UMARKO ang mga kilay ko dahil sa biglaang pagpaparamdam ni Bryce. Saktong isang linggo na rin ang nakalilipas buhat nang huli kaming magkita. Pero wala akong balak sagutin ang tawag niya dahil siguradong puro kabaliwan na naman ang ikukuwento niya. Mukhang sira ang isang iyon, eh. Hindi matinong kausap. At saka gusto kong magpahinga. Gusto kong humilata maghapon at matulog hanggang sa mabusog ang mga mata ko kaya ayaw ko ng istorbo.
Kinansela ko ang tawag niya at saka muling isinilid sa aking bag ang cellphone. Pero hindi pa man nabibilangan ng dalawang segundo buhat ng ilagay ko ito sa bag ay muli na naman itong nag-ingay. Napairap na lang ako sa hangin saka binuksan ang pinto. Bahala siya. Kahit mapagod pa siya sa kaka-dial ng numero ko, hindi ko pa rin sasagutin ang tawag niya. Masiyad
