Sebastian POV.
Tahimik akong nakatayo sa labas ng silid ni Rolando habang pinagmamasdan si Alexandrea.
Ilang araw na ang lumipas mula nang mailibing si Victoria.
Ngunit hindi pa rin nawawala ang lungkot sa kanyang mga mata.
Mas tahimik na siya ngayon. Hindi na siya umiiyak nang madalas.
Ngunit mas kilala ko siya at hindi ko mapigilan mangamba sa pananahimik niyang iyon.
Ayaw kong kinikimkim niya ang sakit sa dibdib, mas malaki ang posibilidad na magkasakit siya.
“Alex, ilabas mo ang nasa dibdib mo at ‘wag pigilan. Mas mahirap kung ikaw naman ang magkakasakit.
Tahimik na lamang siyang tumango.
Marahan ko siyang iginiya palabas ng silid ng doktor. Agad ko rin siyang niyakap ng madama ko ang panlalambot ng mga tuhod niya.
"Anong sabi nila?"
Sandali siyang yumuko bago sumagot.
"Wa
