บทที่ 1.2 ได้แล้วชิ่ง
856 Words
บทที่ 1.2 ได้แล้วชิ่ง
ก็ตกใจแบบนี้ตลอดที่ได้เห็นหน้าเขา ไม่เห็นแปลก..
“พะ พี่เสือ”
“หวัดดีลิลลี่ มึงแกล้งอะไรน้องมึงอีก หน้าซีดหมดแล้ว”
“เอ่อ… งั้นลี่ขอตัวก่อนนะคะ”
พูดจบคนตัวเล็กก็รีบวิ่งกลับห้องนอนของตนเองไปทันที
“กูไม่ได้แกล้ง ถ้าไม่ลากไปว่ายน้ำด้วยกันวันนี้ ก็คงจะปิดกันอีกนาน ก็ลิลลี่น่ะสิ แอบไปสักมาด้วย”
“ห๊ะ”
ลีออนเบิกตาโพลงอีกคน ก่อนทำท่าจะก้าวตามน้องสาวไป ทว่าลำแขนแกร่งของเสือก็โอบล็อกคอเอาไว้แล้วลากพากลับเข้าไปในห้องนอนตามเดิม
“น้องมึงโตแล้ว บางอย่างพวกมึงคอยดู คอยเตือนอยู่แค่วงนอกก็พอ ก็แค่สักอยู่ในร่มผ้าไม่เป็นไรหรอก”
“ร่มผ้า? ลี่มันสักตรงไหนวะ”
ลีออนหันไปถามแฝดพี่อย่างสงสัย
“ก็เพราะร่มผ้าไง กูก็เลยเห็นไม่ชัด”
“….”
“….”
“เออช่างเรื่องลิลลี่เถอะ ว่าแต่มึงลมอะไรหอบมาบ้านกูได้”
“กูไม่เห็นหน้าพวกมึงตั้งแต่เย็นพฤหัส คิดถึงก็เลยมาหา”
“ฮ่าๆๆ ตอแหลฉิบหาย”
สองแฝดพากันหัวเราะร่วน เมื่อจับได้ว่าอีกฝ่ายพูดไปงั้น
“คนอย่างมึงเนี่ยนะ จะคิดถึงพวกกู ทำตัวเป็นเด็กผู้หญิงไปได้ ว่าไงจ๊ะเหงาเหรอน้องเสือ”
ลีออนทำหน้ายียวนกวนบาทาอีกครั้ง พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะ
ไทเกอร์ราวกับลูบหัวลูกหมาน้อย
“ทะลึ่ง ละมึง”
เสือปัดมือลีออนออกอย่างรำคาญ รู้สึกคิดผิดจริง ๆ ที่มาหาแฝดนรกนี่ นอกจากจะไม่หายเหงาแล้ว ยังรำคาญจนหงุดหงิดเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะไม่รู้จะไปไหนดี เข็มทิศเลยเบนมาที่บ้านสองคนนี้
รู้งี้โผล่ไปเป็นก้างขวางคอมังกรกับน้องมะลิยังจะดีเสียกว่า..
“หญิงไปไหนหมดวะ ถึงทำคุณพี่เสือเหงาเป็นหมาแบบนี้ได้”
ยังกวนตีนต่อไม่เลิก เสือมองหน้าสองแฝดอย่างชั่งใจก่อนจะถอนหายใจทิ้ง
“หน้าแบบนี้งานเข้าแล้วสิมึง!”
ลีโอพูดพร้อมทิ้งตัวลงนั่งประกบอีกข้าง
“เออ.. แต่กูก็ไม่รู้จะเรียกงานเข้าได้หรือเปล่า”
“…..”
“เมื่อคืนวันศุกร์ที่ผับกูถูกเหมาจัดปาร์ตี้วันเกิด พอดึกกูก็เลยลากเจ้าของวันเกิดกะไปกินต่อที่ห้อง”
“แล้วไง.. หรือผัวเขามาตามกระทืบ”
“ไม่ใช่ผัว แต่เมียกูน่ะสิมาตาม”
“อ๋อ.. เมียมึงมาตาม ฮะ! เดี๋ยวนะมึงไปมีเมียตอนไหววะไอ้เสือ ทำไมพวกกูไม่เห็นรู้เรื่อง”
“ก็มีคืนนั้นนั่นแหละ.. เชี่ยได้กัน แม่งตื่นมาหายไปเลย กูนั่งงงมาสองวันแล้วเนี่ย เกิดมาเพิ่งเคยเจอ ได้กูแล้วชิ่งเลย”
ฮ่าๆๆๆ
เสียงปล่อยก๊ากดังลั่นห้องทันที ช่างเป็นเรื่องตลกที่สุดเท่าที่เคยฟังมาจากปากของไทเกอร์ ยิ่งหน้าตาที่งงเป็นฉงนฉงายตอนนี้ด้วยแล้วยิ่งทำให้ใบหน้าที่เคยดุกร้าวของชายหนุ่มดูขบขันคูณสิบไปเลย
“เออ.. ขำกันให้พอ แม่งไม่เล่าละ”
“โอ๋ ๆ พี่เสือของหนู นอกจากถูกเมียทิ้งแล้ว ยังขี้ใจน้อยไปได้ ฮ่าๆๆ”
สายตาอาฆาตถูกส่งไปยังลีออนทันทีที่เขาพูดจบ
“แล้วมึงจะมาเครียดทำไมวะ ทำเหมือนไม่เคยมี วันไนต์สแตนด์ ยังงั้นแหละ”
ลีโอพูดขึ้นหลังจากพยายามกลั้นขำอยู่นาน
“วันไนต์อะกูเคย แต่กับสาวจิ้นกูไม่เคย แล้วแม่งถุงยางก็ไม่ได้ใส่”
“ห๊า เปิดซิงกันเลยเหรอวะ เอาน่าอย่างน้อยยัยนั่นก็สะอาด มึงก็อย่าห่วงเลย”
“กูไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น แต่แม่งคืนนั้นทั้งเหล้า ทั้งยา กูหลอนจนไม่รู้ปล่อยไปกี่ดอก ไม่ใช่แม่งอีกสามเดือนอุ้มท้องโย้มาบอกว่ากูเป็นพ่อนะ”
เสือถึงกับกุมขมับ หน้าตาของเขาบอกว่าเครียดจริงจัง นอกจากสาวเวอร์จิ้นจะเป็นเรื่องต้องห้ามของพวกเขาแล้ว ร้ายไปกว่านั้นการไม่ป้องกันเท่ากับขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ
“มึงก็อย่าเครียดไปเลยว่ะ การที่แม่สาวคนนั้นหายไปเลย แปลว่าเธอคงไม่ได้อยากได้มึงหรอก แล้วมึงจำหน้าผู้หญิงคนนั้นหรือว่ามีอะไรให้ตามสืบต่อได้บ้างป่าววะ”
เสือส่ายหน้าให้สองแฝดช้า ๆ อย่างสิ้นหวัง
“กูก็ได้แต่ภาวนาว่า..ยัยนั่นจะรู้จักยาคุมฉุกเฉิน!”
ตุ้บ!!
ทั้งสามหันมามองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก เมื่อรู้สึกเหมือนว่าความลับที่พวกตนนั่งสุมหัวคุยกันจะมีใครบางคนแอบฟังอยู่ด้านนอก หลังได้ยินเสียงของหนักหล่นพื้นที่หลังบานประตูนั่น
ทว่า..เมื่อลีโอเปิดประตูออกไป กลับพบเพียงความว่างเปล่า
- Writer
