ฝุ่นละอองใจ

เสียงเรียกเข้าจากมือถือที่วางอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ หน้าจอแสดงรายชื่อของน้องชายอย่างธาดา ทำให้มือบางของธาริการีบคว้าเอามารับสายทันที “ฮัลโลม่อน” “พี่หม่อนเข้านอนหรือยัง” “ยัง มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าพ่อไม่สบาย” ความกังวลแฝงอยู่ในน้ำเสียงหวาน “เปล่าหรอกลูก พ่อแค่อยากได้ยินเสียงหม่อน พ่อคิดถึง” เสียงของทศพลผู้เป็นบิดาแทรกเข้ามา ธาริกาจึงรู้ว่าน้องชายคงเปิดลำโพงให้คนข้าง ๆ ได้ยินด้วย “หม่อนก็คิดถึงพ่อค่ะ อีกสองอาทิตย์หม่อนจะกลับไปหานะคะ” จากน้ำเสียงกังวลเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงนุ่มละมุนทันที “งานยุ่งหรือเปล่า หม่อนเหนื่อยไหมลูก” เพราะตอนนี้ธาริกาเปรียบเสมือนเสาหลักของบ้าน ตนเป็นเพียงบิดาที่มีโรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า ทั้งโรคความดันโลหิตและโรคหัวใจ ส่วนธาดาบุตรชายคนเล็กก็ยังศึกษาอยู่ในระดับชั้นปริญญาตรี “ไม่เหนื่อยเลยค่ะพ่อ งานออกแบบบรรจุภัณฑ์ก็แค่ต้องใช้ความคิดใหม่ ๆ อยู่ตลอดเวลาเท่านั้นเองค่ะ” “อย่ามัวทำแต่งาน พักผ่อนให้เพียงพอด้วยนะลูก พ่อกับน้องรอให้หนูกลับมาหานะ” “คิดถึงพี่หม่อนนะคร้าบ” คนเป็นน้องชายบอกด้วยน้ำเสียงสดใส “ม่อน ถ้าเงินที่พี่โอนไปให้ไม่พอใช้ บอกพี่ได้เลยนะ แล้วก็ดูแลพ่อให้ดี ๆ” “ไม่ต้องห่วงครับพี่หม่อน เงินที่พี่โอนมา ผมกับพ่อพอใช้ครับ แล้วถ้าผมเรียนจบเมื่อไร ผมจะทำงานเก็บเงินแล้วเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ สักร้าน แล้ววันนั้นผมจะเป็นคนเลี้ยงพ่อกับพี่หม่อนเอง” ธาดาชื่นชอบการทำอาหาร จึงเลือกเรียนในสาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ และมีความฝันที่จะมีร้านอาหารเล็ก ๆ เป็นของตัวเองในอนาคต “จ้า พี่จะรอวันนั้นนะ แต่ตอนนี้สองพ่อลูกควรเข้านอนกันได้แล้ว เดี๋ยวหม่อนก็จะเข้านอนแล้วเหมือนกัน” “ฝันดีครับพี่หม่อน/ฝันดีนะลูก” เมื่อวางสายจากคนที่อยู่จังหวัดกาญจนบุรี รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของธาริกาเมื่อครู่ก็จางหายไปแล้วแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของความรู้สึกผิดเข้ามาแทนที่ “หม่อน คิดมากอีกแล้วใช่ไหม” เสียงของปรีชญาที่นั่งแต่งหน้าอยู่ไม่ไกลถามขึ้น “ถ้าพ่อกับน้องรู้ ว่าแท้จริงแล้วหม่อนทำงานอะไร พวกเขาต้องผิดหวังมากแน่ ๆ” ปรีชญาละจากอายไลเนอร์ที่กำลังจะยกขึ้นมาแต่งแต้มดวงตา แล้วหันมาปลอบใจเพื่อนสาว “หม่อน หม่อนทำทุกอย่างเพื่อพวกเขา เดี๋ยวนี้งานตามบริษัทหายากจะตาย แล้วถึงหม่อนหางานได้ เงินเดือนวุฒิปริญญาตรีเดี๋ยวนี้ก็น้อยเหลือเกิน อย่าว่าแต่จะส่งเงินไปให้พวกเขาเลย ลำพังตัวหม่อนเองอาจจะไม่พอกินด้วยซ้ำ หม่อนก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วนี่นา” เพราะหลายปีก่อนหลังจากที่สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี ธาริกาได้สมัครเข้าทำงานในบริษัทออกแบบผลิตภัณฑ์ตามสาขาที่เรียนจบมา รายได้ที่ได้มาก็เพียงพอเลี้ยงปากท้องพอจ่ายค่าเช่าห้อง แต่มีเหลือส่งไปให้ทางบ้านได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นแม้จะประหยัดจนถึงที่สุดแล้วก็ตาม และด้วยพิษเศริษฐกิจในช่วงนั้น บริษัทจำต้องลดจำนวนพนักงาน ซึ่งธาริกาก็คือหนึ่งในผู้โชคร้ายที่ต้องตกงานอย่างกระทันหัน จึงตัดสินใจเดินเข้าวงการนี้จากคำชักชวนของปรีชญา “หม่อนรู้ แต่หม่อนก็รู้สึกผิดอยู่ดี” ปรีชญาใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมที่ไหล่บางของเพื่อนรัก “ฟังนะหม่อน หม่อนยังดีกว่าเราเยอะ หม่อนแค่เป็นพีอาร์คอยนั่งคุยกับลูกค้า แต่เรา...” ปรีชญาเงียบไปเมื่อจะพูดถึงสิ่งที่ตัวเองทำนอกเหนือจากนั่งพูดคุยกับลูกค้าที่มาเที่ยวกลางคืน “ถึงสิ่งที่เปรี้ยวทำมันจะไม่เป็นที่ยอมรับในสังคมไทย แต่เปรี้ยวเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของหม่อนนะ หม่อนไม่เคยเอาเรื่องนั้นมาตัดสินตัวเปรี้ยวเลย” กลายเป็นว่าธาริกากลับต้องมาเป็นฝ่ายปลอบใจเพื่อนสาวเสียอย่างนั้น แต่สิ่งที่เธอพูดมาล้วนแล้วแต่ออกมาจากใจจริงทั้งสิ้น “เฮ้ย เมื่อกี้ฉันเป็นฝ่ายปลอบใจแกอยู่นี่นา” ปรีชญาทำหน้าฉงน “พอ ๆ ๆ ได้เวลาทำงานหาเงินแล้ว เราปัดความดราม่าออกไปก่อนดีกว่า วันนี้ฉันขอให้แกขายได้สักร้อยดริ้งก์เลยนะหม่อน” สองสาวส่งยิ้มให้กันและหันไปแต่งเติมสีสันบนใบหน้าให้กับตัวเอง เพราะงานที่พวกเธอทำอยู่ต้องใช้ความสวยเป็นเครื่องมือในการทำเงิน “สองสาวสุดสวยของเจ๊ แต่งหน้ากันเสร็จหรือยังจ๊ะ” แคทรียาเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว ถามกับสองสาวที่เป็นตัวทำเงินให้กับเธอ และนอกจากสองคนนี้ เธอก็ยังมีพีอาร์ในสังกัดอยู่อีกมากมายเกือบร้อยชีวิต กระจายไปตามสถานบันเทิงต่าง ๆ ทั่วกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้เคียง “ใกล้เสร็จแล้วค่ะเจ๊แคท เดี๋ยวต้องพาพวกเราไปรายงานตัวกับผู้จัดการร้านใช่ไหมคะ” ปรีชญาหันมาถามกับรุ่นพี่สาว เพราะวันนี้เป็นวันเริ่มแทรคที่ร้านใหม่ ซึ่งโดยปกติแล้ว จะต้องพาพวกเธอไปแนะนำกับผู้จัดการร้านหรือเจ้าของร้านนั้น ๆ “ก็ใช่น่ะสิ เห็นว่าวันนี้คุณพีเจ้าของร้านสุดหล่อเข้ามาที่ร้านแล้ว เราอาจจะได้เจอกับเจ้าของร้านเลยก็ได้นะ แล้วถ้าได้เจอจริง ๆ ตอนที่เจ๊พาพวกเธอไปแนะนำตัวก็อย่าตกใจกับความหล่อของคุณพีเขาล่ะ เจ๊บอกไว้ก่อนเลยว่าเจ้าของร้านร้านนี้หล่อดั่งเทพบุตร” แคทรียามีท่าทางเพ้อฝันเมื่อได้กล่าวถึงเจ้าของร้านที่ตนนำพีอาร์มาลงงาน “หล่อขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ธาริกาถามด้วยรอยยิ้ม “หล่อจริง เจ๊คอนเฟิร์ม คุณเขาสูง ขาว สมาร์ท ที่สำคัญ...ยังโสดอยู่จ้า ความจริงอ่ะนะ คุณพีเขามีหุ้นส่วนที่เป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ตอนนี้คุณโอมเขาละทางนี้เพื่อไปดูแลครอบครัวเขาแล้วล่ะ รายนั้นเขาเสือสิ้นลายไปแล้ว แต่เห็นว่าคุณพีได้น้องชายมาเป็นหุ้นส่วนใหม่ เจ๊เองก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเหมือนกัน” “พูดแล้วก็อยากปราบเสือตัวที่เหลืออยู่นี้จังเลยค่ะ” ปรีชญาพูดโพล่งขึ้นมาอย่างขำขัน ทำเอาสองสาวต่างก็หัวเราะกันออกมาให้กับความทะเล้นของสาวเจ้า