Bavulun fermuarını açarken ellerim titriyordu. Odaya hâkim olan sessizlik, aslında içimde kopan fırtınanın yankısıydı. Her gömleği katlarken, her eşyayı yerleştirirken kalbim biraz daha sıkışıyordu. Bir bavula sığmayan anılarım vardı, ama ben yine de hepsini ardımda bırakmaya çalışıyordum.
Şeyda, odanın köşesinde durmuş bana bakıyordu. Gözlerinden süzülen yaşları silmeye bile çalışmıyordu artık. Her damla, taş zemine düştükçe içimde bir şey daha kırılıyordu. Ama ben gözlerimi ondan kaçırıyordum, yoksa toparlanacak gücüm kalmayacaktı.
Onun “seni seviyorum” dediği an zihnimde dönüp duruyordu. Dudaklarından dökülen sözler hâlâ kulaklarımdaydı. Ama kalbimde bir şüphe vardı. Onca zaman susmuş, onca zaman beni bir kenarda bırakmıştı. Şimdi, Gökhan’ın gölgesi hâlâ üzerimizdeyken, bu kelimelere
