SOĞUK KALPLER +18

22. BÖLÜM

Yıllar birbirinin üstüne bindikçe, bahçe evi artık sadece bir ev olmaktan çıkmıştı; üçümüzün nefes alış verişiyle, sessiz kahkahalarımızla, birbirimize uzattığımız ellerle yaşayan, nabız gibi atan bir varlık haline gelmişti. Main Nehri’nin kıyısındaki o küçük arazi, sanki zamanın akışını yavaşlatmış, her mevsimi daha uzun, daha yoğun yaşamamıza izin vermişti. Sabahları uyanır uyanmaz pencereyi aralardım; soğuk hava yüzüme çarpar, kuş sesleri içeriye dolar, nehrin hafif çalkantısı kulaklarımda bir ninni gibi yankılanırdı. Travis çoktan sobanın başında olurdu – elleri hâlâ titriyor olsa da, odun parçalarını dikkatle yerleştirir, ateşi canlandırırdı. Sary ise mutfakta olurdu; eski kahve makinesini çalıştırır, fincanları dizer, bazen bir şarkı mırıldanırdı – çocukluğumuzdan kalma, annemin bize söylediği o eski Alman ninnilerinden birini. O mırıldanış, evin her köşesine yayılır, tozlu raflardaki kitaplara, duvardaki fotoğraflara, hatta bahçedeki taş heykellere kadar ulaşırdı.

Bir bahar sabahı, hava henüz serinken üçümüz bahçeye indik. Toprak yumuşamıştı; çamur botlarımızın altına yapışıyordu ama kimse şikâyet etmiyordu. Sary yeni bir fidan dikmişti – küçük bir elma ağacı. “Bu ağaç,” dedi toprağı elleriyle bastırırken, “bizim gibi olacak. Yavaş büyüyecek, kökleri derinlere inecek, meyveleri az ama tatlı olacak.” Travis gülümsedi, elindeki sulama kabını uzattı. “Ve biz de onu sulayacağız,” dedi. “Üçümüz birden.” Ben de yanlarına çöktüm, toprağa parmaklarımı soktum. Soğuktu ama canlıydı. O an anladım ki biz de öyleydik artık: soğuk kışlardan geçmiş, ama hâlâ canlı, hâlâ kök salmış, hâlâ meyve verebilecek halde.

Öğleden sonra salıncağa oturduk yine. Rüzgâr hafifçe esiyor, dallar sallanıyordu. Sary ortada, ben sağında, Travis solunda. Ayaklarımızı yere değdirmeden sallandıkça zaman duruyordu sanki. Sary birden konuştu: “Biliyor musunuz, bazen düşünüyorum… ya o gece su deposunda gölgeler bizi alsaydı? Ya hatırlamasaydık?” Travis başını salladı. “Alamazlardı,” dedi. “Çünkü biz üçümüzdük. Ve üç kişi olunca gölgeler küçülür.” Ben de ekledim: “Ve biz küçülmedik. Tam tersine büyüdük.” Sary güldü – o gülüş artık eskisi gibi kırılgan değildi; derin, tok, dolu dolu bir gülüş. “Evet,” dedi. “Büyüdük. Ve hâlâ büyüyoruz.”

Yaz geldiğinde bahçe çiçek açmıştı. Domatesler kırmızıya dönmüş, nane dalları uzamış, fesleğen kokusu her yere sinmişti. Üçümüz her akşam bahçede yemek yiyorduk; küçük ahşap masanın etrafında, mumlar yakılı, şarap kadehleri dolu. Travis eski pikabı dışarı çıkarıyordu bazen; hafif bir caz plağı koyuyor, müzik bahçeye yayılıyordu. Dans ediyorduk – üçümüz, el ele, ayaklarımız çimde. Sary’nin adımları hâlâ biraz tutuktu ama ritmi yakalayınca gözleri parlıyordu. “Hatırlıyor musun Marry?” diyordu. “Çocukken dans etmeyi denemiştik. Sen bana ‘ayaklarına basma’ derdin, ben de sana basardım.” Gülerdik. Travis de gülerdi. “Şimdi basmıyoruz,” derdi. “Sadece dönüyoruz.”

Bir temmuz gecesi, hava o kadar sıcaktı ki uyuyamadık. Nehir kenarına indik, battaniyeyi serdik, sırtüstü uzandık. Yıldızlar başımızın üstündeydi; nehir hafifçe çalkalanıyordu, suyun sesi bir ninni gibiydi. Sary elini gökyüzüne uzattı. “Bir yıldız kayarsa dilek tutalım,” dedi. Travis güldü. “Ne dileyeceğiz ki? Her şeyimiz var.” Sary düşündü. “O zaman şunu dileyelim: yarın da böyle olalım. Üçümüz. Burada. Birlikte.” Bir yıldız kaydı. Üçümüz birden dileğimizi tuttuk – sessizce, ama aynı anda. O an gökyüzü sanki biraz daha yakın geldi; yıldızlar biraz daha parlak.

Sonbahar yaprakları dökmeye başladığında bahçe altın rengine büründü. Travis heykellerini toplamaya başladı; bazılarını galerilere gönderdi, bazılarını bahçede bıraktı. Bir tanesi özellikle güzeldi: üç el, birbirine kenetlenmiş, ama parmaklar açık, sanki bir şey tutuyor gibi değil, sadece var olmak için bir arada. “Bu bizim,” dedi. “Tutunmak değil, sadece yan yana olmak.” Sary o heykelin yanına küçük bir bank koydu; her akşam oraya oturuyor, nehre bakıyordu. Bazen yazıyordu – defterine değil, küçük kâğıt parçalarına. Sonra o kâğıtları katlıyor, şişeye koyuyor, nehre bırakıyordu. “Mesajlar,” diyordu. “Kim bulursa bulsun, bilsin ki burada üç kişi vardı. Ve mutluydu.”

Kış yeniden geldiğinde kar erken yağdı. Bahçe evinin çatısına birikti, rüzgâr estiğinde camlara vurdu. Sobayı yaktık, battaniyeleri çektik, çay koyduk. Üçümüz kanepeye uzandık; Travis ortada, ben sağında, Sary solunda. Hikâye kitabımızı açtık yine – artık sayfaları dolmuştu, ama hâlâ ekliyorduk. Sary yüksek sesle okudu: son bölümdeki veda gecesini, minyatür heykelin düşüşünü, gölgelerin dağılışını. Okurken sesi titremiyordu; sadece yumuşak, sakin bir tonu vardı. Kitabı kapattığında Travis dedi ki: “Belki bir gün bastırırız bunu. Küçük bir kitap. Sadece bizim için.” Sary gülümsedi. “Ya da başkaları için. Hatırlasınlar diye. Bazı hikâyeler paylaşılmak için yazılır.”

O kış boyunca kar yağışı kesilmedi. Ama içerisi sıcaktı. Her akşam sobanın başında oturduk, eski fotoğraflara baktık, çocukluk anılarını anlattık, bazen sustuk – uzun, derin suskunluklar. O suskunluklarda birbirimizi duyuyorduk; nefeslerimizi, kalp atışlarımızı, hatta düşüncelerimizi. Bir gece Sary dedi ki: “Biliyor musunuz, ben artık korkmuyorum. Ne gölgelerden, ne yalnızlıktan, ne de ölümden. Çünkü ölüm geldiğinde bile yalnız olmayacağım. Siz olacaksınız.” Travis elini tuttu. “Ve sen de olacaksın. Bizimle.” Ben de diğer elini tuttum. “Üçümüz. Her zaman.”

Bahar yeniden geldiğinde elma ağacı tomurcuklandı. Küçük beyaz çiçekler açtı; bahçe mis gibi kokuyordu. Üçümüz ağacın altına oturduk, çiçekleri seyrettik. Travis “Bu yıl meyve verecek,” dedi. Sary başını salladı. “Ve biz de yiyeceğiz. Üçümüz.” Ben güldüm. “Ve belki komşulara da veririz. Biraz paylaşmak lazım.”

Yazın ortasında bir gün, nehir kenarında yürürken Sary durdu. “Bir şey fark ettim,” dedi. “Artık o çekimi hissetmiyorum. Ne sembolleri, ne fısıltıları. Sadece nehri duyuyorum. Sadece sizi duyuyorum.” Travis ona sarıldı. “Çünkü biz artık şehrin parçası değiliz,” dedi. “Şehir bizim parçamız oldu.” Ben de sarıldım. “Ve nehir de.”

O günden sonra hayatımız daha da yavaşladı. Sabahları uzun uzun kahvaltı ettik, öğleden sonraları bahçede uyukladık, akşamları yıldızları seyrettik. Zaman artık acele etmiyordu; biz de etmiyorduk. Her anı yaşıyorduk – gerçekten, tamamen, üçümüz birden.

Bir sonbahar akşamı, yapraklar dökülürken salıncağa oturduk yine. Rüzgâr esti, salıncak sallandı. Sary başını omzuma yasladı, Travis kolunu ikimizin de omzuna attı. “Ne olursa olsun,” dedi Travis, “biz buradayız.” Sary gülümsedi. “Ve hâlâ el eleyiz.” Ben de ekledim: “Ve hâlâ hatırlıyoruz.”

Kar yeniden yağmaya başladığında pencere kenarına oturduk. Dışarıda beyaz bir dünya. İçeride üçümüz. Sobanın ateşi çıtırtılarla yanıyor, çay fincanları elimizde ısınıyordu. Defteri açtık, son sayfaya baktık. Travis kalemi aldı, yavaşça yazdı:

“Ve kar yağdı.

Biz uyuduk.

Rüyamızda bahar vardı.

Üçümüzün baharı.

Sonsuzca.”

Defteri kapattık. Dışarıda kar yağıyordu. İçeride biz vardık.

Ve bu, yetiyordu.

•

Frankfurt’un eski raylarının ötesinde, su deposunun gölgesinin artık soluklaştığı, ama şehrin derinliklerinde hâlâ fısıltıların dolaştığı bir sonbahar akşamıyla başladı; hava ağırdı, yapraklar sararmış dallardan yere dökülüyor, Main Nehri’nin suyu gri bir sisle kaplanmıştı, sanki şehir bir sır daha saklamaya hazırlanıyordu. Üçümüz bahçe evinde sobanın başında oturuyorduk; Travis eski bir kitap karıştırıyor, Sary pencere kenarındaki koltukta örgü örüyor, ben de kahve fincanımı tutuyordum, içimde garip bir huzursuzluk vardı, ama bunu dile getirmemiştim henüz. Sary birden kalktı, “Dışarı çıkıp biraz hava alayım,” dedi, sesi her zamanki gibi yumuşaktı ama gözlerinde bir anlık gölge geçti, belki de ben hayal ettim. Travis başını kaldırdı, “Yalnız mı?” diye sordu, ama Sary gülümsedi, “Nehir kenarına kadar. Hemen dönerim.” Kapıyı kapatırken rüzgâr esti, evin içindeki sıcak hava dışarı sızdı, ve o an bir şeylerin yanlış gittiğini hissettim, ama sustum. Saatler geçti; karanlık çöktü, Sary dönmedi. Travis’le dışarı çıktık, fenerleri yaktık, nehir kenarını aradık, ama iz yoktu – sadece bot izleri, çamura batmış, ve bir parça örgü ipi, yere düşmüş, rüzgârda savrulan.

Panik içimizde büyüdü; Travis ellerini saçlarına götürdü, yüzü solgunlaştı, “Polisi arayalım,” dedi, ama ben başımı salladım, “Hayır, bu bizim işimiz. Semboller geri dönmüş olabilir.” Eve döndük, defterleri açtık, son sayfada hiçbir şey yoktu, ama Travis’in yüzünde bir ifade vardı – tanıdık olmayan, karanlık bir ifade. “Belki benim yüzümden,” diye mırıldandı, sesi titriyordu. O gece uyumadık; sabaha kadar konuştuk, ve Travis sonunda açıldı – karanlık geçmişini, yıllardır sakladığı o sırrı. Gençliğinde, biz tanışmadan önce, Berlin’de bir grup insanın parçasıymış; gizli bir cemiyet, sembollerle uğraşan, unutulmuş sırları araştıran, ama o cemiyet tehlikeliymiş, liderleri bir adam, adı Viktor, eski bir istihbaratçı, defterlerin benzerlerini kullanan, insanları manipüle eden. Travis kaçmış, Frankfurt’a gelmiş, ama Viktor’un peşini bırakmayacağını biliyormuş. “O gece su deposunda hissettiğimiz gölgeler,” dedi Travis, “belki Viktor’un adamlarıydı. Ve şimdi Sary’yi almış olabilirler.” Gözlerim doldu, öfke içimi yaktı, “Neden söylemedin?” diye sordum, ama Travis başını eğdi, “Korktum. Seni ve Sary’yi korumak için sustum.”

Sabah erkenden yola çıktık; Travis’in eski bağlantılarını kullanarak, Berlin’e doğru sürdük, ama önce Frankfurt’un kuzey ucunda, rayların bittiği yerde durduk. Su deposunun kapısı açıktı yine; içeriye girdik, merdivenleri çıktık, pencere kenarında bir not bulduk – eski bir kâğıt parçası, üstünde sembol: üçgen içinde daire, dairenin içinde göz, ama bu sefer gözün altında bir çizik, sanki yaralanmış gibi. Notta tek bir cümle: “Travis, borcunu öde. Sary bizimle. Berlin, eski depo.” Travis’in yüzü kireç gibiydi; “Viktor,” dedi. “O. Beni bulmuş.” Arabaya bindik, otobana çıktık; yol boyunca Travis anlattı – Viktor’un cemiyeti, unutulmuş sırları satan, insanları şantajla kontrol eden bir örgütmüş, Travis bir zamanlar onların hacker’ıymış, eski belgeleri çalan, ama vicdanı el vermemiş, kaçmış, defteriyle birlikte. “O defter,” dedi, “Viktor’un fikriydi. Hatırlamayı bir silah haline getiriyor.”

Berlin’e vardığımızda hava kararmıştı; şehir soğuktu, sokaklar ıslaktı, yağmur yeni dinmişti. Eski depo, şehrin doğu ucunda, terk edilmiş bir sanayi bölgesindeydi – beton duvarlar, paslı kapılar, etrafı tellerle çevrili. Arabayı uzakta bıraktık, tellerin altından geçtik, sessizce yaklaştık. Travis öncülük ediyordu; elinde küçük bir çakı, gözleri etrafı tarıyordu. Kapıya vardığımızda aralıktı; içeriye sızdık. Karanlık, toz, eski makine parçaları. Koridorlarda yürüdük; ayak seslerimiz yankılanıyordu, ama başka sesler de vardı – fısıltılar, boğuk kahkahalar. Bir köşeyi döndüğümüzde karşımıza iki adam çıktı – uzun boylu, siyah paltolu, yüzleri maskeli. “Travis,” dedi biri, sesi alaycı. “Hoş geldin.” Travis çakısını kaldırdı, “Sary nerede?” diye haykırdı. Adamlar güldü, biri saldırdı; Travis eğildi, çakıyı salladı, adamın kolunu çizdi. Ben arkadan yaklaştım, bir tahta parçası kaptım, diğerine vurdum; adam sendeledi, ama kalktı, yumruk attı, Travis araya girdi, yumruğu yedi, yere düştü. Adamlar bizi yakaladı, ellerimizi bağladı, sürükleyerek bir odaya götürdü.

Oda loştu; ortasında bir masa, üstünde defterler – bizimkine benzer, ama daha eski, daha karanlık. Viktor masanın başında oturuyordu; yaşlı bir adam, saçları beyaz, gözleri keskin, soğuk. “Travis, eski dostum,” dedi, sesi yumuşak ama tehditkar. “Kaçtığın günleri unuttun mu? Defterleri aldın, sırları aldın. Şimdi borcunu öde.” Sary köşede bağlıydı; yüzü solgun, ama gözleri öfke dolu. “Bırakın bizi!” diye bağırdı. Viktor güldü. “Sary, senin kız kardeşin Marry’yi hatırlıyorsun değil mi? Ama Travis’i? O benim adamımdı. Eski hayatında, hacker’ken, hükümet sırlarını çalmıştı benim için. Kaçtı, ama şimdi geri döndü.” Travis başını kaldırdı, “Yalan söylüyorsun. Ben sadece araştırmacıydım. Sen manipüle ettin.” Viktor defteri açtı, bir sayfa gösterdi – Travis’in el yazısı, eski bir not: “Viktor’a sadık kalacağım.” Travis inledi, “O zaman gençtim. Hata yaptım.”

Viktor ayağa kalktı, bize yaklaştı. “Şimdi seçim yapın,” dedi. “Defterleri verin, sırları verin, yoksa Sary burada kalır.” Travis gözlerime baktı, sonra Sary’ye. “Hayır,” dedi. “Biz üçümüzüz. Ve sen kaybedeceksin.” O anda ellerimi çözmeyi başardım – bağlar gevşekti; tahta parçasıyla Viktor’a vurdum, adam sendeledi. Travis kalktı, adamlara saldırdı; biriyle boğuştu, diğeri Sary’ye yöneldi. Ben araya girdim, yumruk attım, adam yere düştü. Sary bağlarını çözdü, kalktı, bir sopa kaptı, Viktor’a vurdu. Kaos çıktı; odada yumruklar, haykırışlar, devrilen masalar. Viktor kaçmaya çalıştı, ama Travis yakaladı, “Bitti,” dedi. “Polis geliyor.”