6

1393 Words

เธอเป็นอะไร.... จู่ๆพาฝันก็รู้สึกว่าหนังตาของเธอมันหนักจนไม่สามารถลืมขึ้นมาได้..โลกมันเอียงและมันก็ดับไป เธอไม่ได้ยินอะไรอีกเลย.. " เขาเป็นอะไร.." เจอถามแยมออกทันที... เพราะที่เขานั่งสังเกตุตั้งแต่เธอคนนี้ขึ้นไปร้องเพลง เขาเห็นได้ว่าเธอคนนี้บางครั้งก็จะตัวสั่นมือสั่น และบางเหมือนเอคนนั้นจมหายไปกับบทเพลง และเผลอไผลหลงคิดว่าตัวเองอยู่ในบทเพลงนั้น... ' ไม่ทราบค่ะ สงสัยคงจะอาการกำเริบ.. เดี๋ยวดิฉันขอพายันฝันกลับเลยนะคะ... ปะ แจ็คกี้กลับกัน..' แยมไม่รอให้เจ้านายอนุญาต เธอพยุงตัวเพื่อนของเธอให้ลุกขึ้นและพยายามพาเดินออกไป หมับ... สวบ.... "เดินนำไปที่รถ..." เจเข้ามาอุ้มร่างของพาฝันและบอกให้แยมพาไปยังรถทันที... แยมยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่พอได้สติเธอก็รีบเดินตามแจ็คกี้ออกไป... " เอาแบบนี้... พวกคุณกลับไปข้างในเถอะ บอกมาว่าเพื่อนคุณพักที่ไหนผมจะไปส่งเอง เพราะดูจากสารรูป... ไม่สิ สภาพพวกคุณแล้ว คงจะไม่มีใครสามารถอุ้มขึ้นไปส่งได้... อะ นี่บัตร ยื่นให้ เอกดนัย แล้วเอกดนัยจะจัดการเองทุกอย่าง.. บอกมาได้แล้วว่าเพื่อนคุณพักอยู่ที่ไหน.." แยมถึงกับงง อะไรวะ พูดๆๆ แล้วก็บังคับทุกอย่างจนเสร็จสรรพในเพียงไม่กี่วินาที และเธอก็บ้าพอที่จะบอกว่าเพื่อนเธอพักที่ไหนด้วยสิ.. เจให้คนขับรถขับตรงไปยังทิศทางที่เขาได้ข้อมูลมา คอนโดของพาฝันไม่ได้ไกลจากคอนโดเขาเลยสักนิด ห่างออกไปแค่สองช่วงตึกเอง หึ อะไรจะโลกกลมขนาดนี้... เมื่อถึงจุดหาย เขาก็อุ้มพาฝันเข้าไปข้างในตัวคอนโด ตอนแรกยามจะมาอุ้มเธอแล้วพาไปส่งยังห้อง แต่เขาก็ต้องปรามไว้ก่อน เพราะยามเป็นผู้ชายจะมาถูกเนื้อต้องตัวของพาฝันไม่ได้ เขาเลยให้ยามเป็นคนอำนวยความสะดวกให้เขา.. แม่ตัวดีก็อะไรจะไม่ฟื้นเลยรึยังไง ติ๊ง..... 'ทางนี้ครับ.... ห้องนี้ครับ..' ยามรักษาความปลอดภัยเดินนำทางเขาไปจนถึงหน้าห้อง และยังช่วยเปิดประตูให้เขาอีก.. " ขอบคุณ... คุณลงไปได้แล้ว..." เจถึงกับเอ่ยปากไล่... ยัง ยังไม่ไปอีก " คุณยืนรออะไรไม่ทราบ... " เขาหันไปเลิกคิ้วถามทันที ' คุณไม่ออกไปละครับ...' ยามพยายามใจดีสู้ปีศาจ... " หึ... คุณคิดว่าผมจะทำอะไรยัยนี่เหรอ... ที่ผมยังอยู่ เพราะผมไม่ไว้ใจคุณต่างหาก ผมเป็นหัวหน้ายัยนี่... และก็ไม่มีวันที่จะเอายัยนี่ลง แต่คุณ... คุณควรจะลงไปได้แล้ว... เพราะคุณเป็นยามรักษาความปลอดภัย มันคงไม่เหมาะมากนัก ที่คุณจะรออยู่ในห้องนี้กับลูกน้องของผม... เชิญ " ยามแทบจะถอดรองเท้าออกมาแล้วตบลงไปที่ปากไอ้ผู้ชายคนนี้ทันที... เขาแค่เป็นห่วงเฉยๆ เพราะคุณฝันเธอเป็นคนดีหรอก เธอช่วยเหลือเขาและน้องสาวมาตลอด เขาเลยต้องเป็นห่วงเธอตามปกติไหม 'ยังไงคุณก็อย่าอยู่นานนะครับ เพราะที่นี่คนนอกห้ามเข้า โดยไม่ได้รับอนุญาตจากคนภายใน อีก5นาที ผมจะต้อวเห็นคุณลงมานะครับ ไม่งั้นผมจะแจ้งตำรวจในห้อหาบุกรุกยามวิกาล ' เจถึงกับต้องหลับตาเพื่อระงับโทสะทันที.. " ไม่ต้องมาสั่ง เดี๋ยวฉันลงไปเอง.... ออกไปซะ ก่อนที่เท้าฉันจะลั่น..." แกร๊ก... เสียงปิดประตูของยาม ทำให้เจถึวกับพ่นหายใจออกมาทันที... เจอุ้มคนหมดสติไปยังห้องใกล้ๆ มันคงจะเป็นห้องใดห้องนึงที่เป็นห้องนอน ในที่สุดเขาก็เจอ... เจเปิดไปในห้อง...และอุ้มพาฝันลงไปนอนที่เตียงกว้างอย่างเบามือ... เขาถอดเสื้อคลุมของพาฝันออก และมันทำให้เขาเห็นก้อน้นื้อกลมๆสองก้อนที่มันดึนดันขึนมา... เขาถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่... เจรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดก้อนเนื้อเอาไว้อย่างรวดเร็ว.. แต่สายตาของเขากลับไปเห็นรอยแผลเป็นที่แขนด้านซ้ายที่มันยาวตั้งแต่ข้อมือขาวขึ้นมาจนเกือบถึงข้อพับแขน.. เขาเผลอใช้ปลายนิ้วลูบลงไปเบาๆที่รอยแผลเป็นของพาฝัน.. " เจ็บมากไหม..." เอ๊ะ เขาจะมาห่วงยัยนี่ทำไมกัน...เมื่อนึกได้เช่นนั้นเขาก็สะบัดหัวแล้วรีบเดินออกไปจากห้องนอนของพาฝันทันที... เจก้าวออกจากห้องของพาฝันและลงลิฟเพื่อไปยังรถของเขา เมื่อก้าวออกมาจากลิฟเขาก็เห็นยามคนเมื่อกี้ยืนจ้องมาที่ทิศทางของเขา เขายกนาฬิกาขึ้นมาดูแล้วแสยะยิ้มให้หนึ่งที.. " ยังไม่ถึง5 หึ.. " เจยิ้มมุมปากให้ยามรักษาความปลอดภัยหนึ่งที.. พี่ยามได้แต่กัดฟันกรอกๆ ไอ้หน้าหล่อนี่มันหาเรื่องเขาถึงขนาดนี้เลยเหรอ... บ้านะไอ้หน้าหล่อเอ้ย.. เจบอกให้คนขับรถขับไปยังคอนโดของเขาและให้คนขับรถกลับไปรับเอกดนัยที่ร้านอาหารด้วย ส่วนเขาจะขึ้นไปพักผ่อน... ทำไมผู้หญิงคนนั้นคุ้นหน้าเหลือเกิน ไหนจะน้ำเสียงแบบนี้ มันเหมือนว่าเขาเคยได้ยินมาจากไหนสักที่ แต่เขานึกไม่ออก... เธอเป็นใครกันแน่.. ครืดดดด ครืดดดด แรงสั่นจากโทรศัพท์ดึงสติของเจให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ^__^ " ครับ พี่อยู่ห้อง... ครับผม มาหาสิ อยากกอดใจจะขาดแล้ว... แล้วเมื่อไรจะมาหาหล่ะครับ... อีกนานไหมเอ่ย... เฮ้อ... พี่จะทนไม่ไหวแล้วนะ... ก็ได้.. คิดถึงนะครับ... ครับ... รักนะ..." ^__^ เจยิ้มดีใจเสียจนแก้มแทบปริ เพราะแฟนสาวขี้อ้อนของเขาโทรมาหาบอกว่าจะกลับมาแล้วหน่ะสิ แต่ยังไม่ได้วัน... เขารอที่แฟนสาวย่ารักสดใสของเขากลับมาแล้วเขาจะพาไปหาแม่ของเขา... คนนี้แหละคนที่เขาจะแต่งงานด้วย... ผู้หญิงที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเห็น ทั้งนิสัย ท่าทาง คำพูดคำจา.. เขาชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ... เจนั่งเคลียร์งานต่ออีกสักหน่อย จนเวลาล่วงเลยไปถึงถึงเที่ยงคืน เขาจึงไปเข้านอน... ในส่วนของแยมและแจ็คกี้ ตอนนี้ก็เมาแล้วก็ไปเป็นภาระให้เอกดนัยต้องหอบหิ้วติดมือกลับมาที่ห้องด้วย เพราะเขาไม่รู้ว่าทั้งสองคนพักที่ไหน.. 'เมาแล้วเป็นภาระนะครับ.. ' เอกดนัยถึงกับเอ่ยปากบ่นออกไป ' หือ.. เงียบปายเลย... พูดมั๊ก... เดี๋ยวแม่จูบเลย.. ' คนเมาถึงกับบ่นให้ หึหึ ' จะจูบก็จูบไม่ได้ห้ามนิครับ... แต่คุณคงไม่กล้าหรอก... เมาแล้วพูดมากมีถมเถไป' เอกดนัยเอ่ยท้าแม่สาวเปรี้ยวเข็ดฟันคนนี้ทันที คนนี้เก่งแต่ปาก.. ' ม่ายยยย คุณเปนคายยย ฮึก... หนายยย ม่ายเหนหล่อเลยย เอิ๊ก... จานอน.... ปายกายกายยย เอิ๊ก.. อึก... อุ๊บ... ' เฮ้ยยยย ' คุณจะอ้วกแบบนี้และตรงนี้ไม่ได้... เฮ้ย.....' แหวะ... โอ้กกก แหวะ... เอกดนัยถึงกับน้ำตาไหล... ยัยบ้าเอ้ย... อ้วกใส่เขาด้วยเนี่ย... แล้วจะทำไงดีเนี่ย.. เอกดนัยปล่อยให้แจ็คกี้นอนบนพื้นที่ห้องรับแขก เขาจัดการพาคนเมาเข้าไปในห้งน้ำและจัดการอาบน้ำให้ทันที ' ขออนุญาตนะ อืม ' เขาถามเองตอบเอง เอกดนัยจัดการถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนอ้วกออกจากแม่สาวแยมเน่า... ' แม่เจ้า... ซ่อนรูปนะแยม.... ' เอกดนัยที่ไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษขนาดนั้นถึงกับต้องร้องครางออกมาที่ได้เห็นหน้าอกเต่งตึงของส้ม.. อืมมม อืออออ อ๊าาาา เอกดนัยนวดเคล้นลงไปที่หน้าอกสวย... ' อืม... สวยเต็มมือ แถมแน่นซะด้วย...'

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more