CHAPTER 18 — Ang Hindi Masabing Katotohanan
368 Words
JOHN’S POV
Akala ko tapos na ang laban.
Akala ko kaya ko nang umatras.
Pero bakit sa tuwing nakikita ko si Jennie, parang gusto kong ipaglaban kahit mali?
Tahimik kaming naglalakad pauwi mula sa party. Hindi na siya nagsasalita, at ako—hindi ko alam kung paano sisimulan.
“Jen,” basag ko sa katahimikan. “Masaya ka ba?”
Huminto siya sa paglalakad at tumingin sa akin. “Oo… masaya.”
Pero kita ko sa mga mata niya—may tinatago.
“Masaya ka ba sa asawa mo?” diretso kong tanong, kahit masakit.
Parang sinaksak ang dibdib niya sa tanong ko. Napayuko siya, pilit ngumiti.
“Mabait siya… maalaga… at mahalaga siya sa buhay ko.”
Iyon na yata ang pinakamasakit na sagot na narinig ko.
Ngumiti ako, pero ramdam kong may bumibigay sa loob ko.
“Kung ganun… tama na siguro ‘to, Jen.”
Napatingin siya bigla sa akin. “Anong ibig mong sabihin?”
“Hanggang dito na lang,” sabi ko, pilit pinatatatag ang boses ko.
“Hindi kita pwedeng mahalin nang buo kung may inuuwian kang iba.”
Tahimik siya. Walang pagtanggi. Walang paliwanag.
At doon ko inisip—totoo nga. May asawa siya.
JEN’S POV
Gusto kong sumigaw.
Gusto kong sabihin ang totoo.
Pero paano?
Paano ko sasabihin na hindi asawa si Jon?
Na kapatid ko siya?
Na kaming dalawa lang ang natitira sa mundo?
Kung sasabihin ko ngayon… baka isipin niyang nagsisinungaling lang ako dahil nahulog na siya.
“Pasensya ka na, John,” mahina kong sabi.
“Hindi pa ngayon… hindi ko pa kayang sabihin lahat.”
Tumingin siya sa akin—may sakit, pero may respeto.
“Sige,” sagot niya.
“Hindi kita pipilitin. Pero pipiliin kong lumayo.”
Parang gumuho ang mundo ko sa mga salitang iyon.
JOHN’S POV
Hindi ko na hinintay ang paliwanag niya.
Hindi ko na rin hinintay ang luha sa mata niya.
Kung mahal ko siya, kailangan kong igalang ang sitwasyon niya—kahit masakit.
“Mag-iingat ka, Jennie,” sabi ko bago tuluyang lumakad palayo.
Hindi ko alam na sa likod ko, umiiyak siya.
At hindi rin niya alam na bawat hakbang ko palayo ay parang pagputol ng sariling puso.
- Writer
