mo ito sasabihin sa ate mo?"tanong ko at.
"Esay!"Sigaw mula sa likuran namin. Nanginginig naman akong lumingon kasi sa tono ng kanyang boses.
"A-ate ka-kailan ka pa bumalik?"umiiyak na tanong nito.
What! Ate niya si Lindsay
"Ang anak ko! Anong nangyari?"
"A-te I'm sorry wala napo siya!"humagulhul na sabi niya
"Ano bang pinagsasabi mo!hindi h-hindi pa siya patay!"sigaw nito sa kanyang kapatid na ako naman dito lutang dahil sa mga pangyayari.
"Ate plzz! tama na! huminahon ka muna"
"Nasaan siya? Nasaan ang anak ko? gusto ko siya makita Esay plzz sabihin muna!"
"Nasa kwarto pa siya at ililipat narin sa morgue?"
"Anak bakit mo naman kami iniwan?*hik*hik* paano na kami ng kakambal mo?! Alam mo naman na nagtataguyod ng trabaho ang mama mo para ma-operhan kana, pero ano to! dumating nga ako pero wala ka namang buhay, Alam mo bang naghihirap ako doon sa pinagtatrabahoan ko. Pinakain lang ako ng tira-tira. *Hik* ang sakit! sobrang sakit! anak ko. Kung hindi tumawag ang tita Trixie mo hindi ko sana alam to!"umiiyak na sabi nito at mahigpit na niyakap ang anak.
Kumalas ito at tumingin sa kapatid niya bago bumaling ng tingin sa akin. Gulat ang expression nito na tumingin sa akin at muling tumulo ang luha.
"I-ikaw! ikaw ang nagmamay-ari nitong Hospital! p-pero hindi mo siya inoperahan dahil sa wala kaming pang bayad, wala kabang awa sa bata! Wala ka bang awa sa anak mo!"tila nanagis ang buong katawan ko dahil sa sinabi niya. Anong anak? kailan pa ako naging ama?
"Mahirap lang kasi kami! kaya hindi mo ako tanggap! noong tayo pa Martina lagi ang bukang bibig mo!!"Sigaw nito at hinampas ang aking dib-dib. Hindi ko alam ang gagawin sa oras nato! laging pumapasok sa isip ko ang tungkol sa bata.
Nawalan ito ng Malay na ikinataranta ko mabilis ko itong binuhat at dinala sa isang kwarto habang g**o parin ang isipan ko.
Hindi ko namalayan na kanina na pala ako umiiyak dahil sa sakit na naramdaman, kaya pala ang lapit ng loob ko sa bata sa tuwing nakikita ko siya, pero hindi ko akalain na ang anak ko ay namatay dahil sa patakaran dito sa loob ng ospital.
Kung inoperahan ko siya imposible kayang mabuhay pa siya. Feeling ko ako mismo ang pumatay sa kanya.
- Writer
