Minahal lang kita

EPISODE 16

Samantala, sa oras na malapit nang dumating ang uwian, naiinip na naghihintay si Miel sa kanyang amo sa labas ng eksklusibong pamantasan, habang ramdam ang bahagyang lamig at nakakaantok na simoy ng hapon. May namataan siyang isang pamilyar na mukha, tila isang dating kakilala ngunit hindi siya sigurado kung tama nga ba ang kanyang nakita dahil para sa kanya ay isang kabalintunaan at imposible na makita ang taong iyon sa ganoong lugar, lalo pa’t hindi niya akalaing mag-aaral ito sa isang pribadong unibersidad na tanging piling estudyante lamang ang natatanggap. Bigla niyang narinig ang malamig at may pataray na tinig ni Samantha na agad lumapit sa kanya. “Hey, what are you doing here?” tanong ni Samantha na parang ikinainis pa ang presensya ni Miel, at halata sa kanyang tono ang pagkasuplada—inaasahan pa naman nitong si Gavin, ang regular niyang driver, ang susundo sa kanya. “Eh señorita, malamang sinusundo ko na ho kayo,” magalang ngunit may bahagyang kaba ang sagot ni Miel, pilit pinapakalma ang sarili kahit nararamdaman ang tensyon sa paligid. “I know, ang ibig kong sabihin bakit ikaw agad?bobo Nasaan si Gavin?” mataray na tugon ulit ni Samantha, nakakaramdam ng pagkainis sa pagbabago ng kanyang routine na taga sundo. “Eh señorita, busy po sa talyer si Gavin at isa pa, hindi naman siya ang driver niyo talaga—ako ho ang naatasan ng inyong ama na ihatid at sunduin kayo,” mahinahon ngunit nagtitimping mainis na paliwanag ni Miel, pilit hinahabaan ang kanyang pasensya sa ugali ng kanyang among madaling magalit at may di magandang pag uugali. “Ano ba yan, Sam? Tara na, nag-iinarte ka pa diyan, ayan naman na pala ang driver mo,” sabat ni Saab, ang pinsan ni Samantha, kaya medyo napatahimik ang paligid at nagkaroon ng pagkakataong makalapit si Miel. “Pagpasensyahan mo na ang ugali ni Sam, mainit lang ulo niya ngayon,” humingi ng malumanay na paumanhin si Saab sa kanilang driver, sapagkat likas naman na siya ang mas mabait at mas madaling pakisamahan sa kanilang magpinsan, taliwas kay Samantha na may pagka-maarte at mabilis mapikon. “Hmmp, tara na nga. Kanina pa talaga sirang-sira araw ko, peste!” iritadong tugon ni Samantha sabay dabog na pumasok sa sasakyan, dahilan upang mapa-iling na lamang ang dalawa sa kanyang kakaibang asal.

Samantala, sa ibang bahagi rin ng araw, nag-uusap sina Jiro at Shine sa loob ng kotse habang bumabaybay sila pauwi. “Ok ka na ba talaga, Shine?” tanong ulit ni Jiro na may pag-aalala para sa kaibigan niya. “Oo nga, ang kulit mo, kanina pa, Jiro,” sagot naman ni Shine na medyo stressed ngunit hinahayaan na lamang ang kabaitan ng kausap. “Relax, nagtatanong lang ako, nagsusungit ka na naman,” biro ni Jiro sabay ngiti habang tahimik na nagmamaneho pauwi sa kanilang bahay, sinusubukang magpalamig ng atmosphere. Maya-maya ay nagsalita si Shine na seryoso at nakatingin ng deretso sa kanya, “Hmm, Jiro, may tanong ako...” “Sige, ano ba ‘yun?” tugon ni Jiro na curious din sa itatanong. “Bakit ayaw mo ng may driver ka? Nagtataka kasi ako, halos lahat sila may sariling driver, pero ikaw, afford mo naman pero ayaw mo.” Na-curious si Shine kasi alam niyang may kakayahan naman ang kaibigan pero mas gusto nitong maging independent. “Ah yun ba? Ayoko lang talaga. Para saan pa at nag-aral akong magmaneho kung hindi ko rin lang gagamitin di ba?” sagot ni Jiro, idinagdag pa niya, “Malakas pa naman ako at hindi pa masyadong busy sa buhay, di katulad ni Daddy,” sabay bigay ng mapagkumbabang ngiti kay Shine. “Ay, wait, before I forget may sasabihin pala ako sayo, tiyak na matutuwa ka,” dagdag nito ng may kasiyahan at excitement habang muling tumingin sa kanya, nagpapakita ng kasabikan na magbahagi ng magandang balita. “Ano naman ‘yun?” tanong ni Shine na halatang curious. “Pumayag na si Mom and Dad sa balak nating pagtatayo ng business,” masayang balita ni Jiro na para bang gusto ring makita ang reaksyon ni Shine. “Weh, di nga, totoo ba?” hindi makapaniwalang saad ni Shine, namutawi sa mukha niya ang tuwa at excitement. “Oo nga, nagpaalam na ako kagabi, pumayag naman agad sila,” tugon ni Jiro na parang proud sa sarili. “Bilis mo namang napapayag sila Tito at Tita,” dagdag pa ni Shine ngunit dama ang pagdadalawang isip. “Ahm, ang totoo si Dad medyo hesitant nung una, kasi alam niyang busy pa tayo sa academics, pero nung ipinaliwanag ko sa kanya ng maayos yung magiging setup, napapayag ko naman agad siya,” mahabang paliwanag ni Jiro, kaya’t medyo napaisip si Shine at na-excite rin sa mga susunod na mangyayari. “Yung itatayong business na lang ang pag-iisipan at pag-uusapan natin,” dagdag pa niya kay Shine para mas lalo itong ma-motivate. “Hmm, Jiro, ok lang ba talaga sa’yo na ikaw muna ang sasagot sa magiging puhunan?” nag-aalalang tanong ni Shine dahil nahihiya siyang wala siyang malaking ambag sa kanilang plano. “Merun ako konting ipon, pero kasi Jiro di pa rin sasapat kumpara sa ipon mo,” malungkot na sagot ni Shine, halatang nahihiya at nag-aalalang baka maka-apekto ito sa kanilang business partnership. “Ano ka ba? Di ba pinag-usapan na natin iyan? Ako muna ang bahala sa gastos at ikaw naman ang bahala sa pagpaplano—lahat ng idea ay magmumula sayo,” sagot ni Jiro ng may pag-unawa at hangaring gumaan ang loob ni Shine. “Sa ngayon, wag kang mag-isip ng mga negatibong bagay, andito ako, magtulungan tayo, huh!” dagdag pa nito na may kasamang maliit na ngiti upang maibsan ang pag-aalala ni Shine. “Sa isang araw na yung acquaintance party natin, ready ka na ba?” mabilis na paglipat ni Jiro ng usapan, tumututok pa rin sa manibela at kalsada. “Oo naman, ready naman ako,” sagot ni Shine, showing confidence kahit may halong kaba. “Gamitin mo yung mga binigay ko sayo ha, babagay talaga yun sayo,” sabi pa ni Jiro habang ini-encourage si Shine na maging excited at magtiwala sa sarili. “Ok po, young master,” biro naman ni Shine na may halong pang-aasar at lambing. “Sabi ko wag mo akong tinatawag na young master, feeling ko napakataas ng tingin mo sa’kin,” sagot ni Jiro, ipinapakita na ayaw niyang lagyan ng agwat ang kanilang pagkakaibigan. “Ano ka ba? Biro lang yun,” mabilis na sabi ni Shine, natawa na lang sa reaksyon ng kaibigan. “Di ka na nasanay sa’kin,” dagdag pa nito. “Sanay naman ako sayo, ayoko lang ng ganun ang tawag mo sa’kin,” pagdadahilan ni Jiro, nagpapakita ng pagiging humble at hindi niya gustong mapalayo si Shine sa kanya.

Hindi nila namalayang nakarating na pala sila sa mansion dahil sa dami ng kwentuhan at tawanan nila. Pagbaba nila ng sasakyan, sinalubong agad sila ni manang, “Oh, anjan na pala kayong dalawa, halina’t magmiryenda muna kayo, tamang-tama nagluto si Joy ng ginataang bilo-bilo,” masayang paanyaya ng matanda na parang lola na nagmalasakit sa kanilang dalawa. “Ah sige po, susunod po kami, magpapalit lang po saglit,” magalang na sagot ni Jiro na mabilis na sumunod kay Shine. “Sige, sunod kayo sa veranda, doon pinahain ng mommy mo yung meryenda,” dagdag ni manang habang pinapakita ang malasakit. “Ok po,” sabay na sagot ng dalawa na halatang gutom na rin.

Pagkabihis ay sabay silang pumunta sa veranda, kung saan malamig ang simoy ng hangin at tahimik ang paligid, perfect na perfect para sa simpleng family bonding. Lumapit si Jiro sa ina niya, nagmano at humalik sa pisngi nito bilang pagpapakita ng respeto. Si Shine naman ay magalang na nagmano lang bilang tanda ng paggalang, bagamat medyo nahihiya parin at di talaga masanay dahil amo nya ang mga ito. “Kumusta ang araw nyo?” masayang tanong ng ginang sa dalawa, pinaparamdam ang pagiging maalaga at mapagmalasakit. “Ok naman po, tita,” sagot ni Shine, at hindi na pumalag si Jiro kahit alam niyang hindi naging ok ang araw ng dalaga dahil sa dysmenorrhea nito at stress sa school. “Mabuti naman kung ganun, sige na umupo na kayo at saluhan nyo kami,” wika ng ginang, na kilala sa pagiging mabait at hindi maarte—sanay na sanay kasama ang mga kasambahay ng mga ito, mas gusto ngang laging may kasabay kumain at nalulungkot pag mag-isa, lalo na pag wala ang asawa’t anak. Para sa kanya, mas masarap ang pagkain kapag sabay-sabay at may kasamang tawanan at kwentuhan.

“Hija! Kamusta naman ang aking anak sa inyong school—maayos ba siyang makitungo?” pagtatanong ng ginang kay Shine, na naging dahilan upang mapatingin agad si Jiro sa ina. “Mom, parang sinabi nyo naman po na salbahe ako at may masamang pag-uugali!” kunwaring dramang sagot ni Jiro, habang nakangiti at pinapakita ang pagiging close nila. Nakatingin naman si Mrs. Buenavista kay Shine, naghihintay ng sagot at parang inaasahan talaga na magkokomento ang dalaga. “Ahm, tita, ok naman po siya makisama sa lahat,” mahiyain ngunit tapat na sagot ni Shine. “Sigurado ka ba diyan? Kilala ko kasi ang batang ito, may sariling mundo kasi itong unico hijo ko,” hindi kumbinsidong ani ng ina ni Jiro, na parang may halong biro at concern. “Totoo po, pero medyo nagbago naman po siya sa pakikitungo sa lahat. Medyo may pagkasuplado lang po kung minsan, pero may rason naman po lahat ng yun,” paliwanag ni Shine, pinagtatanggol si Jiro na may mga pagbabago naman sa ugali dahil sa mga karanasan sa buhay. “Hey, andito ako oh!” kunwaring reklamo ni Jiro, nagpapakutsaba pa kay Shine laban sa ina. “Kung usisain mo mommy si Shine, parang wala dito yung gwapo nyong anak!” dagdag pa niya. “Haist, wag ka ngang magulo diyan, Jiro...” saway ng ina, pinapakita ang pagiging palangiti. “Masama na bang makibalita sa nangyayari sayo? I know you, son, very well,” sagot pa niya na may halong biro pero concern. "I love you, mom," sabay ngiti ni Jiro, na siyang nagpatahimik sa ina at nagbigay ng warm atmosphere sa buong veranda. Kilala naman talaga si Jiro bilang tahimik noon at hindi sanay makipagkaibigan, kaya di maiwasang mag-alala ang mga magulang niya, pero ngayon mas nakakagaan na ang loob ng lahat dahil nagkakaroon na si Jiro ng mas malalim na relasyon sa mga kaibigan at pamilya.

Natapos ang kanilang meryenda ng matiwasay, puno ng kwentuhan, tawanan at kwelang mga sagutan. Matapos kumain, kanya-kanya na sila ng gawain sa bahay. Napagdesisyunan ni Shine na magpresinta—siya na ang magliligpit ng pinagkainan, gusto niyang may maiambag kahit sa simpleng gawain dahil maghapon silang wala ni Jiro sa bahay para sa eskuwela. Kahit gustong pumalag ni Jiro at huwag na lang payagan si Shine, nanahimik na lang siya dahil baka magalit na naman ang dalaga, at pinaninindigan nya rin lang ang pagiging supportive friend at partner to be nya para sa dalaga at para sa mga darating pa nilang plano para sa kinabukasan.kahit magkaiba sila ng personalidad at pananaw sa buhay sinisiguro ni jiro na magiging ayos lahat.