4
1088 Words

EP4 - ซ่อนสวาท (ฟีน)
หญิงสาวนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อหัวใจดวงน้อยๆของเธอกลับรักผู้ชายแสนจะใจร้ายและป่าเถื่อนอย่างฟีนเข้า การที่เธอมีอะไรกับเขามาหลายปี ไม่มีทางที่เธอจะไม่รู้สึกอะไรแน่ แต่ต่างกับเขา ที่ไม่เคยมีความรู้สึกอะไรให้เธอนอกจากความจงเกลียดจงชังและมองเธอเป็นเพียงแค่ที่บำเรอความไคร่ของตัวเองเท่านั้น
เสียงเหนื่อยหอบปลายสายที่เพิ่งวาง บ่งบอกถึงบทรักที่กำลังดำเนินของชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่แม้แต่จะมีสิทะิ์กลัวชายหนุ่มมีอะไรกับคนอื่น เธอไม่แม้แต่จะมีสิทธิ์หวง เพราะเขาไม่ใช่ของเธอ ทุกวันนี้ที่เขายังมาหาเธอเพียงเพื่อมาระบายอารมณ์เท่านั้น เมื่อเขาสุขสม เขาก็จากไป
ขาเรียวค่อยๆก้าวเดินตรงกลับไปที่ห้องของชายหนุ่ม สายตากลมโตกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหากุญแจรถ ซึ่งเขาพูดทิ้งท้ายก่อนวางสายว่ามันอยู่บนโต๊ะทำงาน
มือเรียวชะงักในขณะที่กำลังหยิบกุญแจที่วางอยู่ตามที่ชายหนุ่มบอก แต่สายตากลับไปเห็นกล่องกำมะหยีใบเล็กที่วางอยู่ข้างๆกุยแจรถนั่น ถือมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถือวิสาสะหยิบมันขึ้นดู
ข้างในเป็นสร้อยคอเส้นเล็กมีจี้คล้ายกับแมวกราฟฟิค มันเป็นทองคำขาวฝังเพชร เอมิลี่ใช้นิวเรียวลูบลงบนสร้อยด้วยความชอบใจ เมื่อมันช่างสวยสะดุดตา สะดุดใจเธอเอามากๆ
สมองพลันคิดว่าไม่ควรแตะต้องของๆชายหนุ่ม หากเขารู้เข้า เธอจะต้องไม่รอดมือเขาแน่ๆ เอมิลี่รีบปิดกล่องกำมะหยีนั่นแล้ววากลับที่เดิม ชายหนุ่มคงซื้อมันมาเป็นของขวัญให้ใครสักคนที่เป็นผู้หยิง เพราะผุ้ชายคงไม่มีทางใส่อะไรแบบนี้แน่
ร้าน เฟียส บาร์ แอนด์ บริสโต้
เอมิลี่ขับรถมาทำงานที่ร้านอาหารในตอนเช้า ก่อนออกมาเธอไม่เห็นฟีนมาร่วมโต๊ะอาหารเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนที่บ้าน และเป้นจังหวะเดียวกับที่หมอซีบอกให้เธอเข้าไปดุคอนโดที่จะให้ไปอยู่ แต่ตลอดทางมา เธอเอาแต่คิดทบทวน ขนาดอยู่ในบ้านที่มีทั้งหมอซีและทุกๆคนอยู่ ฟีนยังรังแกเธอขนาดนั้น หากเธอไปอยู่คอนโดที่ๆไม่มีใครเห็นเธอ ฟีนจะต้องรุนแรงและรังแกเธอมากกว่าเดิมแน่ๆ
เอมิลี่ตัดสินใจจะไม่ย้ายออกมาไปอยู่คอนโด ซึ่งหมอซีก็ไม่ได้คัดค้านหากเธออยากอยู่ที่บ้าน เพราะเขาเองก้เอ็นดูเอมิลี่เหมือนกับหลานแท้ๆของตัวเองเช่นกัน
"สวัสดีครับ" ลูกค้าที่นั่งหน้าบาร์เอ่ยทักขึ้น
"อ่อ สวัสดีค่ะ รอสักครู่นะค่ะ"
เอมิลี่เอ่ยบอกตัดบท เพราะเธอกำลังจะลงมือทำเมนูเพื่อเสิรืฟลูกค้าหนุ่มที่นั่งตรงหน้า ใจเธอลอยวนเวียนคิดแต่เรื่องอื่นจนเผลอเอามือไปโดนกระทะทำให้อาหารร้อนๆหกออกมาราดมือของเธอเต็มๆ
"ว๊าย!!"
"พี่เอม!!!!"
พนักงงานในร้านรีบวิ่งมาดูเอมิลี่ทันที มือของเธอแดงจากความร้อนของอาหาร หยิงสาวรีบเดินออกจากหน้าเตาทันที ก่อนที่ทุกคนจะช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เธอ
"เกิดอะไรขึ้น!"
เสียงของฟีนที่เพิ่งมาที่ร้านอาหารเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นพนักงานสองคนกำลังทำบางอย่างกับเอมิลี่ที่นั่งด้วยใบหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
"พี่เอมถูกอาหารร้อนๆบนเตาหกใส่ค่ะ มือพองหมดเลยค่ะคุณฟีน" พนักงานเอ่ย
"เอ่อออ..พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ไปทำงานกันเถอะ ลูกค้าเยอะแล้ว" เอมิลี่รีบตัดบทไล่พนักงานสองคนไปทำงานเพราะรู้ว่าฟีนไม่พอใจ
"ค่ะพี่เอม"
ทันทีที่ทั้งสองเดินออกไป เอมิลี่รีบลุกขึ้นตาม ทั้งที่มือยังคงพองและแดงแบบนั้น แต่ฟีนบอกเธอไม่ว่ายังไง ห้ามลางานเด็ดขาด ซึ่งเธอก็ขัดขืนไม่ได้
"รอบหน้าจะโทรมาหัดดดูเวลาซะบ้างนะ!!!"
ในขณะที่เอมิลี่เดินหันหลังจะออกจากตรงนั้น เสียงของฟีนก็เอ่นขึ้น มันคงเป็นเรื่องเมื่อคืน เอมิลี่ถึงกับน้ำตาซึมเพราะไม่คิดว่าฟีนจะใจร้ายถึงขั้นเธอเจ็บแบบนี้ไม่ถามสักคำ แต่กลับดุว่าเธอที่ขัดจังหวะความสุขของเขาเมื่อคืน
"ค่ะ เอมขอโทษ" พูดจบเธอพยายามข่มกลั้นน้ำตาตัวเองก่อนจะค่อยๆกำมือข้างที่เจ็บเดินออกไป
"มานี่!!!"
"โอ๊ย!!!"
ฟีนคว้าแขนเอมิลี่ให้หันกลับ ก่อนมองมือที่เธอกำมันแน่นจากการถูกอาหารร้อนๆล้วก ใบหน้าหวานปนเศร้ามีแต่คราบน้ำตาซึ่งมันเป็นภาพที่เขาชินตาอยู่บ่อยๆ
"ตามมานี่!"
ฟีนลากแขนเอมิลี่เดินเข้าห้องทำงานของเขา ก่อนสั่งให้ลูกน้องในร้านเอาน้ำแข็งกับยาเข้าไปให้ในห้อง
"นั่งลง!!" ฟีนเอ่ย
หญิงสาวได้แต่เม้มปากเข้าหากันแล้วค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้อย่างที่เขาสั่ง
"เอามือมา!!!"
"ค่ะ??" เอมิลี่เอ่ย
"หุแตกหรือไง ฉันบอกให้ส่งมือมานี่!!"
ฟีนคว้ามือข้างที่เจ็บของเอมิลี่มาก่อนใช้น้ำแข็กประคบ ชายหนุ่มทำอาหารมานาน เกิดอุบัติเหตุแบบนี้อยู่บ่อยๆ เขาจึงรู้ว่าควรทำยังไง
"อ๊ะ!"
"นั่งนิ่งๆ!!!" ฟีนเอ่ย
เอมิลี่เจ็บแต่กลับต้องกัดฟันไว้ปล่อยให้ฟีนประคบน้ำแข็งและทายาให้จนกระทั่งเสร็จ ตลอดเวลาดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อๆของคนตรงหน้าตลอดไปล่ะสายตาไปไหน
"ถ้าเธอสุ่มส่ามอีกรอบ ฉันเอาเธอตายแน่เอมิลี่!!"
มือทายาไป ปากก็ดุด่าเอมิลี่ไป เธอได้แต่นั่งนิ่งไม่ตอบโต้ เพราะพูดไปเดี๋ยวจะเจ็บตัวเปล่าๆ
"ตาฉันให้เธอไปอยู่คอนโดทำไมไม่ไป" ฟีนเอ่ยถาม
"เอ่อออ..."
"ย้ายไปอยู่คอนโดซะ!!! นี่คือคำสั่ง!!!"
พูดจบ ฟีนก้ทายาเสร็จ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นไปล้างมือ ประโยคเมื่อกี้เธอไม่ทำตามได้มั้ยนะ
- Writer
