Zeynep ne yapacağını ne söyleyeceğini şaşırmış hâldeydi. Mahir’in bu yeni, bilmediği hâllerine alışamıyor; adama tepki verirken dahi aklı karışıyordu.
İnanılmazdı!
Bilmese yıllar önce onu görmezden gelen, hislerinden rahatsız olan ve varlığından itinayla kaçınan adamın aynı kişi olduğunu söyleyemezdi.
Bu düşünceyle yüzünü buruşturdu. Bazen kendi canını kendi düşünceleriyle acıtıyordu. Anlaşılan ömrü boyunca üniversitede yaşadığı acıyı ve onun derin izlerini kalbinden silemeyecekti.
Okul bittiğinde rahatlamıştı. Çünkü fiziksel olarak olmasa bile zihinsel olarak yorgun ve hâlsizdi. Mahir onu öpmüştü. Bu o kadar hayret vericiydi ki Zeynep çok uzun bir süre rüya gördüğünü düşünmüştü. İmkânsız gibiydi. Sorun adamın bunu istemeyeceğini ya da onu öpme fikrinden rahatsız olacağını falan düşünm
