GİRİŞ
Alya, için dünya her zaman penceresinden gördüğü o sakin bahçeden ama olaylı hayattan ibaretti. Hayatını üzerine inşa ettiği o sarsılmaz bina, yıllarca ona en güvenli sığınağı sunmuştu. Ancak o gece, rüzgârın uğultusu her zamankinden farklı geliyordu; sanki yıllardır sımsıkı kapalı tuttuğu o ağır kapının menteşeleri zorlanıyor, temeldeki o ilk çatlağın sesi kulaklarında çınlıyordu.
Evin geniş salonunda Kerim ve Koray’ın aşina olduğu sesleri yükseliyordu. Kerim, her zamanki korumacı ve heyecanlı tavrıyla bir şeyler anlatıyor, Koray ise sessizliğini koruyarak sadece dinliyordu. Alya, elindeki kahve fincanının sıcaklığına sığınırken, Koray’ın bakışlarını üzerinde hissetti, ama bakma gereği duymadı. Alya'nın sürekli olarak kaçtığı o bakışlarda, kelimelerin ifade edemediği, sessiz bir haykırış saklıydı. Alya bu bakışlardaki derinliği göremeyecek kadar kendi iç dünyasına hapsolmuştu; çünkü zihninde, kalbine bir mühür gibi basılan bir sıkıntı silüeti dolaşıyordu. O sıkıntı, limanının sularını şimdiden bulandırmaya başlamıştı.
"Yine daldın gittin," dedi Kerim, sesindeki o çocukluktan kalma şefkatle. "Buradasın ama sanki bir o kadar da uzaktasın bir sıkıntı mı var."
Alya zoraki bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Sadece… Yorgunum galiba, endişelenecek bir şey yok."
Oysa yorgunluk değildi bu. Bu, yaklaşan fırtınanın deri altındaki karıncalanmasıydı. Şehrin öteki ucunda, gölgelerin arasında bir çift gözün üzerlerinde olduğundan habersizler di. Adı tüm ülkeye bir korku imparatorluğu gibi yayılan o gölge, satranç tahtasında ki taşlarını çoktan dizmişti ve piyonları avucuna almaya başlamıştı bile. Bahar’ın neşeli kahkahaları, Kerim’in sarsılmaz güveni ve Koray’ın gizli aşkı; hepsi o katilin hedefindeydi.
Dışarıda fırtına şiddetini artırırken, Alya’nın "temeli sağlam" dediği binanın koridorlarında ilk sızıntı başladı. Limanın berrak sularına ilk damla kan düştüğünde, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anladığı o an, aslında her şeyin sonunun başlangıcıydı.
Aniden kalbine bir sızı girdi, sanki binlerce iğne batıp çıkıyordu kalbine, acı ile derin bir nefes aldı bunun üzerine elleri titremeye başladı ve bunu gizlemek için kahve fincanını masaya bıraktı. Salondaki karıştırılıp duran dosyaların sesi, dışarıdaki gök gürültüsüne karışıyordu. Kerim, elindeki dosyaları karıştırırken bir an duraksadı ve bakışlarını pencereye çevirdi. "Bu fırtına normal değil," diye mırıldandı. Onun bu tetikte olma hali, Alya’nın kalbindeki o meçhul sızıyı daha da tetikledi. Kerim her zaman bir kalkan gibi önlerindeydi ama bu kez kalkanın bile arkasını göremeyeceği bir karanlık yaklaşıyordu.
Koray ise oturduğu köşeden yavaşça doğruldu. Hiç konuşmuyordu ama Alya onun her nefes alışında bir kelimenin boğazında düğümlendiğini hissedebiliyordu. Koray’ın sessizliği, aslında en büyük çığlıktı. Alya, ona bakmaktan kaçındı; çünkü eğer bakarsa, o sessiz çığlığı duyacağını ve o zaman kendi kalbiyle ne yapacağını bilemeyeceğini biliyordu.
Tam o sırada kapı kapanma sesi geldi ve Bahar, koşar adımlar ile üzerinde yağmur damlalarıyla içeri daldı. Nefes nefeseydi, yüzündeki o her zamanki neşe yerini tarif edilemez bir solgunluğa bırakmıştı. "Duydunuz mu?" diye sordu sesi titreyerek. "Haberlerde söylediler... Yine bir imza bırakmış. Şehrin merkezinde, herkesin gözü önünde."
Salona bir ölüm sessizliği çöktü. Alya’nın kulakları uğuldamaya başladı. "İmza mı?" diye fısıldadı. "Her zaman ki ile aynı değil mi?"
Bahar başını salladı. "Kırmızı bir mühür, her zaman ki ile aynı değil. Ve üzerinde bir not: 'Sıra limandaki gemilerde.'"
Alya’nın dünyası o an bir kez daha sarsıldı. Liman... Kendi sığınağı, kendi güvenli alanı… Artık o limanda sadece gemiler değil, Alya’nın tüm geçmişi ve geleceği de yanmaya başlamıştı. Şehrin gölgelerinde dolaşan o isim, artık sadece bir efsane değil, kalpleri'nin içine kadar sızmış bir gerçeklikti.
"Kurban hakkında bilgi ver sende bunları nor alıp Sırata at hemen" dedi Koray.
"Kurban, yirmi altı yaşında erkek. Bu sabah saat 10.30 sularında öldüğü tahmin ediliyor. Normalde yüksekten atlama sonucu intihar olarak görülüyor ama katilin üzerine iğneler ile tek tek şekil ve imza çizmesi intihar olmadığını kanıtlıyor. Ceset şehrin merkezinde bir piknik alanında bulunmuş. Kurbana dair yapılan incelemerde şuan sırtında bir yarık dışına hiç bir şey bulunmadı, yarık bayağı derin ve o yarığın içinden not bulundu."
"İncelemeyi Sedata devredin ekipleri atlatıp cesedi götürsün işi bittiği zaman hastaneye görünmeden teslim etsin. İz bırakmadan.." diyerek emir verdi Koray oturduğu yerden doğrularak
Alya başını kaldırıp arkadaşlarına baktı. Kerim’in kararlı yüzü, Koray’ın acı dolu sessizliği ve Bahar’ın korkusu… Hepsi aynı ağın içindeydi. Onlar katilin inine girmişlerdi..
