The One that Got Away (Filipino)

Chapter 5

      "Will you marry me?" tanong ko kay Yvonne habang ako ay naka luhod. Kita ko sa kanyang mukha ang kagalakan. Umaagos ang kanyang luha lumuhod din siya at niyakap ako."Yes, Hon I will marry you." 

   Napaka saya ko ng makita ko ang  doubleng red lines sa  maliit na pregnancy test kit na iyon. Sa sobrang saya ay agad kong niyaya si Yvonne na magpaksal.

     Its been one year after noong last na nakita ko si Hailey sa States. I guess masaya na siya sa buhay nya at naka move on na siya kasama nung lalaking iyon. I guess pareho silang doktor at magkasundo sa lahat ng bagay. She look so happy at mukhang burado na ako sa kanya. Masakit man alam ko its my cue to move on. To forget about her.

    I meet Yvonne sa isang bar months after I saw Hailey moved on. We had a one night stand, and we clicked together. Hindi lang iyon one night stand, nasundan pa iyon ng nasundan. Yvonne is far different from Hailey, she is Hailey's complete opposite. I let my self carried away with with what's going on between me and  Yvonne. Its about time  I moved on, like what Hailey have done.

    " I will let mom accompany you to the doctor, to check our baby." sabi ko sa kanya.

    "How about you?" Malabing niyang sabi habang naka yakap siya sa akin. Dama ko ang mainginit niyang hininga na tumatama sa likod ng taenga ko na nagpapa init din sa akin.

    "I have to file a leave. Mag le leavwe ako for two weeks para magkasama tayo." Malambing kong sabi sa kanya habang sinisimulan ko ng halikan ang kanyang leed.

    "Sabi mo yan ha Hon..." Hindi na niya natapos ang kanyang sasabihin ng maramdaman ko na  ang kanyang mga labi sa akin.

      " Hon... hindi kaya makasama..... kay baby?" Habang itinulak ako ni Yvonne sa kama at pumuwesto sa ibabaw ko. Hindi na rin ako nakasagot  sapagkat natutunaw na ako ng mga halik niya. Wala na lang akong nagawa kundi  sundan ang mga galaw nya na nagpalimot muli sa akin s kasalukuyan.

      I fetch her sa lobby ng ospital together with my mom. Nag pa check -up sila today sa family friend naming doktor. Doon gusto ni mama, panatag daw siya doon.

    "Hi Hon... bati kong makita ko agad sila na naglalakad papunta ng lobby. Humalik agad sa akin si  Yvonne sa lips at yumakap., bilang bati sa akin.

   Hi mama... " Bati ko naman sa aking ina. Halata sa kanya  na wala ito sa mood.

   Agad kong tiningnan si Yvonne na may pagtatanong.  Itinaas na lang nito ang balikat at ngumiti.

    "Hatid ka na namin mom?" Aya ko sa kanya.

   "No need may dala akong sasakyan. Its ok anak." Malamig nitong sabi.

    "In that case.. hatid na lamang kita sa parking Ma. " I gestured Yvonne to wait for me at the lobby.

   Sinabayan ko si mama sa paglalakad.Underground parking iyon. Hawak ang kanyang siko. Nasa kalagitnaan kami ng paglalakad ng nagsalita siya.

   "Anak... why Yvonne? Why not Hailey?"

   Nagtangis ang bagang ko ng marinig ko ang sinabi ni mama. She's making herself clear na hindi nito gusto si Yvonne. She was quite the whole time. bakit ngayon lang.

   "Ma, Yvonne made me happy. I love her." Simpleng sabi ko na lamang. Carefull not to hurt my mother's feelings.

    "Why not, Hailey? I like her she is niecer and she will be a great wife to you." Sabi nito habang nakatitig sa akin.

     Napatigil din ako sa paglalakad. Nabigla ako sa sinabi ng aking ina. Naalala ko bigla ang nakita kong kasiyahan sa mukha ni hailey ng huli ko iting makita. At ang pangyayari na nagmukha akong tangga para sa kanaya. Yon pala ay may iba na ito at matagal na akong naka limutan.

     "Ma, you dont know her..." Tangging sabi ko na lamang.

    "Your wrong son, I know her..." Sagot niya sa akin.

    "Ma, please.... I dont want to talk about her. Ang tagal ko bakgo ako naka get over sa kanya. Alam mo ma lahat ng pinagdaanan ko."

    "Baka meron kayong dapat pag usapan... from what I gathered parang misunderstanding lang lahat." 

    Sa sinabing iyon ni mama, parang naputol lahat ng  control ko sa buong sistema ko.

    "Missunderstanding Ma?  She vanished without a trace.. isang linggo akong parang aso na  nag iintay sa kanya, maka usap lang siya pero anong ginawa nya, para akong tangga na nagmamaka awa sa kanya na kausapin ako.. nintinggin ma, hindi nya ako tiningnan!" Nagsisimulang manginig ang katawan ko at tumulo ang luha ko.

    "Alam mo ma, kung anong pinagdaanan ko... Kita mo kung anong nawala sa akin sa sobrang sakit na naramdaman ko dahil sa kanya... Sinayang ko lang pala lahat ng oras ko.. lahat ng pagmamahal ko sa kanya. Andoon siya sa States... masayang masaya kasama ng asawa nya!" So please... huwag kang umasa na kami talaga. I hate her ma... kung hindi mo matatangap si Yvonne... huwag na huwag mo na lamang akong papaki alaman!'

     Hilam ng luha na tumalikod ako sa aking ina. Ayaw ko siyang pagtaasan ng boses pero alam ko na ang tinutumbok nito. Hindi ko maamin sa sarili ko kung san ako mas nasaktan... ang pagsasabi nya na gusto nya si Hailey o ayaw nya kay Yvonne. kahit ano sa dalawa. Ang katotohanang nabuksan ang sugat na sinikap kong gumaling.

     Iniwan ko na si mama sa parking lot. Naglalakad ako palayo ng may mahagip akong pamilyar na pigura ng babae na naglalakad din patugong parking lot. Bumilis bigla ang t***k ng puso ko. Tumigil ako at siniguro na siya nga iyon. Bumuntong hininga ako at  sinundad ko siya. Naabutan ko siya at hinila ang kanyang braso. 

     Gulat siyang napatingin sa akin. Rumihistro sa kanyang mata ang pagka kilala sa akin. Hindi ko napigil ang sarili ko, marahil sa galit sa pagkakakita ko sa kanya na nasa iisang lugar ng aking ina kung saan din naungkat ang tungkol sa kanya na matagal kong pinag sumikapang burahin.

     Hinila ko siya sa braso at marahas na initulak sa pader. Himalikan ko siya ng marahas gusto kong parusahan siya sa mga halik na iyon, para akong ibinalik sa panahon na baliw na baliw ako sa kanya. Ng makabawi ako bumalik muli sa akin ang dahilan ng pag lapit ko sa kanya.

    "Ano bang laro mo Hailey?" Pagalit kong sabi. Kita ko sa kanya ang paglabigla, takot at pagka lito. 

     "Anong sinabi mo sa mama ko ha... wag mo ng guluhin ang buhay ko. Kinalimutan na kita. I have my own life now, I am happy without you... hindi mo ba kaya na makita akong masaya? Just get lost!" Iyon lamang at iniwan ko na siya.

        Hindi ko mapigil ang pag tulo ng luha ko habang bumabalik sa akin ang alaala.

Seven Years ago...

      Were supposed to celebrate our first year anniversary as a couple. Last week I asked my Hailey to be my wife. Siyempre hindi lmang ngayon kasi my one year pa ako sa college. Hindi kami nagkita kasi may exams pa siya. Ang I understand. Malinaw sa aming dalawa na priorities namin ang aming pag aral.

   I texted her that day normal manan lahat except ng gumabi na. Hindi na siya nasagot sa mga text at tawag. para akong sira ulo na nag iisip anong nangyari sa kanya. The following day ganoon din. Nag pappa nick na ako kaya nung hapon inintay ko siya sa labas ng gate ng university, pero walang Hailey. Tawag ako ng tawag, kahit sa video call ginagawa ko pero walang nasagot. Iniintay ko pa rin siya sa school nya pag hapon pero wala.. it goes on for about a week... finally nakita ko siya na papalabas sa university nya. Kumakabog ang dibdib ko sa pagkasabik. I miss her terribly.  But something was off... hindi niya ako pinansin, sinundan ko siya clueless bakit nya ako tina trato ng ganoon. 

     "Babe.. what's wrong?'

     "Let's talk Babe..." Natatakot kong paki usap sa kanya. Hindi ako sanay ng ganoon siya sa akin.

     Hindi man lang niya ako nilingon. Patuloy ang paki usap ko sa kanya kahit na nakasakay na siya ng sasakyan... hanggang tuluyan na itong umalis. Wala akong paki alam sa mga naki ki osyoso sa amin. Umiyak na lang ako ng umiyak habang napa upo na lamang ako sa may kalsada. Oblivious of the crowd na napapatingin na sa akin. Hindi ko alam kung gaano ako katagal doon ng mag decide ako na umuwi na lamang sa condo ko sa Paranaque. Kung saan marami kaming magagandang ala ala.  Hindi ako pumasok ng mga sumunod na araw. Hindi ako nalabas sa unit ko. Ayaw kong maka kita ng mga tao. natuto akong uminom ng alak at manigarilyo. Napaka sakit sa akin dahil hindi ko alam bakit siya nagbago bigla. Bumagsak ako ng sem na iyon. 

     Nang ma realized ko na I was going to the drain dahil sa pagkawala ni Hailey. I decided to  get hold of my self. Hindi ako maaring mawala sa huwisyo. Lalo lang nya akomng pagtatawanan pag nalaman nyang nagpaka sira ako dahil sa kanya. In time magkikita uli kami. At pag sisisihan nya na iniwan nya ako... pangako ko yan sa sarili ko.

     Mabigat ang loob ko na binalikan si Yvonne lobby, para sunduin.

    "Okay ka lang?" Mag aalala nyang tanong habang papalapit sa akin.

    Ewan ko ba ang excitement na nararamdaman ko kanina ay napalitan ng kalungkutan... hindi ko rin mapangalanan ang damdamin na aking nararamdaman. Hindi ko alam kung bakit ako ganito.

    Pinilit kong tanggalin ang bumabagabag sa akin. 

   "Let's go Hon..." nakangiti kong sabi habang inaalalayan siya patungong underground parking na pinangalingan ko kanina na kung saan naka park din ang aking sasakyan. naka yakap ako kay Yvonne  habang naglalakas. Napansin kong naroon pa rin si Hailey  sa lugar na pinag iwanan ko sa kanya at naka titig sa amin ni Yvonne. Bigla akong tumigil at hinalikan si Yvonne na ginantihan naman nito ng halik. Matagal bago ako lumayo. Hinaplos ko ang kanyang mukha at ngumiti.

     Kita ko sa sulok ng mata ko na naka tingin sa amin si Hailey hanggang tuluyan kaming  nakasakay sa sasaakyan at umalis na.

     I was stunned ng may biglang humalbot sa akin, nabawqasan ang takot ko ng makilala si James.

     " Ano bang laro mo Hailey?" halos mabasag angveardrums ko s lakas ng t***k ng poso ko ng halikan niya ako. Marahas ang halik na iyon mapagparusa sa simula ngunit habang tumatagal ay  nagiging masuyo. Bumalik lahat ng ala ala naming dalawa. 

       " Can you be my girl?"

      "I love you Babe!

      "Babe.. will you marry me?"

      "Babe, I would like you to meet my mother."

      May pang hihinayang akong naramdaman ng tumigil siya. lalo akong nagulat sa sinabi niya....

     "Anong sinabi mo sa mama ko ha... wag mo ng guluhin ang buhay ko. Kinalimutan na kita. I have my own life now, I am happy without you... hindi mo ba kaya na makita akong masaya? Just get lost!"  yun lang at iniwan niya ako. 

     Para akong sinimento sa aking kinakatayuan. Sana sinaksak na lamang niya ako dahil ang tindi ng nararamdaman kong sakit. Hindi ko alam kung gaano ako katagal sa ganoong ayos ng makita ko ang pag balik nito kasama na si Yvonne na halos  yakap yakap nya sa paglalakad. Alam kong nakita rin niya ako.

     Para akong muling sinaksak sa sakit ng nararamdaman ko ng bigla niyang hinalikan si Yvonne. Alam ko na sinadya niya iyon upang pasakitan ako. At hindi siya nabigo.

     Matagal na silang nakaka alis ay hindi pa rin ako maka galaw. Hinayaan ko ng bumagsak ang aking mga luha. 

     Matagal na panahon na pero siya pa rin. I'ts always him.