Çocuğun “Peki… ya kalırsam?” sorusu, ağacın en ince dallarından birinin ucunda asılı kalan son damla çiğ gibi titredi ve sonra, usulca yere düştü. Düşerken damla kırılmadı; aksine, toprağa değdiği anda minik bir gölcük oldu, gölcük genişledi, genişledikçe yansıttı: çocuğun henüz tam oluşmamış yüzünü, ağacın saydamlaşmış kabuğunu, titreşimlerin birbirine değen hayalet siluetlerini. Gölcükte her şey aynı anda hem gerçek hem yansımaydı; hem şimdi hem sonsuzluktu. Ve o yansımanın tam ortasında, mor köz yeniden kıpırdandı – bu sefer çocuğun göğsünden değil, gölcüğün dibinden yükselerek. Viktor’ın sesi, közün içinden değil, suyun altından gelen bir uğultu gibi çıktı: derin, boğuk, ama artık tehdit değil, bir davet.
Viktor, gölcüğün yüzeyini hafifçe dalgalandırarak doğruldu. Artık sadece bir köz
