บทที่ 16 คลุมเครือ 🔞🔥💦
คนตัวเล็กยกแขนสองข้างขึ้นกอดอกตนเองแล้วเดินไปที่เตียง ไทเกอร์ดันกล่องปฐมพยาบาลให้ ดวงตาเจ้าเล่ห์ของเขาจดจ้องไปที่เรียวขาเนียนอย่างจงใจ ขณะที่ลิลลี่เองก็ลอบมองมัดกล้ามเนื้อแน่น ให้ตายสิเขาน่าจะใส่เสื้อสักหน่อย ไม่กลัวปอดบวมหรืออย่างไรกัน
“เดี๋ยวจะยิ่งดึก พี่เสือรีบส่งมือมาสิคะ เดี๋ยวลี่ทำแผลให้”
หมับ!
คนตัวเล็กรู้สึกวูบไปทั้งขาอ่อน เมื่อมือหนาของเขาวางลงบนตักของตน ไอร้อนจากฝ่ามือทำเอาเธอร้อนผ่าวไปด้วย มือเล็กค่อย ๆ สอดฝ่ามืออีกฝ่ายแล้วยกขึ้นก่อนจะเริ่มบรรจงล้างแผลและใส่ยาให้เขา
“ทำไมมือสั่นนักล่ะ คุณพยาบาล”
“ก็พี่เลิกจ้องหน้าลี่สักสิบนาทีได้มั้ยละคะ จ้องแบบนี้มัน...”
“มันทำไม”
ไม่เพียงจะไม่เลิกจ้อง เขายังยื่นหน้ามาใกล้อีก พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้หรือฝ่าเท้าของสองแฝดทำเอาสะเทือนถึงสมอง
“สะ เสร็จแล้ว เดี๋ยวลี่เอากล่องยาไปเก็บก่อนนะคะ ฝนก็น่าจะใกล้หยุดแล้ว เดี๋ย
