Haraya: Ang Huling Alamat ng Noctis

"At sa huli, pinili ng prinsesa ang halimaw." Tahimik ang buong tavern. Maging ang mga lasing na manginginom sa sulok ay nakatingin kay Elara habang tinatapos niya ang kuwento. Nakapatong ang isang paa niya sa upuan, hawak ang lumang lute na matagal nang hindi maayos ang tono. Hindi maituturing na pambihirang kagandahan si Elara. Hindi siya iyong uri ng babae na mapapalingon ang buong silid sa unang tingin. Ngunit mahirap din siyang hindi mapansin. Ang kanyang mapusyaw na kayumangging buhok ay umaabot hanggang dibdib at karaniwang nakatali lamang sa isang maluwag na tirintas na tila anumang oras ay maaaring kumalas. May ilang hiblang palaging nakakatakas at bumabagsak sa gilid ng kanyang mukha, na para bang tumatangging sumunod sa anumang kaayusan. Ang kanyang mga mata ay kulay gintong pulot kapag tinatamaan ng liwanag ng apoy at mas madilim kapag nasa lilim. Palagi iyong puno ng buhay—parang may isandaang kuwentong naghihintay na ikuwento. May bahagyang peklat sa ilalim ng kanyang baba, alaala ng pagkahulog niya sa ilog noong bata pa siya. At sa halip na ikahiya iyon, madalas niya pa itong gawing bahagi ng kanyang mga kuwento. Suot niya ang isang lumang berdeng bestida na ilang ulit nang natahi sa iba't ibang bahagi. Hindi mamahalin. Hindi elegante. "Ha?" reklamo ng isang matandang lalaki. "Iyon na ang ending?" Tumawa si Elara. "Iyon ang pinakamagandang ending." "Nabaliw ang prinsesa." "Tama!" "Kung ako iyon, pinili ko ang prinsipe." Mas lumakas ang tawanan ng mga tao. Sanay na siya rito. Sa bawat bayan na pinupuntahan niya, pare-pareho lang ang mga mukha. Pare-pareho ang mga reaksyon. At pare-pareho ang tanong. Bakit pipiliin ng isang tao ang halimaw? Ngumiti si Elara habang inililigpit ang kanyang lute. "Dahil minsan," sabi niya, "ang halimaw lang ang marunong magmahal nang totoo." Umalingawngaw ang iba't ibang reaksiyon sa loob ng tavern. May kumontra. May natawa. May pumalakpak. Pero bago pa makadagdag ng komento ang kahit sino, bumukas ang pinto. Bumuhos ang malamig na hangin. Kasabay nito ang agarang pagkatigil ng usapan. Napalingon si Elara. Tatlong lalaking nakasuot ng itim na balabal ang pumasok. Hindi sila mukhang mga biyahero. Hindi rin sila mukhang mangangalakal. Masyado silang tahimik. Masyadong maayos ang tindig. At ang simbolong nakaukit sa kanilang dibdib ay agad niyang nakilala. Isang itim na korona na napapalibutan ng mga tinik. Sagisag ng Noctis. Sagisag ng maharlikang pamilya. Sagisag ng Demon King. Biglang namutla ang may-ari ng tavern. May nalaglag na baso. May napaurong sa upuan. At sa unang pagkakataon ngayong gabi, walang tumatawa. Dahan-dahang lumapit ang isa sa mga lalaki. Huminto ito sa harap ni Elara. "Ano ang maitutulong ko sa inyo?" tanong niya. Ang lalaki ay yumuko. Hindi malalim. Ngunit sapat upang ikagulat ang buong tavern. "Lady Elara Vale." Nawala ang ngiti niya. "Oo?" "Inutusan kami ng Kanyang Kamahalan upang ihatid ka sa kabisera." Napakurap siya. "Pasensya na, sino?" Saglit na katahimikan. Pagkatapos ay malinaw na sinabi ng lalaki ang pangalang kinatatakutan ng buong kontinente. "Haring Azrael." Parang huminto ang mundo. May napasinghap. May nagdasal. May agad na gumawa ng simbolo ng proteksiyon sa dibdib. Si Elara naman ay napatitig lamang. Pagkatapos ay tumawa. Malakas. Totoong tawa. "Magandang biro." Walang tumawa kasama niya. Unti-unting naglaho ang ngiti sa kanyang mukha. Dahil walang kahit isang taong mukhang nagbibiro. At doon niya unang naramdaman ang kakaibang pakiramdam sa kanyang dibdib. Parang may pahinang matagal nang nakasulat. Parang isang kuwentong matagal nang naghihintay magsimula. At hindi niya alam kung bakit. Pero sa unang pagkakataon sa buong buhay niya— natakot siyang malaman ang susunod na kabanata. "May pagkakamali kayo." Iyon ang unang nasabi ni Elara matapos ang mahabang katahimikan. Hindi maaaring siya ang hinahanap ng Demon King. Isa lamang siyang storyteller. Wala siyang titulo. Wala siyang kayamanan. At lalong wala siyang dahilan upang mapansin ng pinakamakapangyarihang tao sa kontinente. Ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ng lalaki. "Walang pagkakamali, Lady Elara." Iniabot nito ang isang nakarolyong pergamino. Selyado ng itim na wax. At sa gitna nito ay ang parehong simbolo ng koronang napapalibutan ng mga tinik. Biglang nakaramdam si Elara ng kaba. Hindi dahil sa sulat. Kundi dahil totoo ito. Dahan-dahan niyang tinanggap ang pergamino. Bahagyang nanginginig ang kanyang mga daliri habang binabasag ang selyo. Tumahimik ang buong tavern. Parang lahat naghihintay ng hatol. Mabilis niyang binasa ang laman. At sa bawat linyang kanyang natutunghayan, lalong lumalaki ang kanyang mga mata. Nang matapos siya, muli niya itong binasa. Pagkatapos ay pangatlong beses. "Imposible." "Ano'ng nakalagay?" usisa ng matandang lasenggo mula sa kabilang mesa. Agad niyang itinupi ang pergamino. "Wala." "Wala?" ulit ng matanda. "Mukhang nakakita ka ng multo." May ilang natawa, ngunit hindi nakisabay si Elara. Patuloy lamang siyang nakatitig sa sulat. Parang umaasang magbabago ang mga salita kapag kumurap siya. Ngunit hindi nangyari iyon. Nakasulat pa rin doon ang parehong utos. Ang parehong paanyaya. At ang parehong pangalan. King Azrael. Ang Demon King ng Noctis. "Masama ba ang balita?" tanong ng may-ari ng tavern. Napakurap si Elara. "Hindi ko alam." At iyon ang totoo. Dahil hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o matakot. Ang sulat ay hindi nagsiwalat ng dahilan kung bakit siya ipinapatawag. Wala itong paliwanag. Wala itong detalye. Tanging isang malinaw na utos lamang. Humarap sa palasyo ng Noctis sa loob ng pitong araw. At huwag tanggihan ang paanyaya ng hari. Napalunok siya. Hindi iyon tunog paanyaya. Tunog iyon ng babala. "Hindi." Mabilis niyang isinara ang pergamino. "Hindi ako sasama." Nagkatinginan ang tatlong lalaki. Parang hindi nila inaasahan ang sagot. At sa totoo lang, hindi rin iyon inaasahan ni Elara. Ngunit marami siyang narinig na kuwento tungkol kay Azrael. Mga bayang sinunog. Mga maharlikang pinugutan. Mga taong hindi na muling nakita matapos ipatawag sa palasyo. Ayaw niyang maging susunod. "Lady Elara—" "Hindi." Tumayo siya. Isinabit ang lute sa kanyang balikat. "Sabihin ninyo sa hari ninyo na maling tao ang napili niya." Bahagyang kumunot ang noo ng lalaking nasa unahan. "Natatakot ka ba sa Kanyang Kamahalan?" "Sino ba ang hindi takot?" Walang nakasagot. At sapat na iyon para kay Elara. Tinalikuran niya ang mga ito at naglakad palabas ng tavern. Hindi na niya hinintay ang sagot. Hindi na rin niya pinansin ang mga bulung-bulungan sa kanyang likuran. Ang gusto lang niya ay makalayo. Makalayo sa sulat. Makalayo sa pangalan. Makalayo sa kuwentong pilit siyang hinihila papasok sa isang mundong hindi niya kailanman ginustong pasukin. Ngunit pagdating niya sa kanyang inuupahang maliit na silid sa itaas ng pandayan, isang panibagong sulat ang naghihintay sa kanya. Nakalagay ito sa ibabaw ng kanyang kama. At alam niyang wala iyon doon nang umalis siya kaninang umaga. Unti-unti siyang namutla. Dahil bago pa man niya ito buksan, nakilala na niya ang selyo. Isang itim na korona. Napapalibutan ng mga tinik. At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Elara na baka hindi talaga siya binibigyan ng pagpipilian ng hari.