MY BLIND WIFE

MY BLIND WIFE

CHAPTER SEVEN

YANNA'S POV

NAGISING ako ng may malakas na kalabog sa labas ng bahay kaya bumangon ako upang tignan. Hindi pa ako nakakalakad ng sumalita si Zion.

“Saan ka pupunta?”

“Gising kapa? Ah....ano kasi may malakas na kalabog gusto ko sana tig---”

“Tsk, titignan mo? Paano naman e wala kang mata. Nakakatuwa ka naman.” aniya.

Hindi ko alam kong anong reaksiyon niya, tinatawanan ba niya ako o baka naman nginingisian? Ano bang problema ng lalaking ito? Ako nalang palagi ang inaaway. Mabait naman nga pero may pagka-demonyo naman.

“Sorry....akala ko kasi may mata ako.”

“Huwag kanang magdrama. Kong ako sayo umuwi kana kong saan ka nakatira. Pagod na'ko sa pagsisilbi sayo, hindi ito ang gusto ko. At kahit kailan ayoko magkaroon ng asawang bulag.”malalim na boses niya.

Tumulo bigla ang luha ko sa sinabi niya. Porket ba may ganito akong kapansanan kaya na niya akong sabihin ng masasakit na salita?

“Ganun naba tingin mo sa'kin? Hindi mo'ko masisi kong ganito lang ako Zion. Tanggapin mo naman ako kong may puso ka.” luha kong sabi.

Nabigla ako ng hawakan niya ang braso ko kaya napayuko ako.

“Tanggapin? Wala akong puso para tanggapin ka. Tamad kang babae, wala kana ngang nagawa dito sa ba---”

“OO, ZION TAMAD NA AKO PARA SAYO. PERO HINDI MO'KO DAPAT GINAGANITO.” iyak ko.

“TAHIMIK LANG AKO. ALAM KONG HINDI MO'KO DESERVE NA MAGING ASAWA KASI FIX LANG ITO PERO ZION RESPETOHIN MO NAMAN AKO.”

“Nirerespeto kita bilang yaya ko, hindi naman kita asawa e. Kaya huwag kang umastang ikaw ang tama dito.” sigaw niya at biglang kumalas ang hawak sa'kin.

Doon na bumuhos ang lahat ng luha ko at napaupo lang sa kama.

—

Lumabas ako ng kwarto gamit ang tungkod ko. Miyerkules siguro ngayon, umupo ako sa may sala. Naboboringan tuloy ako.

“Zion? Diyan kaba?” kinakabahan kong sabi.“Bakit amoy sigarilyo? Ikaw ba iyan?” saad kong muli ngunit walang taong nagsalita.

Hinawakan ko naman ang aking kamay at pilit na hindi matakot.

“Zion? Huwag mo'kong takutin.....ikaw ba iyan? Bakit hindi ka nagsasalita?”

Tumayo ako at dahan-dahang pumunta sa kinaroroonan ng may nagsisigarilyo. Umupo ako sa gilid at kinapa kong sino iyon.

Nabigla ako ng hawakan niya ang aking kamay at pinaupo sa ibabaw nito. Taranta naman akong umalis pero hindi ko magawa dahil sa sobrang pagkapit niya.

“BITIWAN MO'KO, SINO KABA HA? BASTOS KA!!!”

“Shhh~quiet....”

“Zion?”

“Hmm? Natakot kaba? Ako lang ito.”

“Akala ko kong sino na, kailan kapa naninigarilyo?” tanong ko.

“Ngayon lang. Dahil sa sinabi mo kanina kaya ko ito nagawa.” aniya.

Napalunok ako ng laway dahil sa gumagapang ang kamay nito patungo sa aking baywang kaya hindi ko maiwasang kunin ang kamay niya.

“Zion, huwag please.”

“Wala akong ginagawa....hinahawakan ko lang....may mali ba sa nagagawa ko sayo?”

“Oo....may mali.” takot ko parin.

Napahawak ako sa batok nito ng halikan niya ang leeg ko.“Zion, ano ba.”

“Sorry....hindi ko sinasadya, lasing lang ako.” saad niya at tumigil sa ginagawa sa'kin.

“Anong oras naba? Umaga o gabi na?”

“Alas tres ng madaling araw....Bakit mo natanong?”

Hindi ako umimik dahil sa mabaho nitong amoy na alak at sigarilyo sa kaniyang bunganga. Ngayon niya lang pala ito nagawa ang bisyo dahil sa sinabi ko kanina sa kaniya.

“Bakit hindi ka kumikibo?”

“Matutulog na'ko, inaantok ako e.” turan ko nalang.

“Ihahatid kita.” aniya bago ako binuhat papunta sa kwarto.

Hindi ko alam kong matutuwa ba ako sa inasta niya ngayon o nagpapa gentleman lang talaga para hindi ko masabihan ng masakit din na salita.

Pinahiga niya ako sa kama kaya naman nakuha ko agad ang kumot sa bandang gilid ko at pinulupot.

“Gigisingin kita mamaya.” huling sambit niya at lumabas.

Pinikit ko nalang ang aking mga mata dahil sa sobrang antok. Hindi ko nadin maiwasang alalahanin ang nagawa kanina ni Zion sa leeg ko at sa beywang.

“Mag-iiba naba ang ugali niya?”