Ellerimi yere bastırarak zorla ayağa kalktım ve yüzümü Azrailime döndüm. Titreyen bacaklarımın üzerinde zorlukla duruyordum. Asır Mortem karşımda tüm heybetiyle duruyor, elinde tuttuğu silahı öfkeyle bana doğrultuyordu.
Dişlerinin arasından, "Senin yüzünden güvendiğim tüm adamlarım öldü," diye tısladı.
Ne söylediğini anlayamıyordum, zihnim bulanıktı, kulaklarımda uğuldayan kurşun sesleri düşüncelerimi boğuyordu. Ben ne yapmıştım da Asır Bey bu hale gelmişti? Titreyen dudaklarımı araladım ve sadece "Ben bir şey yapmadım," diyebildim. Sesim de titremişti ama kendime kızmıyordum; hâlâ ayakta durabilmem bile bir mucizeydi.
Asır söylediklerim karşısında daha da öfkelenmişti. Eğer yapabilseydi kehribar gözlerinden alevler çıkartıp beni öldürürdü.
"Sahibin nerede?" Öfkeli sesi evin soğuk duva
