Chapter 20 — Sa Gitna ng Hindi Dapat Marinig
334 Words
JEN’S POV
Hindi ko na kaya.
Araw-araw akong tinatamaan ng lamig ni John—yung tipo ng lamig na hindi sumisigaw, pero mas masakit. Kaya nang dumating si Jon sa stall nang gabing iyon, hindi ko na napigilan ang sarili ko.
“Hanggang kailan?” tanong ko agad, halos pabulong.
“Hanggang kailan ko itatago ang totoo?”
Hinawakan ni Jon ang braso ko, maingat pero mariin. “Jen, hindi pa pwede. Hindi ngayon.”
“Hindi mo ba nakikita?” nanginginig kong sabi.
“Nasasaktan siya. At ako rin.”
Napabuntong-hininga si Jon. “Alam ko. Pero kapag nalaman niya ang totoo sa maling paraan, mas masasaktan kayong dalawa.”
JOHN’S POV
Pabalik na sana ako para kunin ang nakalimutang folder.
Tahimik ang paligid. Nasa likod ng stall ang ilaw—bukas pa.
May narinig akong boses.
Boses ni Jennie.
Huminto ako.
“Hindi ko na kaya, Kuya…” mahina niyang sabi.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Kuya?
Napasinghap ako, pero hindi ako gumalaw.
JEN’S POV
“Gabi-gabi akong natatakot,” sabi ko kay Jon.
“Natataranta ako tuwing tinatanong niya ako tungkol sa ‘asawa’ ko.”
Hinawakan niya ang ulo ko at idinikit sa balikat niya—parang dati, parang pamilya.
“Jen,” sabi niya, “kahit anong mangyari, nandito lang ako. Hindi kita pababayaan.”
JOHN’S POV
Hindi ko na narinig ang kasunod.
Tumalikod ako agad.
Kuya.
Hindi ko na kaya.
Iyon lang ang salitang umiikot sa isip ko.
Kuya… ibig bang sabihin—
Hindi.
Hindi pwede.
Pinilit kong burahin ang narinig ko.
Baka tawag lang iyon sa sobrang lapit.
Baka—
Hindi.
Tumayo ako roon, nanginginig ang kamay, pilit kinokontrol ang sarili.
JEN’S POV
Hindi ko alam na may nakarinig.
Hindi ko alam na ilang hakbang lang pala ang layo ni John.
Hindi ko alam na muntik na niyang marinig ang katotohanang matagal kong tinatago.
At higit sa lahat—
hindi ko alam na ang isang salitang binitiwan ko
ay sapat na para guluhin ang puso niya.
- Writer
