Bir hafta geçmişti.
Zaman, Hale için ağır ilerliyordu sanki.
Her sabah yeni bir umutla çıkıyordu evden, ama akşamları hep aynı yorgunlukla dönüyordu. Elinde dosyalar, çantasının içinde titizlikle yerleştirilmiş CV’ler.. Fakat hiçbir kapı açılmıyordu ona. Açılmış gibi yapanlar da, bir süre sonra hiçbir açıklama yapmadan geri çeviriyordu başvuruyu. Görüştüğü işletmeler, başta iyi konuşuyor, sonra sanki görünmez bir el araya girip bozuyordu o işi. Hale önce tesadüf sanmıştı ama artık anlamaya başlamıştı: Nihat’ın eliydi önüne duvar ören o gölge..
Nihat, eski karısı için her kapıyı sessizce kapatıyordu. Şirket sahiplerini arıyor, “Onu işe alırsanız yatırımımı çekerim,” diyordu. Bazılarına sadece bir bakışı yetiyordu. Çünkü o şehirde Kozdağlı soyadı , tokattan daha ağırdı. Ve Hale’yi kend
