Lucianda Solero
HINDI KO MAIWASAN na panuorin lang si Alejandro sa tabi ko habang nagmamaneho. His eyes are fixated on the road, while the lights illuminate and reflect on his face.
Umigting ang panga niya at sinulyapan ako. Kapansin-pansin ang munting pag-angat ng gilid ng labi niya at pagpigil sa anumang ngisi.
“Malayo pa ba tayo sa bahay niyo?” he asked kaya doon ko na lang napansin ang daan kung nasaan na nga ba kami.
“Medyo.” I whispered and turned to him again. “Ang sabi ni Ninya, mag-aaral ka pa raw ulit? To specialize in… I don’t know. Diba katulad ng lawyer, may mga field ng specialization din iyun?”
“Uh-huh.”
“Anong aaralin mo kung ganun?”
He paused to glance at me. Hesitant to answer my question.
“What? Is my question too personal to you?” Napairap ako. “To be fai
