NAKATUNGO SI SEBASTIAN SA BANGIN kung saan pinaniniwalaan ng grupo na iyon ang pinakapusod ng kagubatan, ang daanan papunta sa sagradong lupa. Iyon din ang bangin kung saan sinasabit ang mga bihag bago ihulog bilang kaparusahan. Naniniwala ang tribu na dahil sa lalim niyon ay mahuhubaran na ng hanghin ang pagakakasala ng tao at mapapatawad ang sinumang pinarusahan bago pa bumagsak ang katawan nito sa lupa.
Naranasan niyang malagay sa pinakagitna niyon, kahit ang kasalanan lang naman niya sa mata ng mga kasamahan ay ang pagiging kakaiba. Kahit maraming taon na ang lumipas ay parang bumabalik ang takot na naramdaman nang nakabitin siya doon, nawawalan ng pag-asa na mabuhay. Pero bukod sa nararamdaman tungkol sa nakaraan ay mas lamang ang matinding pagluluksa sa kaalaman sa sinapit ng kanya
