Lucianda Solero
I WATCHED THE sunset while standing on the balcony, the same spot where Alejandro made his promises. Umihip ang malamig na hangin, gaano man kaganda at kapayapa ng langit ay siyang kabaliktaran ng tanawin sa ibaba ng condominium. The noise of busy people, the beep of the cars, the rushing hour of the city.
Pagod akong napabuntong hininga at napangalumbaba sa railings. Sinulyapan ko ang wristwatch ko, mariin akong napapikit dahil hindi na ako aabot sa lakad namin ni Siv. So I texted him to cancel our schedule.
“Bakit ba kasi ang tagal ng mga kaibigan niya? Nakakainis!” reklamo ko at pumasok muli sa kuwarto ni Alejandro.
The curtains change, even the bedsheet. Maski ang kulay ng kanyang silid ay binago na rin nito. Pati lamesa ay bagong bili, may iilang lumang furnitur
