Minahal lang kita

EPISODE 23

Sa kabilang panig naman ng resort, hindi pa rin tinigilan ni Samantha si Gavin. Kanina pa ito lantaran kung magpapansin sa binata—palapit nang palapit, tila walang pakialam kung komportable pa ba ang kausap niya o hindi.

Halata na ang pagkainis ni Gavin. Ilang beses na siyang napapailing, pilit iniiwas ang tingin. Sa di kalayuan, napabuntong-hininga na lang si Miel, umiling sa eksenang paulit-ulit niyang nasasaksihan.

Sa wakas, hindi na napigilan ni Gavin ang sarili. Bahagya siyang yumuko kay Samantha at mahinang nagsalita, ngunit may bigat ang bawat salita.

“Sam, puwede ba… lumayo ka muna ng konti,” pakiusap niya. “Baka makarating pa ’to sa daddy mo. Ayokong mawalan ng trabaho,” saad niya, seryoso ang mga mata.

Natigilan si Samantha. Sandaling nawala ang ngiti sa kanyang labi,Sa gilid, lihim na napabuga ng hangin si Miel. Alam niyang pinipili ni Gavin ang manahimik kaysa makasakit, ngunit minsan, kailangan ding magsalita—lalo na kung ang katahimikan ay nagiging peligro.At kanina pa talaga wala sa mood si Gavin. Mabigat ang pakiramdam niya mula pa umaga—hindi dahil sa ingay ng resort o sa mga taong nakapaligid, kundi dahil sa isang katotohanang tahimik na sumasakal sa dibdib niya. Ang babaeng minsang naging sya mundo, ang babaeng kahit hindi naging kanya ay matagal niyang natutong ingatan sa puso, ngunit ngayon ay naroon lamang… ni isang sulyap ay hindi man lang niya natanggap.

Masakit. Hindi niya inaasahang ganoon pala kasakit.

Nang muli niyang makita si Shine, akala niya sapat na ang makita itong maayos, masaya, at buo. Ngunit nang mapansin niyang masaya ito sa piling ng mga kaibigan—lalo na kay Jiro—may kung anong biglang kumurot sa kanya. Isang paninibugho na hindi niya maamin kahit sa sarili niya.

Hindi niya karapatan. Alam niya iyon. Matagal na siyang nawala sa buhay ni Shine. Wala siyang naipangako, wala siyang ipinaglaban noon. Ngunit hindi rin niya mapigilan ang pakiramdam—lalo na kapag nakikita niyang natural ang mga ngiti ni Shine kay Jiro, iyong mga ngiting dati’y sknya lang at hindi sya hirap mapasakanya.

Tahimik si Gavin, nakatanaw sa malayo. Sa loob-loob niya, malinaw ang isang bagay: hindi siya galit. Hindi rin siya may hinanakit kay Shine. Ang totoo, naiinggit siya—kay Jiro, na naroon sa kasalukuyang panahon.Napansin ni Samantha ang pagbabago kay Gavin mula pa kaninang umaga. Hindi ito ang Gavin na kilala niya—hindi ganito kalamig, hindi ganito ka-iwas, lalo na sa kanya. Noon, kahit lantaran pa siyang magpakita ng motibo, hindi naman ganito ang reaksiyon ng binata.

Ngayon, tila may pader na bigla na lamang itinayo sa pagitan nila. Tahimik si Gavin, malayo ang tingin, at halatang wala sa sarili.

Hindi na napigilan ni Samantha ang sarili. Lumapit siya at hinarap ang binata.

“Ano bang problema mo, Gavin?” tanong niya, may halong inis at pagkapikon. “Kanina pa kita napapansin… may kakaiba sa’yo.”

Napatingin si Gavin sa kanya, ngunit mabilis ding umiwas. Saglit siyang nanahimik, parang nag-iisip kung sasagot ba o hindi. Sa dibdib niya, nag-aagawan ang mga damdaming matagal na niyang kinikimkim—paninibugho, panghihinayang, at isang pangalan na ayaw niyang bigkasin.

Huminga siya nang malalim bago magsalita. Hindi niya kayang sabihin ang totoo. Hindi dito. Hindi ngayon.

“Wala,” maikli niyang sagot, pilit pinatatag ang tinig. “Pagod lang siguro.”“At hindi kasi magandang tingnan ang ginagawa mo,” dugtong ni Gavin, mas mababa ngunit seryoso ang tinig. “Maraming nakakakita—mga kaklase at schoolmate mo. Baka kung ano pa ang sabihin nila… at makarating pa sa daddy mo,” pagdadahilan niya sa dalaga.

Nabigla si Samantha. Bahagyang kumunot ang noo niya, halatang hindi inaasahan ang ganoong prangkang salita. “So ako pa ang problema?” balik niya, may halong sama ng loob.“May iba kang dahilan, Gavin,” mariing ani ni Samantha, nakapamewang, matalim ang titig. “Malalaman ko rin kung ano ’yan. At hindi ako papayag na may kukuha ng atensyon mo—maliban sa akin.”

Nanlamig ang pakiramdam ni Gavin sa sinabi nito. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng pananalitang puno ng pag-aangkin. Huminga siya nang malalim, pilit hinahanap ang tamang salita. “Sam, hindi mo ako pag-aari,” mahinahon ngunit matatag niyang sagot. “Wala kang kailangang ipaglaban dito.”

Bahagyang natahimik si Samantha, ngunit hindi umatras. “Talaga?” hamon niya, may bahid ng panunuyo at pananakot. “Kanina ka pa wala sa sarili. Hindi ’yan dahil sa pagod.”“Samantha, malapit nang maggabi. Halika na, at unti-unti na tayong mag-ayos,” agaw-atensyon ni Saab sa kanyang pinsan. Kagagaling lamang nito sa labas at kararating lang, kaya’t hindi nito namalayan ang tensyong namamagitan kina Gavin at Samantha.

Napalingon si Samantha, bahagyang nagulat, saka pilit na inayos ang ekspresyon. “Ah… oo,” sagot niya, pilit ibinabalik ang ngiting sanay niyang isuot. Mabilis niyang tinapunan ng tingin si Gavin—isang tinging may halong babala at pangakong hindi pa tapos ang usapan—bago tuluyang lumapit kay Saab.

“Ang tagal mo, saan ka galing?” tanong ni Samantha, pilit binabago ang tono.

“May inayos lang,” sagot ni Saab, walang kamalay-malay. “Ang saya na nga sa labas, nag-iilawan na. Mukhang magiging maganda ang gabi.”

Samantala, naiwan si Gavin na tahimik. Pinanood niya ang dalawang magpinsan na papalayo, saka siya napabuntong-hininga. Hindi niya alam kung gumaan ba o mas bumigat ang dibdib niya. Alam niyang pansamantala lamang ang pag-alis ni Samantha—hindi nito tinuldukan ang tensyon, binigyan lamang ng pahinga.

Habang unti-unting bumababa ang dilim sa resort at nagsisimulang magbihis ang lahat para sa gabing naghihintay, malinaw kay Gavin na hindi lang simpleng acquaintance party ang magaganap dahil magarbo ito.lalo na at kilala ang angkan nila jiro.“Pare, anong eksena ’yon?” puna ni Miel pagkalabas ng dalawang babae. “Mukhang ’di ka makakaligtas sa kamandag ni Samantha ah.”

Napailing si Gavin at napahawak sa batok. “Huwag ka nga,” sagot niya, halatang pagod na. “Ayoko na ngang palakihin ’yon.”

Umismid si Miel at umupo sa tabi niya. “Halata naman. Kanina ka pa wala sa sarili. Hindi lang ’yan simpleng inis.”

Saglit na nanahimik si Gavin, nakatingin sa direksyong dinaanan nina Samantha at Saab. “May mga bagay lang talagang mas mahirap takasan,” sabi niya sa huli, mababa ang boses.

Napatingin si Miel sa kanya, seryoso na rin ang tono. “Kung tungkol ’yan kay Shine…”

Hindi na pinatapos ni Gavin ang sasabihin. “Tama na,” putol niya, pilit pinipigilan ang emosyon. “Ayokong madamay siya sa kahit anong gulo.”“Pero gusto ko… gusto ko siyang muling makaharap at makausap,” mahina ngunit puno ng bigat ang sabi ni Gavin. “Gusto kong makita ulit si Shine… at makasama.”

Napatingin si Miel sa kanya, hindi na nagbibiro. Kita niya sa mga mata ni Gavin ang matagal nang kinikimkim—hindi iyon biglaang kapritso, kundi damdaming matagal na ring nakatago halatang nagkagusto rin ito sa kaibigan. “Alam mo bang delikado ’yan?” tanong niya.Bahagyang ngumiti si Gavin, mapait ngunit totoo. “Mas masakit yata ’yung makita siya na nandiyan lang… pero parang wala na akong karapatan,” sagot niya. “Hindi ko naman siya aagawin. Gusto ko lang marinig kung kamusta na siya."Saglit silang nanahimik. Sa di kalayuan, nagsisimula nang magliwanag ang mga ilaw ng resort, tila paalala na papalapit na ang gabi—at kasama nito, ang pagkakataong hindi na maiiwasan.

“Kung makakausap mo siya,” wika ni Miel sa huli, “siguraduhin mong malinaw ang intensyon mo. Hindi lahat ng muling pagkikita ay dapat maging simula ulit.”

Tumango si Gavin. “Alam ko,” sabi niya. “Pero minsan, kailangan mo munang harapin ang nakaraan… para tuluyan mo na itong mapakawalan.”pero hindi sya sigurado sa knyang sinabi.