Afran'dan
Ceylan'ın sesizlik içinde ördüğü duvarları aşıp, o gezindiği yemyeşil dağlarına giremedim. Bu yaşıma kadar tek huzur bulduğum kadının huzuru benim karmaşık hayatımı kabul etmedi. Koskoca konakta, o kadar insanın ortasında yanlızlığıma iyi gelen evimden de kovuldum.
Canı sağolsun...!
Bundan sonra Ceylan'ı kendimden de koruyacaktım. Ona en büyük kötülüğü edenlerden biri ben değil miydim? Ne farkım vardı babasından atasından. Benim acılarıma huzur verirken onun çektiği acıyı görmezden geldim.
Duyduğumu sindirmek için kendimi dama attım. Temiz hava ciğerlerimi ferahlatmak yerine sanki kızgın yağ gibi kavruluyordu içim. Azıcık görmek için bile girdiğim halleri düşününce kendime kızdım. Ceylan'ın bir suçu yoktu. Beni sevmek zorunda değildi, Ceylan'ı kendimden kurtarmam imkansızd
