Zeynep yastığına sarılarak yere uzanmış, ağlayarak tavanı seyrediyordu. Ağlamayacağını söylemiş, ağlamamaya çok çalışmış ama günler geçtikçe Mahir’i öyle çok özlemişti ki gözyaşları kaçınılmaz hâle gelmişti.
Resmen kendi etmiş kendi bulmuştu.
Birkaç gün içinde hislerinin yatışmasını ummuştu. Günler geçmiş, Mahir onu özgür ve yalnız bırakmıştı ama hâlâ tek istediği, tek düşünebildiği onu gördüğü an boynuna atlamaktı. Bir yandan onu deli gibi özlüyor, bir yandan tepkisinden öyle çok korkuyordu ki günler geçip gidiyor ve onu mahvediyordu.
En azından onun geleceğini düşünmüştü. Evet, Zeynep görüşmek istemediğini söylemişti ama sonuçta adam bir cevap vermemişti ve bir şekilde onu evinin önünde durmuş gelişini beklerken bulacağını düşünmeye başlamıştı. Okuldan çıkacak ve Mahir’i durakta yolun
