Ertesi sabah Mahir elinde pembe güllerle Zeynep’i beklemişti.
Bir sonraki günün okul çıkışında Zeynep onu elinde çok sevdiği sütlü, bol kremalı kahvelerle bulmuştu.
Hafta sonu geldiğinde Mahir en sevdiği kitaplarını kucaklayıp Zeynep’e getirmişti.
Pazar akşamıysa elinde, gördüğü an Zeynep’i içinde hayal edebildiği yeşil bir elbiseyle kızı çağırmış, o paketi alırken ağzını bile açamasa da genişçe sırıtmıştı.
Sonunda, aynadaki yansımasına bakarken böyle düşünüyordu. Sonunda, bir şeylerin değişmeye başladığını hissedebiliyordu.
Aslında umut etmişti, hep ediyordu çünkü Zeynep ona bir şans vermişti ama buna rağmen asla yakınlığını hissetmemişti. Kızın ondan rahatsız olmadığını hatta varlığının onu mutlu ettiğini bir şekilde anlamaya başlamıştı. Belki ablasının bolca saçmaladığı o akşamdı,
