ผู้ชายอย่างผม(I am Here): 3

1520 Words

“รู้แค่นี้ค่ะ” “รู้ไหมว่าที่นี่มันอันตราย ไม่เหมาะสำหรับเด็กนักเรียนอย่างเธอเด็กน้อย” ทศรรห์เอ่ยบอกอย่างเป็นห่วง “ฉันอายุสิบแปดแล้วค่ะ” “อ่อนต่อโลกจริงๆ ไปไหนก็ไปไป” แล้วเขาก็โบกมือไล่คนตัวเล็กออกไปจากห้อง “ค่ะ” เหมือนแพรรีบลุกขึ้นเก็บข้าวของของตัวเองใส่รถเข็นทำความสะอาดแล้วรีบออกไปจากห้องทันที ทศรรห์มองดูคนตัวเล็กออกไปจากห้องจนลับสายตาก็ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมากดต่อสายหาผู้จัดการไนต์คลับ “มาหาฉันที่ห้องวีไอพีเดี๋ยวนี้!” เขากรอกเสียงเข้มห้วนส่งไปในสายเมื่อปลายสายกดรับแล้วกดตัดสายทิ้ง ไม่รอฟังอีกฝ่ายพูดตอบสวนกลับแม้แต่น้อย ทศรรห์ยกแขนตัวเองดูนาฬิกาบนข้อมือแล้วนับหนึ่งถึงสามในใจแล้วประตูห้องก็ถูกเคาะพร้อมถูกเปิดผลักเข้ามา เป็นผู้จัดการวัยกลางคนที่ดูแลไนต์คลับที่ตนโทรหานั่นเอง “คุณฮันเตอร์มีอะไรจะสั่งผมครับ” เดินเข้ามาก้มหน้าประสานมือทั้งสองไว้ที่หน้าท้องตนเอง “เด็กทำความสะอาดคนใหม่เหรอ?” เขาถามถึงสาวน้อยที่เพิ่งออกไปก่อนหน้านี้ “ครับ คุณฮันเตอร์ เพิ่งรับมาทำงานไม่กี่วันครับ เด็กนั่นทำอะไรให้คุณฮันเตอร์ไม่พอใจรึเปล่าครับ ผมจะได้ไล่เธอออก” ผู้จัดการวัยกลางคนเอ่ยโดยไม่เงยหน้าสบตาเจ้านายหนุ่ม “ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่าเด็กนั่นทำอะไรก็จะไล่ออกแล้ว แล้วทำไมถึงรับเด็กที่เพิ่งอายุสิบแปดเข้ามาทำงานในไนต์คลับ นายก็รู้ว่ามันอันตรายสำหรับเด็กผู้หญิง บอกกี่ครั้งแล้วให้รับอายุยี่สิบปีขึ้นไป” “ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่รับ แต่พอได้เห็นประวัติและสัมภาษณ์ก็สงสารเลยให้งานเด็กนั่นครับ อีกอย่างแค่ทำความสะอาด ไม่น่าจะมีปัญหาครับ” ทศรรห์พยักหน้าเห็นด้วยทันทีเมื่อได้ฟังเหตุผลของผู้จัดการของตนเอง ก็จริง เด็กสาวน่าสงสาร “ดูแลด้วยล่ะ เธอยังเด็กอยู่” “ครับ คุณฮันเตอร์” “ไปเถอะ ไปเอาเหล้ามาให้ฉันด้วย” “ให้ผมเรียกเด็กให้ไหมครับ” ด้วยรู้ดีว่าเวลามาเฟียหนุ่มมาจะต้องเรียกเด็กเสิร์ฟของร้านมาเทคแคร์ดูแลในห้องวีไอพีส่วนตัว ห้องนี้ไม่ได้เปิดให้แขกเข้ามาใช้บริการ แต่เป็นห้องวีไอพีของเจ้าของไนต์คลับ “เดี๋ยวต้องการจะบอก แต่ตอนนี้เอาแค่เหล้ามาก่อน” “ครับ คุณฮันเตอร์” ผู้จัดการก็ก้มหัวคำนับเคารพเจ้านายแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง มาเฟียหนุ่มนั่งดื่มคนเดียวในห้องวีไอพีของตนเอง ปกติจะมีสาวเสิร์ฟมาดูแลคอยบริการนวด แต่วันนี้เขารู้สึกเบื่อหน่ายบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขารู้สึกเบื่อแบบนี้ อยากให้เด็กทำความสะอาดมาดื่มเป็นเพื่อน แต่เด็กนั่นดูหน้าแล้วคงจะดื่มไม่เป็น เฮ้อ! มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมากดต่อสายหาคนสนิทของตนเอง อยากจะโทรหาเพื่อนสนิท แต่ดูเวลาแล้วคงจะเป็นการรบกวนเวลาเพื่อนอยู่กับผู้หญิงบนเตียงมากกว่าจึงเลือกโทรหาขุนแทน “มาไนต์คลับตอนนี้” แล้วเขาก็ตัดสายทันทีเมื่อสั่งคนรับสายจบความ เขาไม่ชอบการปฏิเสธ ทุกคนต้องทำตามคำสั่งเขาทุกอย่าง และแน่นอนไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ขุนจะต้องมาดื่มเป็นเพื่อนตน เหมือนแพรถูกสั่งให้มาทำความสะอาดห้องวีไอพีหลังจากได้รับแจ้งจากพนักงานเสิร์ฟที่ดูแลเทคแคร์ลูกค้าวีไอพีอยู่ในโชนวีไอพี เธอมาพร้อมกับรถเข็นประจำตำแหน่งตัวเอง พอเข้ามาก็เห็นสภาพห้องเละเทะ ลูกค้ายังอยู่ในห้อง แต่มีเศษแก้วตกแตกกระจายกับพื้น สาวน้อยจึงสวมถุงมือทำความสะอาด หยิบไม้กวาด ที่โกยขยะเข้าไปเคลียร์เศษแก้วเกลื่อนพื้นด้วยกลัวว่าลูกค้าจะได้รับอันตรายและบาดเจ็บ “เฮ้! คนสวย” มือที่จับไม้กวาดถูกมือใหญ่หยาบกร้านจับกระชากให้หยุด “ปล่อยนะคะ” เธอดึงมือออกจากมือใหญ่สากกร้าน แต่ก็ถูกอีกฝ่ายจับบีบแน่นไม่ยอมปล่อย “คนสวยสนใจไปขึ้นเตียงกับพี่ไหมจ๊ะ?” ถามพร้อมกับก้มหน้าลงมาใกล้หมายจะจูบหญิงสาว “ปล่อยนะคะคุณลูกค้า” สาวน้อยพยายามกระชากมือตัวเองให้หลุดพ้นจากมือใหญ่พร้อมสั่งอีกฝ่าย “คุณลูกค้าคะ ปล่อยน้องเขาก่อนนะคะ น้องเขาจะได้ทำความสะอาดค่ะ” พนักงานเสิร์ฟสาวสวยที่คอยดูแลเข้ามาช่วยพูดอีกแรงพร้อมจับมือใหญ่แกะออกจากมือเล็กของเหมือนแพร “งั้นก็รีบเก็บนะ เก็บแล้วมาดื่มกับพี่ พี่มีเงินเยอะ เดี๋ยวพี่จ่ายไม่อั้น” “ไปนั่งนะคะ ตรงนี้ปล่อยน้องเขาทำความสะอาดนะคะ” พนักงานเสิร์ฟสาวคนสวยหันไปยิ้มแห้งๆ ให้เหมือนแพรแล้วกอดเอวหนาชายร่างท้วมไปนั่งยังโซฟา เหมือนแพรรีบทำความสะอาดเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อยเพื่อจะได้รีบออกไปจากห้องนี้ แต่พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย สาวน้อยก็ถูกเสียงเข้มห้วนของแขกคนเดิมเอ่ยรั้งไว้ “ก็บอกว่าให้มาดื่มด้วยกันไงเล่าคนสวย” พูดพร้อมเดินมากระชากแขนเล็กดึงเหวี่ยงไปยังโซฟาที่ตนนั่ง ว้าย! สาวสวยที่ดูแลก่อนหน้าก็รีบลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าตัวเองช่วยเหลือหญิงสาวไม่ได้แล้ว “ถ่วงเวลาไว้ก่อนนะ พี่ไปตามคนมาช่วย” แล้วสาวเสิร์ฟคนสวยก็รีบวิ่งเปิดประตูห้องออกไปทันที “คุณลูกค้าจะทำอะไรคะ” เหมือนแพรถามเสียงสั่นกลัวเมื่อถูกลูกค้าร่างท้วมยกเท้ามาเหยียบบนโซฟาหนึ่งข้างเพื่อกักตัวเองไม่ให้หนี “ก็บอกว่าดื่มไง ดื่มสิ” ชายร่างท้วมหันไปหยิบแก้วบรั่นดีตนเองแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบซองสีขาวมาเปิดเทใส่จนหมดซอง เหมือนแพรเห็นทุกอย่าง เธอเห็นอีกฝ่ายเทผงสีขาวลงในแก้วแล้วเขย่า ไม่รู้มันคือผงยาอะไร แต่เธอไม่มีทางดื่มแน่นอน อีกอย่างตั้งแต่เกิดมาไม่เคยดื่มเลยสักครั้ง “ดื่มสิ!” สั่งพร้อมยื่นแก้วบรั่นดีจ่อปากเล็กจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อ อือ! เหมือนแพรเม้มปากแน่นพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธ “ก็บอกว่าดื่มไงวะ! หรือต้องให้พี่บังคับฮึคนสวย!” พูดจบก็ใช้มือข้างที่ว่างจับคางเล็กบีบคางเพื่อให้สาวเจ้าเปิดปากแล้วเทน้ำสีอำพันในแก้วกรอกปากอีกฝ่าย อึก! แค่กๆ สำลักก็ไม่ทันแล้ว น้ำสีอำพันไหลลงคอเรียบร้อยแล้ว และทันใดนั้นเองประตูห้องถูกถีบเปิดและทุกอย่างก็เกิดขึ้นรวดเร็วมาก คนต่ำทรามตรงหน้ากระเด็นไปอยู่มุมห้อง ตุ้บ! โอ๊ย! “แม่งเอ้ย!” ทศรรห์ที่เพิ่งออกไปดูโซนด้านนอกมากำลังจะกลับห้องส่วนตัวตัวเองเห็นพนักงานเสิร์ฟคนสวยวิ่งหน้าตื่นออกไปก็ถามและพอรู้ก็รีบวิ่งมาช่วย พอเข้ามาก็ถีบลูกค้าเกรดต่ำกระเด็นไปอยู่มุมห้อง “ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!” “ใครวะ! มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร” คนที่โดนถีบกระเด็นก็รีบใช้มือดันตัวเองลุกขึ้นเดินมาชี้หน้าคนที่ถีบตนเอง “ไม่ใช่ลูกกูก็แล้วกันไอ้ลูกหมา! ตุ้บ!” แล้วก็อัดหมัดหนักๆ ใส่หน้าคนตัวเตี้ยไปอีกหมัดเต็มแรงเดือดดาล โอ๊ย! “มึงกล้าต่อยกู! ตุ้บ!” แล้วก็โดนต่อยอีกหมัด ครั้งนี้สลบล้มทั้งยืน “กูฆ่ามึงยังได้ไอ้เชี่ย! ลากตัวมันออกไป!” แล้วทศรรห์ก็สั่งการ์ดกับขุนที่เข้ามาพอดีมาลากตัวลูกค้าเกรดต่ำออกไป “อย่าให้มันมาเหยียบที่นี่อีก ที่นี่ไม่ต้องการเงินของมัน” “ครับ คุณฮันเตอร์” ขุนรับคำแล้วก็บุ้ยปากสั่งลูกน้องลากคนถูกต่อยจนล้มทั้งยืนออกไป “เป็นอะไรไหม” ทศรรห์เดินไปหาเด็กสาวที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟา “คุณฮันเตอร์ครับ” ผู้จัดการเข้ามาพอดี “จัดการเคลียร์ห้องด้วย” พูดจบก็ฉวยโอกาสอุ้มคนตัวเล็กพาออกจากห้อง แม้ว่าเธอจะดิ้นขัดขืนหวาดกลัว แต่เขาก็ไม่สนใจและยังก้มหน้าพูดกับเธอ “ปลอดภัยแล้วเด็กน้อย” ขุนถูกเรียกมาดื่ม แต่ยังไม่ทันได้ดื่มก็ต้องมาจัดการกับลูกค้าระยำที่กล้าอวดดีในถิ่นของทศรรห์ คงไม่รู้ซะแล้วว่าที่นี่ใครคุมและนี่คือถิ่นใคร “จัดการมันให้น่วม อย่าให้มันมีฟันได้เคี้ยวข้าว” ขุนสั่งการ์ดให้จัดการซ้อมลูกค้าที่มาห้าวใส่นายตนเองแล้วตัวเองก็ยืนดูดบุหรี่มองดูภาพตรงหน้า

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more