Hindi mapakali si Sarah sa araw na iyon. Iba ang pakiramdam niya. Medyo kabado na nae-excite. Wala naman siyang ini-expect na kahit ano o sino. Basta ganoon na lamang ang nararamdaman n'ya.
Tinuon niya ang sarili niya sa pag-design. Focus s'ya sa trabaho at wala siyang panahon sa kung ano-anong nararamdaman niyang kakaiba.
Sa kabilang banda...
"Daddy, please carry me. I'm tired walking." He's little princess said begging for him, to carry her. Malambing ang prinsesa niya at okay lang din sa kanya, while he's young prince acting like a big guy, always. Magkasing edad lang naman ang kambal pero magkaiba ng ugali. Which is balance para sa kanya.
Okay na rin iyong prinsesa niya ang malambing at minsan talagang makulit huwag lamang pati ang little prince niya.
"Son, hold tight to Daddy, please. I'm afraid I will lose you. I'm carrying your sister, so please stay here beside me." saad niya sa anak niya na ayaw magpahawak ng kamay. Big boy na raw kasi siya at kaya niya na ang sarili. Sometimes Prince Edmark is stubborn, like him when he was little, that was what his mother told him. And now his mini version has got his attitude. And it was really a pain in the ass begging him to stay.
Kasalukuyan silang nasa airport ngayon, kababa lmaang nila from his private jet. Nandito na sila sa Pilipinas. Natapos din ang mga dapat niyang tapusin trabaho sa kingdom nila at medyo malakas na rin ang duke na ama niya, kaya pinayagan na silang mag-ama na bumalik sa Pilipinas kung nasaan ang nanay ng kambal. Para sa parents niya it doesn't matter to them na isang commoner ang ina ng kambal, as long as she's a decent woman. Approved para sa kanila.
He already explained to them about their story of how they started to meet and became a dad to the twin. At first they were shocked.
“Really? You really showed yourself to her?” as her mother shocked reactions when he told them the truth,and how he fell in love day by day as the woman carried his babies.
Eventually they accepted it after they saw how adorable they were. He's twin is the one giving joy to the kingdom. They are spoiled actually to his parents. Because they are the first grandchildren that are very attentive and active to the kingdom, that's why.
"I'm here, Dad, don't worry, I kept my eyes on you. I follow you, Daddy." makulit na usisa ng kanyang anak na lalaki.
"Alright, I'm lost." tugon niya na lamang dito. Hindi talaga siya mananalo sa mga anak niya, maliban na lang sa kanyang prinsesa. Malambing ito at marunong makinig.
"I hope when you meet your mom, you will change for being stubborn, Son. Daddy always had an headache." wika niya sa anak.
Nagkibit balikat na lamang ito.
"I'm excited to see, mommy, Dad." pahabol na sagot ni Prince Edmark.
He's excited too, to see his honey. Wondering how she's been doing after five years, although he had an idea but not all the information about her, he had known. He knew that she had already finished her bachelor's degree and she had boutiques too. He's happy that even after he left her, she continued living. He's proud of what she has become right now and he can't wait to see her and hug her again as well as his twin.
"I missed her too, buddy. You miss, mommy also, my Princess?" baling niya naman sa anak niyang babae.
"Sooo… much, Daddy!" excited na turan nito.
While carrying his princess and holding his prince in the other hand, they immediately went inside the car. Mahirap na makilala sila ng mga tao , knowing wala siyang disguise. Nakasupport naman agad ang mga hired bodyguards niya as well as his best friend Niccolo is there to protect them, he's fine with it.
He didn't inform her that they would arrive today. He wondered how she would react if they saw her again. It's been 5 years since they parted ways. It's his fault he didn't even call her after what happened before. Because of busy with his work and busy taking care of his twin, he doesn't have enough time to give a call. He will understand if she's mad or something to him and he will accept it. She had the right to be mad at him. This is the time he's been waiting for, five years at last they're here again. “I hope she's fine.” piping dasal ng binata.
After fifteen minutes of riding in a car they arrived at his new condo. This time is bigger than before. Because he had his twin and they needed a big space for them.
Nang bumaba na siya sa sasakyan, nakatulog na ang maliit na prinsesa n’ya as well as ang maliit na prinsipe niya, tinulungan na lamang din siya ni Niccolo na buhatin ang kambal.
“Let me carry the little prince and carry your little princess, my Lord. They are very heavy. What do you feed them, stone?” birong ani ni Niccolo. Mabibigat kasi ang mga ito dahil medyo mga chubby ang size. Hindi rin niya tinitipid ang mga anak kapag may gustong kainin pero moderately lang din naman. Parang tikim lang, ganoon.
Hands-on din siya sa kambal. Ayaw niya may ibang nag-aalaga rito puwera na lang kung talagang busy siya. Paano pa kaya kapag kasama na nila ang ina ng kambal niya? I'm sure mas magiging happy family sila. He can't wait!
Kinabukasan ready na silang mag-ama para sa pag-bisita sa dalaga na walang kaalam-alam sa mga mangyayari.
Kinakabahan ng husto si Sarah ng umagang iyon. Hindi niya alam baka may sakit na siya sa puso, dahil sa patindi nang patindi ang kaba niya. Inaaliw niya ang sarili sa trabaho sa boutique, minsan nakikipagkuwentuhan siya sa staff niya just to divert what she felt.
Lahat din ng kanilang displayed clothes ay inisa-isa niya na para lang mawala ang strange feeling na mayroon siya.
“Ano kaya ito? May sakit na kaya ako sa puso? Bulong niya sa sarili habang nagsasalansan ng mga damit pambata.
May nakita pa siyang cute na designa niya noong nakaraan. Sigurado siyang size ito ng isa sa kambal niya.
“Kumusta na kaya ang mga batang iyon? tanong niya sa sarili niya.
Hindi niya maiwasan na ma-miss niya ang mga anak kapag nakikita niya ang mga gawang damit para sana sa mga ito. Pero sigurado siya na kahit isa sa mga gawa niya ay hindi makikilala ng mga anak niya. Maging kahit na siguro siya ay hindi siya kilala ng mga ito.
Hanggang nakaw tingin na lamang siya sa social media kapag may mga stolen shots ang mga ito. Madalas panakaw siyang tumitingin ng article tungkol sa mga ito. Maibsan lamang ang kanyang lumbay.
Hindi niya rin mapigilan ang mapaluha, gaya ngayon.
“Miss na miss na kayo ng mommy mga anak ko.” Wika niya sa sarili at pasimpleng nagpunas ng kanyang mga luha.
Nasa ganoon siyang sitwasyon nang may biglang dumating na ikinalaki ng mga mata niya.