Chapter 18
1279 Words
Araw ng libing ngayon ng anak ko tagos sa puso ko ang sakit.
Marami akong nalaman noon na ngayo'y pinagsisihan ko.
Maraming nakiramay sa amin at isa na do'n si dad.
Lahat kami ay nandito sa sementeryo habang nakikinig sa sinabi ni Padre Tomas
Pagkatapos ng mesa ay isa-isa kaming lumapit sa kabaong.
Umiiyak akong tumingin sa mukha niya.
Kahit patay kana gumuhit parin sa labi mo ang ngiti
Pasensya kana!
Anak!
Hindi ko kasi alam na dugo't laman pala kita!
Patawad!
Patawarin mo ako!
Hinalikan ko ang salamin sa kabaong nito. At binalingan si lindsay na ngayo'y pilit na ngumiti.
"Pagod kana talaga anak' kasi kung hindi pa, hindi mo kami iiwan"ani nito at ngumiti.
Tiningnan niya ako at niyakap ng mahigpit.
"Kung kailan nandito kana! Nawala naman ang anak natin"
Akala ko nakangiti parin siya. Habang yakap niya ako umiiyak na pala ito ng patago na siya ring pagtulo ng luha ko.
Tumingala ako at dinamdam ang mainit na yakap nito. Humiwalay ito at tumingin sa maraming tao
"Lahat sila ay nakikiramay pero kung walang patay walang mangingiramay" pagak itong tumawa
"Kung buhay ang isang tao hindi ka nila tutulungan hanggat hindi pa patay! 'yon ang buhay naming mag-ina
"Kailangan namin ng tulong pero hindi kami binibigyan at ngayo'y patay na ang anak ko ay sila rin ang pagbigay nila ng kung ano-ano mapa-pera pa yan o groceries oh! diba! Ito ang buhay namin.
Nakangiting sabi nito pero sakit ang mga mata nito.
"Anak lumapit ka dito, magpa-alam kana sa kanya"tawag pasin nito sa isa naming anak. Yes kambal sila her name Keonner.
Walang emosiyong tumingin si keonner sa kapatid nito.
Hindi siya tulad ng ibang bata na malakas umiiyak, pasimple lang itong pinunasan ang luha at tumingin sa akin.
Lumapit ito at niyakap ako. Matangkad siyang bata kahit 10 yrs old na siya. Nagmana siya sa lahi namin.
Iba siya kay keonno si keonno ay sweet mahilig maglaro at palaging masaya kahit may sakit na iniinda.
Si keonner ay mahilig mag-isa, mahilig magbasa, minsan sweet siya sa akin at minsan hindi, Hindi rin siya palatawa, hindi rin siya humahabelo sa iba. Tulad sa akin!
Sa akin siya nagmana ngayon, pero nung bata pa ako pareha kami ni keonno ng ugali.
Naging masakitin rin ako pagkabata, kaya nga lagi kong dinadalaw si keonno nung buhay pa siya dahil pareha kami ng sakit dati.
Sakit na kada oras masakit ang ulo na lagi ka nalang nila pinapatulog.
Nawala man ang sakit ko dati,napasa naman ng aking anak. At ang masakit ay kung kailan alam ko na, na anak ko siya ay siya ring pagkalaman ko na patay na siya.
"Bye anak siguro pinahiram ka lang sa amin"aniya bago bitawan ang huling lubo na may pangalan niya.
Isang linggo ang nakalipas simula nung libing.
Dito narin nakatira ang mag-ina ko sa bahay, masaya kaming nagsasama. Pero mas masaya kung kasama si keonno.
Namimiss ko siya sa bawat punta ko sa kwarto niya sa Hospital para ichechek siya.
Bago namin siya turukan ng pampatulog ay nakipaglaro muna siya sa akin at minsan binabasan ko siya ng mga kwento.
Miss ko na ang araw na iyon, kung pwede lang ibalik ang araw na ‘yon ay ooperahan ko talaga siya upang hihilom ang sakit niya, pero hindi na pwede!
"Bakit ka umiiyak?"nabalik ako sa realidad ng magsalita si Lindsay. Lumapit ito sa akin at pinahiran ang luha ko.
Wala kasi akong trabaho ngayon kaya sa kanila muna ang buong attention ko.
"Wala’ Miss ko lang si Keonno"Sagot ko at uminom ng tubig.
Akalain niyo sampong taon ko hindi nakapiling ang anak.
Pinaliwanag ni Lindsay ang lahat kong bakit na buo namin ang mga bata.
Masaya ako sa mga nalaman ko dati.
Naghiwalay lang kami dahil sa isang babae
Feeling ko kasi nung panahon na ‘yon ay niligawan ko lang siya para mawala ang sakit na naramdaman ko. Gusto kong maalis sa isip ko ang unang babaeng Mahal ko. Pero hindi ko nagawa kaya hiniwalayan ko nalang si Lindsay.
Martina's
Kasalukoyan akong nagpeperma ng mga papelis dito sa office ko ng may kumatok sa pinto kaya I know na ang secretary ko ang kumatok kasi pinatawag ko siya kanina
"Good morning ma'am"nakangiti niyang bati
"Good morning too"ngiti ko ring pabalik
"Ma'am Mr.smith was investing yesterday so he wants to meet you and talk about his investment"sabi ng secretary ko
Kaya agad akong napa-angat at masayang nakatingin sa secretary ko grabe ang saya ko ngayong araw dahil may nag invest sa kompanya na ako sng namamahala.
"Is that true!"
"Yeah ma'am"sagot nito at malapad ngumiti
"So when will we meet and what time?"tanong ko tiningnan Ito
"Tommorow ma'am in restaurants of Des valis exactly 9:am"nakangiting sagot niya
"Okay' thanks and you may go now"Saad ko at tumungo ng banyo.
Nandito na ako sa bahay habang nag luluto ng adobong manok
Hindi talaga mawala sa isip ko nung nangyari sa jolly bee
WHAT if nandon siya?
WHAT if nakita niya kami?
WHAT if nakita niya ang mukha ng anak ko, kukunin niya kaya
WHAT if magkita kami sa di inasang mangyari at nadoon rin ang anak ko ano kayang magiging reaction niya
WHAT if malalaman niya na may anak siya sa akin kamumuhian niya kaya ako dahil hindi ko sinabi, pero malabo naman na mangyayari yon! Eh may pamilya na siya!
WHAT if sasabihin ko nalang sa kanya matatanggap niya kaya kami o ang anak niya lang! dahil alam ko naman na hindi talaga kami para sa isa't isa dahil may pamilya narin siya at gustuhin ko mang makita siya pero hindi ko kayang humarap sa kanya dahil ayaw ko nang balikan ang nakaraan baka kasi pag nakita ko siya ay lalo kung ipag kait ang anak niya dahil 'yang ama niya na mismo ang tumaboy sakin o samin.
Ayah Kate POV( Doughter of Martina"
Hii everyone I'm Ayah kate Carter del ffiero. I'm only doughter of Martina Carter del ffiero and I'm 7 years old turning to 8 on February 13
Kasalukayan akong naglalakad papunta sa gate dahil uwian na at nandon naman si nanay Rosa na naghihintay. Hindi na kasi si Mommy ang naghahatid sa akin dahil busy siya sa work kaya kumuha nalang si mommy na magbabantay sa akin. Mabait rin naman si Manang Rosa kaya nagustuhan ko siya.
Palabas na sana ako ng may biglang pumatid sa‘kin sanhi ng aking pagkadapa.
"HAHAHA! wala kang Daddy HAHA!" tawang sabi ng kaklase ko kaya agad naman akong tumayo at yumuko.
"Siguro ampon ka lang" dag dag niya bago tumalikod at dahil hindi ako nakapagpigil sa pangbubully niya ay agad akong tumakbo at sinundan siya at do'n ko sinuntoy yung pwet niya kaya kita ko kung pano siya nasaktan.
"You know what! mukhang onggoy hindi ako ampon! baka ikaw dahil onggoy ka"inosenti kung sabi at ikinaiyak niya.
Napatawa nalang ako dahil sa tumulo ang sipun niya.
"Pfftt..HAHAHA' Ang onggoy tumulo ang sipon!" Natatawa kung sigaw yaan dapat sa kanya. Hindi namn ako ampon wala lang talaga akong daddy
Pagkatapos nun ay iniwan ko siyang umiiyak bahala yung onggoy na‘yon hindi naman ako takot kung sasabihin niya sa parents niya!
"Onggoy. ?onggoy. ?onggoy. onggoy?, onggoy,? onggoy ?
Kanta ko habang palabas ng gate pero na pawi ang ngiti ko nang may nakita akong masayang pamilya habang yung anak nila ay pinasan ng kanyang daddy, sana makaranas ako ng ganyan kasaya habang pinasan rin ako ng Daddy. Sana nandito siya sa tabi namin ni Mommy, sana Makita ko kahit pictures lang niya! masaya na ako nun at kahit papano ay nakita ko ang Mukha niya saad ko habang tuluyan ng pumatak ang mga luha, Sana nga! matuloy ang hinangad ko.
- Writer
