VİCTOR
Viktor otuzlu yaşlarına girdiğinde, Berlin artık onun için ne bir şehir ne de bir sığınak olmaktan çıkmıştı; bir imparatorluktu, sessiz, soğuk, kelimelerle örülmüş bir imparatorluk. 2005 yılıydı; duvarın yıkılışından on altı yıl geçmiş, Doğu ile Batı’nın yaraları hâlâ kanıyordu ama Viktor o yaraları kendi lehine çevirmişti. Mitte’deki loft artık sadece bir çalışma alanı değildi; bir tapınaktı. Yüksek tuğla tavanlar altında, cam duvarların arkasından Spree Nehri’nin gri akışını izlerken Viktor kahvesini yudumluyor, ekranlarda müşterilerin travma dosyalarını tarıyordu. Otuz yaşında saçları iyice kısalmış, gri gözleri daha da keskinleşmiş, yüz hatları sertleşmişti; gülümsemesi nadirdi ve o nadir gülümsemelerde bile sıcaklık yoktu, sadece bir hesaplaşma vardı. Kollektif Unutuş Ağı büyü
