Minahal lang kita

EPISODE 21

Bago magpahinga, nagpaalam muna si Shine kay Mira na siya’y magsho-shower saglit sa banyo. Habang dumadaloy ang maligamgam na tubig sa kanyang balat, unti-unting bumigat ang kanyang dibdib, tila may hinahaplos na alaala ang bawat patak. Bigla niyang naalala ang dati niyang pag-ibig noong siya’y nasa sekondarya—si Gavin.

Kanina lamang, nang muli niya itong makita sa resort, saglit siyang natigilan. Hindi niya inaasahang makikita pa niya ito, lalo na sa ganitong pagkakataon. Matangkad pa rin si Gavin, may bahagyang bakas ng pagkamature sa mukha, ngunit naroon pa rin ang pamilyar na ngiting minsan nang naging dahilan ng mabilis na t***k ng kanyang puso. Sa isang iglap, bumalik ang mga araw na akala niya’y matagal na niyang naiwan sa probinsya.

Noon, gustong-gusto niya si Gavin—isang pag-ibig na tahimik, inosente, at puno ng pangarap. Siya ang una niyang hinangaan, ang unang lalaking nagpatibok sa kanyang puso nang kakaiba. Tuwing magtatagpo ang kanilang mga mata sa loob ng paaralan, mabilis siyang yumuyuko, pilit tinatago ang pamumula ng kanyang pisngi. Hindi niya man nasabi, ramdam niyang may kung anong namumuo sa pagitan nila—isang damdaming hindi kailangang bigkasin.

Naalala niya ang gabing iyon sa JS prom. Simple lamang ang kanyang suot, ngunit pakiramdam niya’y siya ang pinakamagandang babae sa mundo nang iabot ni Gavin ang kanyang kamay at inanyayahan siyang sumayaw. Iyon ang una niyang sayaw—ang unang pagkakataong pinayagan niyang ilapit ang sarili sa isang taong matagal na niyang hinahangaan. Sa saliw ng mabagal na tugtog, parang huminto ang oras. Ang mundo ay umiikot lamang sa kanilang dalawa, at sa sandaling iyon, naniwala si Shine na baka may pag-asang manatili ang damdaming iyon.

Ngunit ang lahat ay nanatiling alaala lamang. Pagkaraan ng ilang buwan, kinailangan niyang umalis ng probinsya. May mga pangarap siyang kailangang habulin, mga responsibilidad na kailangang unahin. Hindi na niya nagawang magpaalam nang maayos, ni aminin ang tunay niyang nararamdaman. Ang sayaw na iyon ang naging huli—huling pagkakataong naging malapit siya kay Gavin, huling sandaling pinayagan niyang mangarap.

Sa loob ng banyo, ipinikit ni Shine ang kanyang mga mata. Hindi niya alam kung bakit muling bumalik ang mga alaala, o kung bakit may kirot pa ring kasama ang bawat paggunita. Marahil may mga pag-ibig talagang hindi kailanman naglalaho—nanahimik lamang sa isang sulok ng puso, naghihintay ng panahong muling maaalala.

Nang patayin niya ang shower at balutin ang sarili ng tuwalya, malalim siyang napabuntong-hininga. Hindi na siya ang dating Shine na nangangarap sa simpleng sayaw at lihim na sulyap. Marami na siyang pinagdaanan, paano kung hindi siya umalis noon?.Masaya naman siya noon, kahit lihim lamang ang kanyang pagtingin sa binata. Wala siyang hinihinging kapalit, ni hindi niya inasahan na mapapansin siya nito. Sapat na sa kanya ang masilayan si Gavin mula sa malayo, ang marinig ang tawanan nito kasama ang mga kaibigan, at ang simpleng kaalamang umiiral ito sa iisang mundong ginagalawan niya.Ngunit hindi niya maaaring piliin ang damdaming iyon. Bilang panganay, maaga niyang natutunang hindi lahat ng gusto ay maaaring sundin, at hindi lahat ng t***k ng puso ay dapat pakinggan. May mga responsibilidad siyang kailangang gampanan, mga pangarap na hindi lamang kanya, kundi ng buong pamilyang umaasa sa kanya.

Kaya ang pagkagusto niya sa binata ay unti-unti niyang ibinaon sa limot. Pinili niyang maging matatag, maging praktikal, at kumilos ayon sa inaasahan sa kanya. Sa bawat hakbang palayo sa probinsya, dala niya ang bigat ng mga pangakong kailangan niyang tuparin, kapalit ng isang pag-ibig na kailangang iwan.

Hindi naging madali ang lahat. May mga gabing naaalala pa rin niya ang ngiti ni Gavin, ang sayaw na minsan nilang pinagsaluhan, at ang mga “paano kung” na hindi na niya pinayagang lumalim. Ngunit sa bawat paggunita, mas pinatatatag niya ang sariling loob—pinapaalala sa sarili na may mga desisyong mas mahalaga kaysa sa sariling kaligayahan.

At sa paglipas ng panahon, natutunan niyang mabuhay nang dala ang alaala, ngunit hindi na alipin nito. Ang unang pag-ibig ay nanatiling bahagi ng kanyang pagkatao—isang tahimik na pahina ng nakaraan na minsang nagpasaya sa kanya, ngunit hindi na niya muling binuksan..

Lumabas siya ng CR, bitbit ang bahagyang lamig na iniwan ng paliligo. Basa pa ang dulo ng kanyang buhok, at ang tuwalya’y nakapatong sa balikat habang tahimik siyang naglakad papasok sa silid. Doon niya nakita si Mira—nakahiga sa kama, nakasandal sa unan, gising na gising ang diwa habang walang tigil sa pag-scroll ng cellphone.

Hindi ito natutulog. Paminsan-minsa’y napapangiti, paminsan-minsa’y napapakunot-noo, tila may binabasang mensaheng may sariling mundo. Saglit na napatigil si Shine sa paglalakad, minasdan ang kaibigan. May kakaibang katahimikan sa loob ng kwarto, iyong uri ng katahimikang hindi nakakailang—kundi pamilyar.

“Hindi ka pa rin inaantok?” tanong ni Shine, marahan ang boses, tila ayaw gambalain ang sandaling iyon.

Umangat ang tingin ni Mira at ngumiti. “Ikaw ang tagal sa banyo,” biro nito, saka muling ibinalik ang atensyon sa cellphone. “Ang hina naman ng signal dito, pero ayaw ko pang matulog.”

Umupo si Shine sa gilid ng kama, pinunasan ang buhok gamit ang tuwalya. Sa kabila ng pagod ng maghapon, ramdam niyang gising pa ang kanyang isipan—tila may mga alaalang ayaw pang patahimikin ang kanyang puso. Muli niyang naalala ang resort, ang umaga, at ang mukhang hindi niya inaasahang babalik sa kanyang buhay.

“May iniisip ka?” biglang tanong ni Mira, wari’y napansin ang katahimikan niya.

Bahagyang ngumiti si Shine, pilit itinatago ang bigat sa dibdib. “Wala… siguro pagod lang.”

Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang hindi lang pagod ang dahilan. May mga alaala kasing kahit gaano mo katagal kalimutan, marunong pa ring bumalik—lalo na sa mga gabing tahimik, at sa mga sandaling wala ka nang tinatakbuhan kundi ang sarili mong isip.“Pero kailangan nating magpahinga kahit konti. Mamaya na ang acquaintance party nating gabi,” saad ni Shine sa kaibigan.

Bumaling siya kay Mira at bahagyang ngumiti, may halong lambing at pag-aalala. Alam niyang pareho silang napagod sa byahe at maghapong pagtampisaw sa dagat at pamamasyal, at kahit pa sabik sila sa gabing naghihintay, kailangan pa ring ipahinga ang katawan.

Napabuntong-hininga si Mira at inilapag ang cellphone sa tabi ng unan. “Oo na nga,” tugon nito, bagama’t may bakas pa rin ng pagka-excite sa mga mata. “Sandali lang naman ‘to.”

Humiga si Shine sa kabilang kama at hinayaan ang katahimikan ng silid na yakapin sila. Sa labas, maririnig ang mahinang lagaslas ng mga dahon at ang banayad na tunog ng alon mula sa dalampasigan.“Ano kaya ang itsura ng mga kaibigan natin mamaya? Sigurado si Jiro ang angat na naman sa mga ’yon,” saad ni Mira sa kanya.

Napangiti si Shine at bahagyang napailing. Kilala niya si Jiro—palaging kapansin-pansin, laging may dating, at tila sanay na sanay maging sentro ng atensyon saan man mapunta. “Hindi na ’yon bago,” tugon niya, may bahid ng biro sa tinig. “Kahit noon pa, hindi na siya nauubusan ng papansin moments.”

Tumawa si Mira at muling umangat ang tuwa sa mukha. “Ewan ko ba, parang kahit anong isuot nun, ang lakas ng appeal.”

“Siguro kasi confident,” sagot ni Shine habang nakatingin sa kisame.

“Buti nga, kahit pansinin si Jiro, hindi siya katulad ng ibang lalaki. Nakatuon lang ang pansin niya sa pag-aaral at sa ating mga kaibigan,” dugtong pa ni Mira.

Tumango si Shine bilang pagsang-ayon. Totoo naman ang sinabi ng kaibigan—sa kabila ng atensyong natatanggap ni Jiro, nananatili itong simple at may malinaw na hangganan. Hindi ito mapaglaro sa damdamin ng iba, at higit sa lahat, marunong itong magbigay-halaga sa mga taong nasa paligid niya.

“Kaya nga ang laki ng respeto ko sknya,” sabi ni Shine. “Hindi lahat ng may itsura, may prinsipyo.”

Muling napangiti si Mira at bahagyang napahiga nang mas maayos. Unti-unting bumigat ang kanyang talukap, ngunit halata pa rin ang saya sa mukha. Sa loob ng kwarto, ramdam ang pagiging komportable nilang dalawa—isang pagkakaibigang hindi kailangan ng maraming salita..