“Bir adam suyla değil, yenilgiyle boğulur.”-Şehzade Destan
***
Deniz, öfkeyle kusuyordu içindekini.Gökyüzü kararmış, bulutlar gök gürültüsüyle söylenmişti gören her yıldızın kulağına.Bir gürültüyle parçalanan Babür sancak gemisinin gövdesi, sanki koca bir ejderha gibi kıvrılıp suya gömülürken, tahtalardan biri hâlâ tutunacak bir şey arıyordu.
Destan, yüzüne çarpan tuzlu suyla gözlerini açtı.Sol yanağı yarılmıştı, omzundaki zırh parçası kaymış, ağırlaşmıştı vücudu.Nefes almak zor, boğazı yanıyordu.Ama en zoru… suya gömülen onuruydu.
Bir dalga daha vurdu.Sırtüstü dönmüştü. Gökyüzüne bakıyordu.Yüzünde tuzlu suyla karışık kan vardı.Gözleri boşlukla dolu.Boğulmak, can vermek, teslim olmak.Hepsi bir anlık bir gevşeklikti sadece.
Ama o, Babür’ün şehzadesiydi.“Hayır…” diye inledi.“Daha bitm
