Chapter 19 — Sa Likod ng Katahimikan
503 Words
JEN’S POV
Mula noong gabing iyon, nagbago ang lahat.
Hindi na ako kinakausap ni John tulad ng dati.
Hindi na siya tumitingin nang matagal.
Hindi na siya nagjo-joke.
At higit sa lahat—hindi na siya lumalapit.
Sa stall, ramdam ko ang lamig niya kahit nasa iisang lugar lang kami. Kapag may kailangan ako, maayos siya—pero diretso, propesyonal, walang emosyon.
“Pakipasa yung listahan,” sabi niya isang umaga, hindi man lang tumitingin sa akin.
“In-order ko na yung supplies,” sagot ko, pilit pinapanatiling normal ang boses.
“Okay,” maikli niyang tugon.
Dati, tinatanong niya ako kung kumain na ako.
Ngayon, parang hindi na niya napapansin kung nandito pa ako.
Mas masakit pala ang ganito kaysa sigawan.
JOHN’S POV
Ginusto ko ‘to.
Pinili kong lumayo.
Pero hindi ibig sabihin, hindi masakit.
Sa bawat tawag ko sa pangalan niya—na pilit kong ginagawang malamig—parang may kumakalmot sa dibdib ko. Nakikita ko siya, naririnig ang boses niya, pero kailangan kong ipaalala sa sarili ko:
May asawa siya.
Hindi ako pwedeng pumasok sa buhay na may nakalaan na.
Kaya tinuruan ko ang sarili kong maging malamig.
“John, may tanong si Jennie tungkol sa schedule,” sabi ng staff.
“Ayusin mo na lang kung ano ang nasa plano,” sagot ko agad.
Hindi ako lumingon.
Kung lilingon ako, baka bumigay.
JEN’S POV
Isang hapon, hindi ko na kinaya.
“John,” tawag ko, mahina pero buo ang loob.
Huminto siya pero hindi humarap.
“May kailangan ka?” tanong niya, malamig pa rin.
“Ganito na lang ba?” hindi ko napigilang itanong.
“Parang… wala na lang lahat?”
Tahimik siya ng ilang segundo. Ramdam ko ang bigat.
“Mas mabuti ‘to,” sagot niya.
“Mas malinaw.”
“Malinaw alin?” nanginginig kong tanong.
Naikuyom niya ang kamao niya. Dahan-dahan siyang humarap sa akin, pero ang mga mata niya—hindi na tulad ng dati.
“Malinaw kung saan tayo dapat tumayo,” sabi niya.
“Ikaw, sa buhay mo. Ako, sa sa’kin.”
Parang may pumutok sa dibdib ko.
JOHN’S POV
Kung alam lang niya kung gaano ko gustong yakapin siya noon.
Kung alam lang niya na bawat salitang binitawan ko ay laban sa sarili ko.
“Masaya ka na ba?” tanong ko, pilit pinapatatag ang sarili.
“Sa asawa mo?”
Nanigas siya. Hindi siya sumagot agad.
At sa katahimikang iyon, lalo kong pinaniwalaan ang kasinungalingang hindi ko alam na kasinungalingan pala.
“John…” mahina niyang sabi.
“John…” mahina niyang sabi.
“Tama na,” putol ko.
“Ayaw kong maging dahilan ng gulo sa buhay mo.”
At muli, iniwan ko siya roon—nakapako sa lugar, umiiyak nang tahimik.
JEN’S POV
Hindi niya alam.
Hindi niya alam na bawat hakbang niya palayo ay parang paglayo rin ng pagkakataong masabi ko ang totoo.
Hindi ko sinasabi dahil sa takot.
Hindi ko sinasabi dahil sa pagmamahal.
Dahil paano kung kapag nalaman niya…
huli na ang lahat?
- Writer
