Viktor, Varşova’nın sabah karanlığından çıktığında gökyüzü henüz tam aydınlanmamıştı; gri-mavi bir yarım-ton, sokak lambalarının soluk turuncusuyla çarpışıyordu. Ayaklarının altındaki kar, gece boyunca sertleşmiş, her adımda ince bir çıtırtı sesi çıkarıyordu – sanki şehir kendi kemiklerini kırmaktan korkuyormuş gibi. Göğsündeki yeşil-mor ışık artık sadece bir parlama değildi; nabız gibi atıyor, kaburgalarının arasından derisinin altına sızan damarlar halinde yayılıyordu. Pençelerinin her kıvrımında minik elektrik akımları dans ediyor, kar tanelerini temas ettikleri anda eritip arkalarında buğulu, hafif mor bir iz bırakıyordu. Bu izler, birkaç saniye içinde soluklaşıyor ama tamamen kaybolmuyordu; Viktor’un geçtiği her sokakta, sanki görünmez bir iplikle örülmüş, kırılgan bir yol haritası ol
