* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * GEÇMİŞ * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Sıkı sıkıya kavramış olduğum silahımla yaktığımız kamp ateşini izliyordum. Geceye yükselen alevlerin dansı oldukça büyüleyiciydi. Harabeye dönmüş çiftlik evinde bakışlarımı gezdirdim. Pencereler – her ne kadar pencerelerde cam olmasa da- içerisi gözükmesin diye örttüğümüz eski çadır bezleriyle sıkı sıkı kapanmıştı. Rüzgar bezleri şişiriyor ve şu an tuhaf bir şekilde sessiz olan evde ıslık seslerinin yankılanmasına sebep oluyordu.
On kilometre yarıçapındaki her yeri aramıştık. Güvendeydik ama ne olur ne olmaz diye kamp ateşimiz dışarıdan gözükmesin diye pencereleri kapatmıştık. Evin ikinci katına çıkmamıştık. Her an yıkılacakmış gibi gözüküyordu çünkü. Yirmi üç ki
