5
1057 Words
EP5 - ซ่อนสวาท (ฟีน)
"ตาฉันให้เธอไปอยู่คอนโดทำไมไม่ไป" ฟีนเอ่ยถาม
"เอ่อออ..."
"ย้ายไปอยู่คอนโดซะ!!! นี่คือคำสั่ง!!!"
พูดจบ ฟีนก็ทายาเสร็จ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นไปล้างมือ ประโยคเมื่อกี้เธอไม่ทำตามได้มั้ยนะ
“จะไปไหน?”
ฟีนเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นเอมิลี่กำลังจะคว้าผ้ากันเปื้อนออกจากห้องทำงานของเขา
“เอมจะไปทำงานค่ะ ตอนนี้ลูกค้ากำลังเยอะ ข้างนอกยุ่งมากค่ะ”
พูดจบเอมิลี่เดินออกไปทั้งมือที่ยังคงฟันผ้าพันแผลกันไว้ไม่ให้ยาที่ทาหลุดออก
ที่ด้านหน้าร้านกำลังยุ่ง เมื่อเชฟหลักสองคนของร้านยังไม่ออกมาทำงาน
เอมิลี่กัดฟันใช้มือข้างที่เจ็บทำงานเพราะมันเป็นมือข้างถนัด มันเจ็บแต่ก็ต้องทน ลูกค้ากำลังเยอะ ทุกคนต่างก็ยุ่ง
ฟันที่เดินใส่ผ้ากันเปื้อนออกมามองเอมิลี่ด้วยสายตาที่ไม่บ่งบอกความหมาย ก่อนเดินไปยืนจุดบาร์ข้างๆ
“คุณตา”
เสียงเอมิลี่เอ่ยเมื่อเห็นลูกค้าคนพิเศษที่กำลังเข้าร้านมา ไม่ใช่ใครที่ไหน หมอซีนั่นเอง
“อยู่ทั้งคู่เลย วันนี้ตามาไม่เสียเที่ยว” หมอซีเอ่ย
“คุณตาทานอะไรดีค่ะ เดี๋ยวหนูทำให้” เอมิลี่เอ่ย
“เอมิลี่ มือหนูไปโดนอะไรมาลูก” หมอซีเอ่ย
“อ่อ อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ หนูซุ่มซ่ามเอง อาหารร้อนๆเลยหกราดมือเข้า” เอมิลี่เอ่ย
“ทำไมไม่หยุดแล้วกลับไปพักที่บ้านลูกมือเจ็บแบบนี้ ฟีน ทำไมไม่ให้น้องกลับบ้าน” หมอซีเอ่ย
“ดื้อมั้งครับ อยากทำงาน” ฟีนเอ่ย
ฟีนเอ่ยพรางมองเอมิลี่ด้วยสายตาที่แสนจะน่ากลัว เมื่อเขาพยักหน้าเล็กน้อย รงจะบอกให้เธอบอกหมอซีว่าจะย้ายไปคอนโดแน่ๆ
“เอ่อออ...”
“น้องมีอะไรจะคุยตามั้งครับ อ้ำๆอึ้งๆ” ฟีนเอ่ยขึ้น เมื่อเอมิลี่ไม่ยอมพูดสักที
“มีอะไรหรือเปล่าลูก” หมอซีเอ่ย
“หนู...จะยะ..ย้ายไปอยู่คอนโดค่ะคุณตา” เอมิลี่เอ่ย
ฟีนยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เอมิลี่เอ่ยขึ้นกับหมอซี
“เดี๋ยวหนูทำอาหารให้นะคะ”
เอมิลี่รีบตัดบททันทีแล้วก้มหน้าก้มตาทำอาหารทั้งที่มือเจ็บแบบนั้น
“เอามานี่” เสียงเรียบนิ่งของฟีนเอ่ย
“ค่ะ?”
“เดี๋ยวฉันทำให้ตาฉันเอง มือเจ็บไม่ใช่หรือไง”
ฟีนเอาสิ่งที่เอมิลี่กำลังทำมาทำต่อเอง หญิงสาวไม่ได้คิดว่าเขาเป็นห่วงเธอหรอก เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ เขาคงกลัวโดนหมอซีว่ามากกว่า
เอมิลี่ออกจากบาร์มานั่งพักที่หลังครัว ทุกวันนี้หมอซีให้เงินเธอไว้ใช้ทุกเดือน แต่เธอไม่เคยเอามันมาใช้สักบาท เพราะการที่เธอมาทำงานที่ร้านอาหารของฟีนเธอก็มีเงินเดือนเหมือนพนักงานทั่วไปอยู่แล้ว นั่นหมายความว่าการหยุดงาน การขาดงานเธอถูกหักเงินแน่นอน เอมิบี่จึงไม่อยากจะหยุดหากไม่จำเป็นและฟีนเองก็ไม่พอใจอีกด้วย
หลังปิดร้าน เอมิลี่กลับไปที่บ้านแล้วเริ่มลงมือเก็บของใช้ส่วนตัว เพราะอย่างอื่นหมอซีสั่งให้การ์ดย้ายไปให้หมดแล้วตั้งแต่กลางวัน ฟีนสั่งให้เธอเข้าไปนอนที่คอนโดเลยในคืนนี้ เพราะฉะนั้นเอมิลี่จำเป็นต้องรีบเก็บของแล้วยกขึ้นรถเพื่อจะขับออกจากบ้านหลังจากที่ไปบอกลีญาและหมอซีแล้ว
? “มาที่ห้องฉัน”
ข้อความจากฟีนถูกส่งเข้ามาสั้นๆ เอมิลี่ถอนหายใจก่อนจะค่อยๆเดินเข้าบ้านอีกครั้ง แล้วแอบเข้าห้องของฟีนไปโดยที่เขาไม่ได้ล็อคประตูไว้เพราะคงรอเธอ
“เก็บของเสร็จหรือยัง” ฟีนเอย
“เสร็จแล้วค่ะ เอมกำลังไปคอนโด”
“มานี่ก่อน!”
“อ๊ะ!”
ร่างบางของเอมิลี่ถูกกระชากเต็มอรงจนล้มลงไปนั่งบนตักของฟีนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน
“เอ่ออ..เอม..”
“อ้าขาออก!” ฟีนเอ่ย
“อื้อออ”
มือหนาบีบเคล้นเต้าอวบของหญิงสาวที่นั่งทับตัก ก่อนจะใช่แขนอีกข้างแยกขาเธอออกจากกันแล้วถลกกระโปรงที่เธอใส่ขึ้น
“พี่ฟีนค่ะ..อื้อออ”
ฟีนจับแขนของเอมิบี่ขึ้นคล้องกับคอเขาทั้งที่เธอนั่งหันหลงชนกับอกแกร่ง ริมฝีปากดูดดึงยอดเต้านมสีชมพูที่แหวกออกจากเสื้อชั้นในมา มันทั้งเสียวทั้งเจ็บเพราะฟีนไม่เคยเบาแรงเรื่องเซ็กส์กับเธอเลย
มือหนาอีกข้างยกสะโพกของเธอขึ้น ก่อนจะควักแก่นกายของตัวเองออกมารูดสาวแล้วยัดมันเข้าร่องของเอมิลี่ทันที
กึด!!!สวบบบ!! ความเป็นชายคลืบคลานหายเข้ากลีบร่องสวาทจนสุด ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพราะมันเจ็บ
“อ่าส์! เสียวคxxชะมัด!!”
ฟีนครางออกมาจากลำคอเมื่อความเสียวซ่านจากแรงบีบของร่องสวาทที่กระทำต่อแก่นกายเขา
“อ๊ะ!!”
ตรัด!!! ตรัด!!! ตรัด!!!
“พี่ฟีน อ๊ะ! เอม อ๊า!”
“ครางไปซิ ครางอีก!”
ฟีนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระตุ้นอารมณ์ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาขณะกำลังมีเซ็กส์
นานกว่าครึ่งชั่วโมงที่เซ็กส์ของทั้งคู่ดำเนินไป ฟีนปล่อยเอมิลี่ให้เป็นอิสระ ก่อนล้างชำระร่างกายแล้วเดินออกจากห้องน้ำมาต้องแปลกใจเพราะเอมิลี่ยังไม่ไปไหน
“ทำไมยังอยู่?” ฟีนเอ่ย
“เอมมีเรื่องจะคุยกับพี่ค่ะ พอเสร็จแล้วพี่ชอบไล่เอมตลอดเลยเอมยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยค่ะ” เอมิลี่เอ่ย
“มีหน้าที่นอนให้ฉันเอา ก็ทำไป อย่าวุ่นวาย!” ฟีนเอ่ย
“เอมไม่ได้จะวุ่นวาย เอมแค่อยากรู้ว่าพี่ฟีนจะไปนอนกับเอมมั้ย” เอมิลี่เอ่ย
“ไม่นอน ฉันไม่เคยนอนกับเธออยู่แล้วนิ!”
“อ่ออืม”
“แล้วพี่ฟีนจะเข้าร้านมั้ย เอมจะ...”
“หุบปาก ไสหัวออกไป!!!”
เอมมิลี่ได้แต่ก้มหน้าแล้วค่อยๆแง้มประตูห้องแล้วรีบเดินออกไปในกลางดึกโดยที่ไม่มีใครรู้
- Writer
