“Saygı, kimin dizinin dibine oturduğunla değil, kalkıp nerede durduğunla kazanılır.”
***
Aylar süren hazırlık, geceler boyu yapılan planlamalar ve bedeli kanla ödenmiş sessizliklerin ardından nihayet sarayın içindeydiler. Kumaş taciri kılığı, bu karanlık ülkenin gözü dönmüş merakı sayesinde işe yaramıştı. Narin ipekler, dokuma kadifeler, işleme örtüler... Ama hepsi sadece birer örtüydü; asıl dokunmak istedikleri şey Lumar’ın kirli sırları, içeriden biriyle kurulacak bir bağdı. Bu bağ da artık Begüm Sultan’dan başkası olamazdı.
Laçin’in gözleri, duvarların ötesindeki ezilmiş kadınların yüzleriyle doluydu. Onların fısıltıları kulaklarında çınlıyordu. “Bizi duyan biri var mı?”
Sarayın taş döşemeleri, saygıdan çok umursamazlıktan doğan bir sessizliği yansıtıyordu. Hizmetkârlar başlarını ö
