Alexandrea POV.
Nanigas ako.
Parang biglang nawalan ng laman ang buong katawan ko matapos sabihin ni Mama Emz ang balitang matagal ko nang kinatatakutan.
"Alex..." Mahinahon niyang tawag.
Ngunit parang wala akong narinig. Paulit-ulit lamang na umuukit sa isip ko ang mga salitang binitiwan niya.
"Wala na ang mama mo."
"Critical ang kondisyon ng papa mo."
Unti-unting nanghina ang mga tuhod ko. Kung hindi ako agad nasalo ni Mama Emz...
Marahil ay bumagsak na ako sa sahig.
"Hindi..."
Umiiyak kong bulong.
"Hindi totoo..." puno ng emosyon na sabi ko.
Pakiramdam ko ay may mahigpit na kamay na unti-unting dumudurog sa puso ko.
Hindi ko matanggap.
Hindi pa… hindi pa ako handa.
"Mama..."
Bigla akong napahagulhol ng iyak.
Hindi ko na napigilan.
Lahat ng sakit na pilit kong kinikimki
