Minahal lang kita

EPISODE 7

Sa Mall of Asia, saksi ang malawak at masiglang kapaligiran sa pagbubungad ng isang sabado ng mga magkakaibigang sabik muling magkita-kita, tila ordinaryong araw lamang sa mall ngunit puno ng ingay, galawan, at eksena ng salusalo at muling pagsasama. Abala ang tropa—sina Kevin, Paulo,rence,mark Mira, Jiro, at Shine—sa pagpa-park ng kanilang mga sasakyan sa napakalaking parking lot na buhay na buhay sa naglalatag na mga tunog ng iba't ibang klase ng kotse, motorsiklo, at van na pumapasok at lumalabas, sinasabayan ng sunud-sunod na busina habang nagmamadali ang ilan at ang iba'y pa-cool lang. Ang mga naglalakad at kasabay na mga tao ay parang naglalakbay sa isang makabagong siyudad na palaging maraming nangyayari, nagsasabay-sabay ang ingay mula sa mga nag-uusap, mga batang tumatakbo, at mga sound system mula sa paboritong tindahan at kainan. Sa gitna ng lahat ng ito, nakatayo ang magkakaibigan, masigasig sa kwentuhan, kakatawa at panay ang biruan, binabalikan ang mga kwentong naganap noong nakaraang linggo; mga pangyayari sa buhay nilang puno ng halakhak, kalokohan, at masasayang alaala, tila nagiging ritual na nila ang magbonding bago mag-uwian, sapagkat bihira silang magkasama lalo't madalas hindi sumasama sina Shine at Jiro.

"Ok guys, parang ang sarap mag-samgyeopsal!" biglang sigaw ni Kevin, nangingibabaw ang tinig na puno ng excitement at kasabikan, halatang natatakam na ang kanyang panlasa habang pumipikit, wari’y naaamoy na ang sabayang halimuyak ng mainit at masarap na Korean barbecue. Habang binibitawan niya ang biro, nadagdagang lalo ang saya at sigla ng grupo, ang ilan sa kanila na halos tumutulo na ang laway sa imahinasyon ng mamantikang karne, sariwang kimchi, sawsawang sesame oil, at ang tunog ng bumubulwak na softdrinks. "'Asus Kevin, awat ka na," pabirong sigaw ni Paulo habang pinagtatawanan siya ng tropa, lumalakas ang tawanan at ramdam mo ang tuwa at closeness nila sa isa't isa. Hanggang ang ingay nila'y umalingawngaw sa buong kapaligiran na pati ang ibang motorista at mga dumadaan ay napapatingin at nakikismile sa masiglang barkadahan.

"Di nga, guys, saan tayo?" muling tanong ni Kevin, hindi maitago ang excitement at para bang gusto nang simulan ang food trip, dama sa boses ang gutom na parang kanina pa niya kinikimkim. Sa kalagitnaan ng katuwaan, biglang napansin ng grupo na tila tahimik si Shine, sabay kurot ng curiosity ng iba, kaya't naglakas siya ng loob at nagsabi, "Ahm, pwede ba akong pumunta muna sa bookstore? May gusto kasi akong bilhin doon." Kapansin-pansin ang pagkasabik at konting kaba sa kanyang tono, na para bang may mahahalagang bagay siyang iniisip. Sa sandaling iyon, biglang tumahimik ang grupo at nakatutok ang kanilang tingin kay Shine, kitang-kita ang malasakit at pagiging attentive ng mga kaibigan. "Gusto mo, samahan ka muna namin?" malumanay na alok ni Mira, nagpapakita ng pagiging supportive, bagamat nararamdaman mong sabik din siyang sumama sa samgyupsal kasama ang iba.

Napangiti ng mahina si Shine, "Ahm, wag na Mira, ganito na lang, hanap na kayo ng matatambayan natin. Saglit lang naman ako at di magtatagal," pagpapakita ng respeto at pagnanais na maayos lang ang lahat, ngunit may pinipiling moment din upang mapag-isa sandali. "Ako na lang ang sasama sa'yo," alok ni Jiro, si Jiro na palaging tahimik at reserved, ngunit sa pagkakataong ito ay halatang may lakas ng loob at may pagnanais din na maging malapit kay Shine, bagama't may halong kaba at pag-aalinlangan. Ngunit mabilis na tumanggi si Shine, "Hmm, wag na nga," upang maiwasan ang awkward na sitwasyon, subalit hindi pa rin nagpaawat si Jiro, "May bibilhin din ako kaya sasama ako sa'yo," dagdag pa niya, sabay bigay ng ngiti na parang may itinatagong pagtingin o pag-aalala. At dahil wala nang pagpipilian, natutong sumang-ayon si Shine, "'Ang kulit, sige na nga," bagamat pansin ang pag-aatubili sa boses niya.

Sabay-sabay nang naglakad papasok sa mall ang grupo, "Cge, hanap na kami ng pwesto natin, sumunod na lang kayong dalawa ha," may konting leadership at humor na sinabi ni Paulo habang iniimbita ang iba na huwag ng magtagal. Habang nagsisimula na silang pumasok sa malaking mall, umaapaw ang energy, tunog, at kasiyahan; parang hindi baguhan ang tropa sa pagtambay at chill, at sa likod ng tawanan ay may mga lihim na kwentong naitala sa bawat lakad nila. Napapansin din ng ibang shoppers si Jiro, di mapagkakaila ang kaastigan at kaguwapuhan—may mga dalagang bulungan ng bulungan, halos mapangiti at mapatunganga na lang habang tumitingin sa kanya, nagdedesisyon kung sino ang maglalakas-loob na magpapapansin. Kitang-kita sa mga naglilinyang dalaga ang kilig, di rin sila makapaniwala, "Ang pogi niya, para siyang artista," huni ng isa, sinundan ng, "Oo nga, super pogi," habang ang iba nama'y nagpapalitaw ng malalambing at mahihinang tili—parang tatlong segundo tumigil ang mundo kapag dumaan si Jiro. Pero sa kabila ng lahat, panay ang projection ni Jiro na parang walang naririnig, lalong misteryoso at seryoso ang aura.

"Andito na tayo," mahina ngunit seryosong sabi ni Jiro kay Shine nang makarating sila sa bookstore, sabay tanong ni Shine, "Ano ba bibilhin mo, Jiro?" Curious talaga siya kung ano ang dahilan ng pagsama ng binata. "Mga gamit sa pagdadrawing," sagot naman ni Jiro, sabay tingin sa mga shelves full ng sketchpad at art materials, nagpapakita ng kanyang artistic side, creative at pagiging interesado sa sining "Eh ikaw, ano ba sadya mo dito?" balik-tanong ni Jiro habang malumanay na nakangiti. "Ah, may hinahanap kasi akong libro. Tara na, hanapin na natin mga kailangan natin," sagot ni Shine na may halong saya at excitement na makita ang librong matagal na niyang inaasam. Sabay na naglakad ang dalawa, papasok sa makulay na mundo ng bookstore, parang tumatakas sa ingay ng mall habang nag-eenjoy sa kapaligiran.

Habang tumitingin-tingin, ''mga artista ba 'yon?'' dinig nilang bulungan ng mga nagdaraan, dagdag pa rito ang komento ng iba na, 'bagay sila.' Isang hindi sinasadyang pangyayari ang biglang sumunod nang may makabangga si Shine na isang babae, sabay laglag ng cellphone ng huli. "What the hell, hindi ka ba marunong tumingin sa nilalakaran mo?" sa tono ni Samantha na galit at may pagkama-arte, na agad pinulot ang cellphone at nanlilisik ang mata kay Shine. "Oh I'm sorry, hindi ka rin naman kasi tumitingin sa dinadaanan mo," mabilis na balik ni Shine, calm pero firm at hindi nagpapatalo lalo't totoo namang ang babae ang nakafocus sa cellphone niya. "What, anong sabi mo? Kasalanan ko? Kaya mo bang bayaran kung nabasag ito? Hindi mo ba alam kung gaano kamahal to?," dagdag pa ng babaeng may mataas ang pride, halatang sanay makipag-away at sanay na makuha ang lahat sa pamamagitan ng pera at posisyon, hawak ang balakang at mapanurok ang tingin.

"Eh Miss, hindi naman nasira at sabi ko nga, ikaw ang nakabangga sakin, hindi ako…" may pagpasensyang pagpapaliwanag ni Shine, habang si Jiro ay tahimik lang, nakikinig pero kitang-kita ang pagbabago sa kanyang itsura, pinipigilang makialam dahil naniniwala siyang kakayanin ni Shine ang sitwasyon. Hindi pa natatapos ang iringan, may dumating na pinsan si Samantha na si Saab, mukhang curious at hesitant sabay bulong, "girl, anong nangyayari?" Sinagot siya ni Sam ng iritableng tono, "Itong babaeng to, eh binangga ba naman ako, hindi man lang nag-sorry, ipinipilit pa na kasalanan ko daw," patuloy ng reklamo ni Sam habang eksaherada ang gestures. Napatingin tuloy si Saab kay Shine, ngunit mas nasorpresa siya nang mapansin ang kasama nito—si Jiro, kilala niyang anak ng may-ari ng isang sikat at prestihiyosong universidad, lalaking hindi nagpapakilala pero hinahangaan sa social circles.

Bagamat kilala ni Saab si Jiro bilang private, tahimik, at iwas sa eksena,si Jiro ay sikat lang sa university na pag-aari ng kanilang pamilya, at halos wala nang tanong, iyon talaga ang dahilan bakit inalalayan ng pinsan si Samantha. "Ahmm Sam, kumalma ka, wag mo daanin sa init ng ulo," malumanay na pakalma ni Saab sa pinsan, pero mas lalo lang namuhi si Sam dahil parang kinakampihan pa nito si shine. "Aba, bakit ako ang pinagsabihan mo, kinakampihan mo ba ang babaeng 'yan?" bugso ni Sam. "Hindi naman sa ganun Sam, pero kasi 'yung kasama niyang lalaki, kung mapapansin mo," pabulong pa na sagot ni Saab, pinipiling hindi mapansin ng ibang tao, habang si Shine at Jiro ay nanatiling steady at tahimik—parang nag-aantay ng susunod na mangyayari habang halata sa kanilang mga mukha ang minor irritation at inip.

"Eh ano naman, oo pogi siya, super, paki ko sa kanya," pataray na sagot ni Sam. "Hindi yun Sam, pero kasi anak siya ng may-ari ng sikat na university na gusto nating lipatan!" bulong ni Saab na may paghingi ng atensyon. Biglang nagliwanag ang mata ni Sam dahil sa narinig—halos hindi makapaniwala at parang nahimasmasan siya sa nangyayari, saka lang niya tinignan ng masinsinan si Jiro at napansin ang ka-gwapuhan nito. Sa isip niya, "So siya pala 'yun, infairness napakapogi nga at talagang makalalaglag-panty," bulong niya sa sarili, may pagka-hyper at landian ang tono na hindi naitago ang pagkamangha. Biglang nagbago ang mood niya, "Hmmm anyway, patatawarin na kita," bungad ni Sam kay Shine at ikinagulat ng dalawa. "Sana wag na maulit at sa uulitin, tumingin ka sa dinadaanan mo," sabay talikod na parang walang nangyari. "Abat," bulong ni Shine, di talaga makapaniwala sa inasta ng babae, napailing na lang at napatingin kay Jiro.

"Wag mo na isipin, Tara na, kunin na natin ang sadya natin at umalis, nagchat na sila Kevin," aya ni Jiro, sabay hawak ng marahan sa braso ni Shine para iparamdam na nariyan siya. Mabilis nilang tinapos ang pamimili, kinuha ang mga gamit at libro, nagmadali nang bumalik sa tropa. Pagdating nila, sumalubong agad si Kevin, "Ang tagal nyo naman! Gutom na kami!" reklamo nito sabay halakhak. "Anong kami, nandamay, kapa ikaw lang naman 'yung gutom na gutom," bara ni Mira, at tawanan silang lahat, tila walang katapusan ang asaran at biruan. Umupo ang dalawa sa grupo, naghanap ng hapag na mapaglulugaran at sabay-sabay nilang nilantakan ang pagkain, masaya at busog sa kwentuhan, biruan, at pagninilay ng bawat sandali.

Pagtapos magpahinga at magpalipas ng pagod, nagkayayaan na ang grupo na umuwi—tara, balik na tayo. Pagdating sa parking lot, "Hoy Jiro, hatid nyo ko, wala akong dalang sasakyan," makulit na hirit ni Paulo, may kasamang papansin at pagpapacute, na agad sinundan ni Mira, "Ako din Jiro, hatid nyo na, hinatid lang din kasi ako ni Dad kanina." Sumimangot si Jiro, "Aba, ginawa nyo pa akong driver nyo, tumigil kayo," sabay tawa, ngunit nagbago ang timpla ni Paulo at biglang inakbayan si Jiro—may kasamang bulong, "Ayaw mo nun, makakasama mo ng matagal si Shine. Di ba naaawa ka sa kanya kasi di nagpapahinga pagdating sa bahay nyo, agad siyang kumikilos para tumulong, trabaho agad ang hanap niya, galing school," pangungunsensya ni Paulo na may kapilyuhan. Natahimik si Jiro at napaisip, oo nga naman, may punto si Paulo, pero hindi awa ang tunay na dahilan sa puso niya—may pagtingin siyang hindi matumbasan ng kahit anong dahilan. Kaya sa huli, nagdesisyon si Jiro na ihatid ang mga kaibigan hindi lamang bilang aksidenteng driver, kundi dahil gusto niyang makasama lalo si Shine, kahit hindi iyon batid ng iba kundi ng sarili niya lamang.''sige na nga Tara na.'' agad pagsang ayin nito.