Yeni bir konu, eski evrenin son yaprağının yere düşüp toz olup dağıldığı o anda başladı. Yaprak düşerken çıkardığı ses, bir çığlık değildi; sadece bir iç çekiş gibiydi – uzun, derin, ama artık acı taşımayan bir iç çekiş. Toz havaya karıştı, rüzgâr aldı götürdü ve o toz, yeni bir ufuk çizgisinde yeniden şekillendi. Bu sefer ağaç yoktu. Bu sefer kök yoktu, dal yoktu, titreşim yoktu. Sadece sonsuz bir düzlük vardı; ne kara ne deniz, ne gök ne yer – sadece renklerin birbirine değdiği, ama birbirine karışmadığı bir düzlük. Renkler katman katman duruyordu: en altta koyu bir lacivert, üstünde soluk bir gri-mavi, onun üstünde turuncu bir şafak pembesi, en tepede ise henüz adlandırılmamış, neredeyse beyaz ama beyaz olmayan bir ışık. Ve çocuğun ayakları, o düzlüğün tam ortasında, çıplak ve serin bir
